Gönül Mahkemesi / Kendini Yargılama

[Felâsife]

Notlarıma bakınca 2000 yılında yazdığım bir şiirdir bu, bazı eklemeler ufak tefek düzenlemeler dışında temelde manası budur.

Bazen işler çığırından çıkar ve kendimizden başlayarak, ailemiz, çevremiz derkende Tanrıya kadar uzanan anlayışta, önümüze kim çıkarsa ne çıkarsa acımasızca yargılarız, bu bir ömür bile sürebilir, "bağışlamak" denilen olay haricinde de bunun bir sonu yoktur.

Bu yüzden bu şiir "bağışlanmayı bekleyenlere" değilde, "bağışlayıcı olanlara" ithâf olunmuştur.

Arada ki fark;

"Bağışla beni Tanrı'm" ila
"Bağışladım seni Tanrı'm" dır.

Biri affı bekleyendir.
Biri affı uygulayandır.

İyi okumalar..
------------------------------------------------------------\*


Sanki bu zamana ait değildir gönül insanları.
Diğerleri gibi konuşsa da farklıdır bakışları.
O bakışlar derininde, asırların çilesini gizler.
Gençlik zamanlarında kocatmıştır yaşadıkları.

Onlar çile çekselerde, başkasıda çeksin istemezler.
Bilirler ki çile kötü şey, onun için hiç hissettirmezler.
Nasıl hissettirsin ki bu onların gönüllerine aykırıdır.
Gönüllerine aykırı olanı, diğerlerine gösteremezler.

Gösteremez onlar, gönül denilen kanuna aykırıysa.
Gönülde insanı kahreder, yapılan hareket yanlışsa.
Pranga vurulur, zindana girilir, gönülde gardiyansa.
Daha sonrada işkence başlar, içe de kapanılmışsa.

Huzur odası olan gönül, gayri bir işkence odası olur.
En acısıda pişmanlıklar, kendinden de nefretler olur.
Ve gardiyanda işkenceleri kişiye insafsızca uygular.
Ne zaman biteceğinide bilenemez, her yan azap olur.

Adil kararı vermezsen, işkencelerin hiç bitmez olur.
Sen kendini kötüledikçe, iyiliklerinde görünmez olur.
Sen kendini kötülersen, kötülüğü üstüne çekersin.
Bunun başka açıklaması yok, tıpkı yazıldığı gibi olur.

Öyleyse kendini, sadece kötülemek uğruna kötüleme.
Kendini yargıla ama işkence kararını erkenden verme.
Eğer kendinin yargıcıysan, o yargıç tarafsız olmalıdır.
Yargılanan da suçu ispat olana kadar masum olandır.

Bu kaide tüm yargılarda ki vazgeçilemez bir kaidedir.
Bir yargı böyle işlemiyorsa, Adalet onun neresindedir.
Şu halde kendini baştan suçlu olarak yargılıyorsanda.
Sonunun idam olacağı, mahkemenin başından bellidir.

Ey kendisini yargılayanlar, Adaletin kendisine tabi olun.
Kendinizi yargılayacaksanız da tarafsız bir yargıç olun.
Suçunuz ispat olana kadarda suçlu olduğunuzu unutun.
Velev ki suçunuz ispat oldu o zamanda bağışlayıcı olun.

Siz zaten kendinizi yargılayarak, zaten cezanızı çekiyorsunuz.
Bu süreçte ceza hafifliyor, neden bunu hesap etmiyorsunuz.
Dar ağacını gönüle kurup, yağlı ilmeği boynunuza geçirerek.
Kararı başkasına bırakmadan, kendinize kendiniz ediyorsunuz.

Dediğimiz gibi kendinizi yerdikçe, deliller aleyhte olur.
İyi yönleriniz hiç görülmez, mahkemenizde taraflı olur.
Siz gerçekte kötü değil, kötülük anca yanılsamada olur.
İyi birisi olduğunuz, kendinizi yargılamanızdan belli olur.

O halde gönül mahkemesini kurunca, tarafsız olun.
Sadece aleyhtekiler değil, lehtekilerinde tarafı olun.
Yani kasıt yoksa o şeyde-ki insan kusursuz değildir.
O masumu affedin, affın güzelliği ile de tanışır olun.

O masum sizsiniz, ey kendini acımasızca yargılayanlar.
Bir suçlu da değildiniz ta ki o masum yargılanana kadar.
Siz ki o masumu yargılayınca, suçlu olduğunu sandınız.
Masumluk bitiverdi, mahkeme salonuna çağrılana kadar.

Hangi yazılmayan günah girdabında, kendini günahkâr saydın.
Aslını unutmanın peşin cezası mı? kendini kendin cezalandırdın.
Ruhtan bihaber hikayelere kanıp, ruhunu kor ateşlere mi attın.
Ruhlar ölmez bilmez misin? bencileyin onları ölümlü mü sandın.

Affetme işine önce kendinden başlayabilirsin, evvela kendini affet.
Sonra ailene, sonrada çevrene yönelip, akabinde de Tanrıyı affet.
Ben onları nasıl affedebilirim, heleki Tanrı affonulur mu? hiç deme.
İçsel af böyledir, her şeyi yargılayan her şeyi de affedebilir, bilene.

Bilen olmak zor değil, denemek gerek, denemek içinde yaşamak gerek.
Önce kendini bir kumpasa sokup, akabinde de ondan kurtulmak demek.
Hayalde yaratılanlar hayalde sınırlıysa, hayalide isyanla zorlamak gerek.
Tanrı bile affediliyorsa-denemeyen bunu bilmez-affetmeyi tatmak gerek.

Anlayışlar çeşit çeşit, sizde bir türlü bizde bir türlü.
Bu şiir herkese yazılmadı, içerdiği anlamdan ötürü.
Yollar farklı fikirler değişik, manada manayı götürü.
Geriye kalansa kelimelerdir, o da duyguyu sömürü.

İş bu şiirle deliller incelendi, nihâi kararda açıklandı.
Masum olan o insanlar acımasız yere kendini suçladı.
Masum olmayanlarda böyle bir gönül mahkemesi yok.
Masumiyet söyleneni anladı, olmayanlarsa baka kaldı.

[Felâsife]

Söz ve müziğin Sezen Aksuya ait çok güzel bir şarkıdır "Kaybolan Yıllar"

Dinlediğinde insanın derinlerin de bir yerlere dokunur, alıp götürür, zira bizler "Kaybolan Yıllar" a büyük anlamlar yüklemişizdir, geçmişte yaptığımız, o zamanlar iyi olarak düşündüğümüz şeyin, sonradan pişmanlıklarla örülmesinden dolayı, kayıp yıllarımız olarak görürüz, ve akabinde de kendimize acırız.
Çünkü canımız yanmıştır, ya birini sevmişizdir, ya da bir şeye fazla gönül vermişizdir. Sonuçta bunun bir hata olduğu meydana çıkınca bu canımızı acıtmıştır.

Bazı şeyler yaşanıp bitebilir, lakin bunu kayıp yıllar olarak görmek, işte bu yanlıştır. Helede bunu bir ömür boyu böyle düşünmek, bu da yanlıştır. İnsan her yaşadığından kazanımlar elde eder, zarar etse bile kazandıkları olur.

Hasılı geçmiş canınızı acıyor mu? Onu bağışlayın gitsin.
Bunun başka bir yolu yok.

Unutmak istersiniz, bir olay tetikler, hop sahne karşınıza gelir. Anlamını değiştirmek istersiniz, bu da kendinizi kandırmak olur, bu da çok işe yaramaz.
Ama bağışlamak en etkin yoldur. O acı bir daha geriye de dönmez, sizide artık rahatsız etmez.

Geriye dönüp baktığınızda tebessüm edebiliyorsanız, olay bitmiştir.

Sevgiler

[manas]

sn felasife şiirinizi çok değişik buldum, bu dünyada böyle şiirler yazılmıyor artık, şiiriniz antik dönem şiir tadında olmuş, bir an için kendimi gizli mabetlerin duvarları arasında hissettim, hoş ve de tuhaf.

[Felâsife]

Eyvallah sevgili manas sağ olasın.
Ben aslında bunlara şiirden ziyade şiirsel anlatım diyorum, bir meseleyi şiirsel olarak anlatmak, ona ekstradan duygu katabiliyor.
Ben bazen tasavvufta ne olduğun önemli değil, ne olabiliyorsun o önemli de derim, bu şiirselde de kâh yargıç, kâh cellat, kâh sanık olmakla alakalı birazda, o yüzden sizin "eskilere" gitmeniz de manidâr elbette, amaçta oydu esasında.

Sevgiler