Eve döndüklerinde Kirpi; “Domuzcuk, şimdi kaçırdığımızın ne olduğunu biliyorum...” dedi. “Neymiş o?” diye sordu Domuzcuk. “Tanrı olmayınca korkmamıza da gerek yok!” dedi Kirpi. “Bu doğru!” dedi Domuzcuk. “Korkmayı özledin mi?” “Hayır!” diye yanıtladı küçük Kirpi. “Tuhaf hizmetkarlarıyla Bay Tanrı gerçekten benden uzak olsun!” Kirpi ve Domuzcuk esrarengiz afişe bir daha baktılar. Küçük Domuzcuk; “Sanırım bazı harfler fazla yazılmış!” dedi ve kalın bir kalemle “bilmeyen” kelimesindeki “mey” harflerinin üzerini karaladı. “Şöyle demeliydi: ‘Tanrı’yı bilen, bir şeyleri kaçırıyor demektir!’ Tam olarak buradan...” diyerek kafasını işaret etti. Küçük Kirpi başını sallayarak onayladı. “Tapınak Dağındaki insanlar gerçekten çıldırmış! Gerçekte Tanrı’nın olmadığına inanıyorum.

Eğer olsaydı, kesinlikle o hayalet şatolarında yaşamazdı!”
“Kesinlikle haklısın, Kirpi!” dedi küçük Domuzcuk. “Peki şimdi bu afişi ne yapalım?” Burada bırakalım mı?” “Hayır!” diye yanıtladı Kirpi. “Daha iyi bir fikrim var!” Afişi duvardan söktü ve küçücük, minicik parçalara böldü. Sonra küçük Kirpi ve küçük Domuzcuk parçaları gök yüzüne, çok yükseklere savurdular. Çok eğlendiler. Sonunda ikisi de yeniden içtenlikle ve neşeyle gülüyorlardı. Tıpkı güneş parladığı ya da yağmur yağdığı zamanlarda hep yaptıkları gibi.

Masalın ana fikri:
Tanrıyı bilmiyorsan, bundan memnun olmalısın.


Not:

Eğer biri tavsiye dinlerse:
“Tanrıyı bilmeyen boşluktadır” diye
Sana bir sır vereyim
Başkalarına da söyle.

Dünyada Tanrıya bağlılık
Kötü büyüdür, ya da bir şaka
Hahamlar, papazlar, imamlar
“Çıplak maymundurlar” senin ve benim gibi
Tek fark; onlar uçuşan hayaletler görürler
Ve komik şapka ve kıyafetler giyerler

Onlar Domuzcuk’u kandıramazlar
Onlara gülmesini durduramazlar.