nymphee
31-01-2011, 21:42
merhabalar öncelikle.. hikayem öyle çok ilginç değil aslında, yaşadığım kötü olaylara "ne biçim tanrısın ayıp yahu ilgilenmiyorsun hiç!" diye yakarıp küstüm diyip terketmedim. çok daha başka oldu bu geçiş dönemi.
ailem hiç dindar bi aile değildi. kuran bile yok evde o derece temiz bi ortamda büyüdüm. ailemin içinde inanmayan bireyler de vardı. küçükken dışarıda orda burda okulda akrabalar arasında konuşuldukça duyuyordum ve konu çok etkileyici geliyordu. "allah var çok büyük kuralları var uymazsan yakar uyarsan mutlu eder" deniliyordu. zaten mistik konulara eğilimin fazla olduğu, her duyulana inanıldığı, her duyulanın gerçek sanıldığı ve kandırılmaya en müsait olunan yaşlarda din ile tanıştım.
ciddi anlamda etkilemişti beni ve korkmuştum da üstelik. şimdi işin ucunda cehennem var cennet var.. bide allahı çok sevelim diyor din öğretmeni. tanımam etmem nasıl seveyim. ama mecbur yalakalık yapmakta gerek şimdi yakar makar adam büyükmüş diye iç konuşmalarım vardı ilkokulda.
allahın istekleri iyi insan olmakla yalan söylememekle dürüst olmakla bitmiyordu ayrıca oruç tutmamı namaz kılmamı da istemişti. hadi önceden çocuktum ama artık büyümüşüm ve büyükler yapmak zorundaymış sorumluluk arttı. oruç tuttum. ailede tek başıma ben oruç tuttum. abim saçma saçma bir aydır aç kaldığımı söylediği zaman çok sinirlenip kızdım ve sonra abim için üzülüp ağladım. inanmıyordu ve yancaktı. korkuyordum abimi çok seviyordum onu kurtarmak gibi bir vazife edindim. :)
abimi islama çağırıyordum o da reddediyordu üstelik sebepleri mantıklıydı da.. zaten yaşım büyüdükçe bana da saçma gelmeye başladı. neden böyle güçlü kudretli heybetli bi varlık benim dandik orucumu namazımı istesin ki psikolojik baskı bu diyordum. din kavramı cennet cehennem olguları bana çok masalımsı gelmeye başlamıştı. işin içine mantık girdiği zaman tıkanıp kalıyordum ama şimdi duyar muyar kulağına gider yakar neme lazım inanıyım ben diye sorgulamayı yemiyordu bi tarafım.
ama bu iş böyle gitmiyordu. işin içinde mantık olmadığı için gönlümü vere vere inanamıyordum da artık. bir gün dedim ki yakarsan yak. hem madem çok doğrusun en doğru sensin neden sorgulanmaktan kaçıyorsun herkese yasak ediyorsun ki dedim ve kendi kendime sorgulamayı başlattım. yakar şirk olur dinden çıkılır günah yazar korkularını kenara attım ve eğer doğru sensen beni düşünen bir kul olduğum için takdir etmelisin diyerek zeytinyağlılıkta yaptım ve özgür özgür sorguladım. sonra akla mantığa uycak şeyler olmadığını gördüm ve attım bu zırvalıkları kafamdan. orta okulun son yıllarında arınmıştım. lisedeyken bu siteyi bulup daha çok bilinçlendim.
kısacası sonunda bitti. sadece cesaret işiydi.
ailem hiç dindar bi aile değildi. kuran bile yok evde o derece temiz bi ortamda büyüdüm. ailemin içinde inanmayan bireyler de vardı. küçükken dışarıda orda burda okulda akrabalar arasında konuşuldukça duyuyordum ve konu çok etkileyici geliyordu. "allah var çok büyük kuralları var uymazsan yakar uyarsan mutlu eder" deniliyordu. zaten mistik konulara eğilimin fazla olduğu, her duyulana inanıldığı, her duyulanın gerçek sanıldığı ve kandırılmaya en müsait olunan yaşlarda din ile tanıştım.
ciddi anlamda etkilemişti beni ve korkmuştum da üstelik. şimdi işin ucunda cehennem var cennet var.. bide allahı çok sevelim diyor din öğretmeni. tanımam etmem nasıl seveyim. ama mecbur yalakalık yapmakta gerek şimdi yakar makar adam büyükmüş diye iç konuşmalarım vardı ilkokulda.
allahın istekleri iyi insan olmakla yalan söylememekle dürüst olmakla bitmiyordu ayrıca oruç tutmamı namaz kılmamı da istemişti. hadi önceden çocuktum ama artık büyümüşüm ve büyükler yapmak zorundaymış sorumluluk arttı. oruç tuttum. ailede tek başıma ben oruç tuttum. abim saçma saçma bir aydır aç kaldığımı söylediği zaman çok sinirlenip kızdım ve sonra abim için üzülüp ağladım. inanmıyordu ve yancaktı. korkuyordum abimi çok seviyordum onu kurtarmak gibi bir vazife edindim. :)
abimi islama çağırıyordum o da reddediyordu üstelik sebepleri mantıklıydı da.. zaten yaşım büyüdükçe bana da saçma gelmeye başladı. neden böyle güçlü kudretli heybetli bi varlık benim dandik orucumu namazımı istesin ki psikolojik baskı bu diyordum. din kavramı cennet cehennem olguları bana çok masalımsı gelmeye başlamıştı. işin içine mantık girdiği zaman tıkanıp kalıyordum ama şimdi duyar muyar kulağına gider yakar neme lazım inanıyım ben diye sorgulamayı yemiyordu bi tarafım.
ama bu iş böyle gitmiyordu. işin içinde mantık olmadığı için gönlümü vere vere inanamıyordum da artık. bir gün dedim ki yakarsan yak. hem madem çok doğrusun en doğru sensin neden sorgulanmaktan kaçıyorsun herkese yasak ediyorsun ki dedim ve kendi kendime sorgulamayı başlattım. yakar şirk olur dinden çıkılır günah yazar korkularını kenara attım ve eğer doğru sensen beni düşünen bir kul olduğum için takdir etmelisin diyerek zeytinyağlılıkta yaptım ve özgür özgür sorguladım. sonra akla mantığa uycak şeyler olmadığını gördüm ve attım bu zırvalıkları kafamdan. orta okulun son yıllarında arınmıştım. lisedeyken bu siteyi bulup daha çok bilinçlendim.
kısacası sonunda bitti. sadece cesaret işiydi.