Orijinalini görmek için tıklayınız : Tanrı yı özlüyor musunuz?
Olimpiyat
31-07-2011, 00:32
yakın zamanda tv de bir film izledim (ya da diziydi sonradan yetiştim)
burada dindar bir adamın ateist oluşu ve inancındaki kırılmadan dolayı yaşadığı sıkıntı söz konusuydu..
yine böyle bir zamanda yanına bir bayan yaklaştı..adam yaşadığı buhranı anlatınca kadın da adama , kendisinin de geçmişte dindar olduğunu sonradan ateizme geçtiğini ve adamı anladığını belirtti..sonra bayan din üzerine kısa bir konuşma daha yaptı..
adam kadına dönüp:
-Yine de Tanrı yı özlüyorum, dedi.
Kadın :Ben de, dedi..
tabi filmdeki bu iki ateist Tanrı yı özlemekle, ateist olmanının pişmanlığını kastetmediler elbette..
geçmişte inandıkları bir Tanrı vardı, zor günlerinde, dua ettiklerinde imdatlarına yetişeceğine inandıkları, onları sonsuz bir cennete götürecek bir Tanrı..bir gün, bunun hayal olduğunu öğrendiler... yaşadıkları düş kırıklığından dolayı, O Tanrı yı çok özlediklerini söylediler..
bu bağlamda, yukarıda kullanılan anlamına sadık kalacak olursak, ateist arkadaşlara sorum:
Tanrı yı özlüyor musunuz?
istatistik
31-07-2011, 01:05
İslamın tanrısı değil de sonradan "mitoloji" kavramı içerisinde öğrendiğim eski yunan tanrılarını özleyebilirim. En azından şekli şemali belli. Mesela bir afrodit olsun, bir hera olsun özlenir yani :D
Tanrıyı özlemek için bir takım sebeplere sahip insanların daha rasyonel bir anlayışa ve kuşkuculuğa ihtiyaçları var.
Tanrının varlığına benim bir gereksinimim yok. O var olsa da ölüyorum, olmasa da. Olsa da acı çekiyorum, olmasa da. Ben bir inanırken de tanrının beni sevgisiyle "tatmin ettiğini", kötü olaylara müdahale ederek ona ihtiyaç duymamı sağlayacak şefkati, merhameti ve koruyuculuğu sağladığını görmedim. Elbette birini özlemek için ondan bir şeyler almam gerekmiyor. Ama varlığını, evrenin herhangi bir noktasında dahi sezemediğim bir şeyi nasıl özleyebilirim ki? Bu Heidi ile Alp'lerde koşturmayı özlemek gibi bir şey. (Keşke Heidi ile Alp'lerde koşturabilseydim.)
Evet belki ateist olduğumu düşündüğüm ilk zamanlarda, bir şeylerin farkına yeni yeni varırken bir gözeticinin, koruyucunun, ölümden sonra dirilticinin yeni psikolojik durumum için gerekliliğini çok düşündüm ve bunu istedim. Ama zamanla bu gereksinimlerin bir beyin yıkamanın ürünü olduğunu anlıyorsun ve keyfiyeti bir kenara bırakarak mantıklı düşünmeye başlıyorsun. Düşündükçe özlem duymaktan çok "daha önce bilinçlenmeliydim" duygusu ile doluyorsun.
Kimi teorilere göre tanrı düşüncesinin evrimsel gelişimimizle de alakalı olduğunu düşünürsek bir anda aydınlanmak ve kurtulmak mümkün olmayabiliyor.
İslamın tanrısı değil de sonradan "mitoloji" kavramı içerisinde öğrendiğim eski yunan tanrılarını özleyebilirim. En azından şekli şemali belli. Mesela bir afrodit olsun, bir hera olsun özlenir yani :D
İşthar"ı tek geçerim.:rapture:
Tanrıyı özlemek için bir takım sebeplere sahip insanların daha rasyonel bir anlayışa ve kuşkuculuğa ihtiyaçları var.
Tanrının varlığına benim bir gereksinimim yok. O var olsa da ölüyorum, olmasa da. Olsa da acı çekiyorum, olmasa da. Ben bir inanırken de tanrının beni sevgisiyle "tatmin ettiğini", kötü olaylara müdahale ederek ona ihtiyaç duymamı sağlayacak şefkati, merhameti ve koruyuculuğu sağladığını görmedim. Elbette birini özlemek için ondan bir şeyler almam gerekmiyor. Ama varlığını, evrenin herhangi bir noktasında dahi sezemediğim bir şeyi nasıl özleyebilirim ki? Bu Heidi ile Alp'lerde koşturmayı özlemek gibi bir şey. (Keşke Heidi ile Alp'lerde koşturabilseydim.)
Bu yapabilecek tek tanrı paradır.
ereninthenature
31-07-2011, 09:51
Tanriyi ozlemiyorum.Ama soyle adam gibi Tanri olaydi basimizda super olurdu hani:D
Yaratacak canlilari sonra donecek "Dileyin benden ne dilerseniz!".
Özlüyor musun sorusuna verecek cevabım yok ama öbür dünya'ya inanabilmeyi gerçekten çok isterdim.
Özlüyor musun sorusuna verecek cevabım yok ama öbür dünya'ya inanabilmeyi gerçekten çok isterdim.
Ölüp yok olma korkusu..:music:
yakın zamanda tv de bir film izledim (ya da diziydi sonradan yetiştim)
burada dindar bir adamın ateist oluşu ve inancındaki kırılmadan dolayı yaşadığı sıkıntı söz konusuydu..
yine böyle bir zamanda yanına bir bayan yaklaştı..adam yaşadığı buhranı anlatınca kadın da adama , kendisinin de geçmişte dindar olduğunu sonradan ateizme geçtiğini ve adamı anladığını belirtti..sonra bayan din üzerine kısa bir konuşma daha yaptı..
adam kadına dönüp:
-Yine de Tanrı yı özlüyorum, dedi.
Kadın :Ben de, dedi..
tabi filmdeki bu iki ateist Tanrı yı özlemekle, ateist olmanının pişmanlığını kastetmediler elbette..
geçmişte inandıkları bir Tanrı vardı, zor günlerinde, dua ettiklerinde imdatlarına yetişeceğine inandıkları, onları sonsuz bir cennete götürecek bir Tanrı..bir gün, bunun hayal olduğunu öğrendiler... yaşadıkları düş kırıklığından dolayı, O Tanrı yı çok özlediklerini söylediler..
bu bağlamda, yukarıda kullanılan anlamına sadık kalacak olursak, ateist arkadaşlara sorum:
Tanrı yı özlüyor musunuz?
Psikolojik hikayelerle Ateistleri tuzaga düşürmeye çalışan filmlerden biri daha..
Zor gunlerde neden dua etmek istesin bir insan..Acaba din etkisinde yetişen bireylerin yaptıgı ögretilmiş bir davranışmıdır bu..Tabiki evet!..
Ateist Orman çocukları zorlanmazlar mı?Yada acı çekmez mi?
Tabiki çekerler peki onlar neden dua etmiyor?
Cevap çok basit çünkü onlara ögretilmedi onların beynine kodlanmadı bu davranış şekli...
Tanriyı özlemek diye bir sey nasıl olabilir..Tanrı nereye gitti:))
Hayal dünyasını etkileyen insanlara psikolojık mesajlar hatta psikolojilerini kullanan gizli dini gönderme yapan filmlerden biri ..
Çocukken bana bir bisiklet vermesi için Tanrıya çok yalvardım.Sonra Tanrının çalışma prensibinin bu olmadığını fark ettim ve bir bisiklet çaldım.
Al Capone.
ereninthenature
31-07-2011, 18:20
Çocukken bana bir bisiklet vermesi için Tanrıya çok yalvardım.Sonra Tanrının çalışma prensibinin bu olmadığını fark ettim ve bir bisiklet çaldım.
Al Capone.
...bisiklet caldim ve Tanriya her gece beni affetmesi icin dua ettim.
olucak galiba.ben oyle biliyorum.
insan yokluğunun acı verebildiği şeyi özler; küçükken yanılmış olabiliriz belki, o da çocuk saflığımıza kalsın...
SHADOWofGODonEARTH
31-07-2011, 19:17
Özlemek ne kelime, kim istemez ceylan gözlü huriyle şarabı.. kim?
Ölüp yok olma korkusu..:music:
Tabi ki...
Tanrı beni ne kadar özlüyor?
Özgürcan
06-09-2011, 01:22
Film hangi filmdir izlemeyi çok isterim.
tanrıya sığınma acizliğin bir sembolüdür, sığınılacak bir liman olarak görüldüğü için, başları sıkıştığında ve kendilerinin akıl yolu ile halledemeyecekleri bir olay karşısında kendilerine psikolojik olarak destek olduklarını varsaydıkları herşeyi bilen yapan güçlü varlığa sığınmaktır
ama bir ateist buna ihtiyaç duymaz çünkü tanrıya inanmaz, inanmayan kişi kendisi halletmeye çalışır veya üstesinden gelmeye çalışır ki buda bir insanın beyninin daha çok çalışmasına sebep olur, ben bir agnostik olarak kesinlikle tanrıya ihtiyaç duymuyorum, elimden geldiğince akıl yolu ile sorunlarımı çözmeye çalışıyorum, tanrının yokluğu veya varlığı beni bu manada ilgilendirmiyor
Anima Libera
06-09-2011, 13:23
Coook özledim coooooooooooooooooook.
Sevgili Sabahattin Ali`nin affina siginarak sözlerini modifiye etmek istiyorum:
"İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna Tanrı diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne Tanrısı azizim, ne Tanrısı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... Tanrı pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... Tanrı yok... İçimizdeki aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var..."
unbeliever2
06-09-2011, 15:19
Özlenecek ne var ki? Var mıydı ki özleyeyim? Soft müslüm takıldığım hiçbir anı özlemiyorum.Ne dini, ne tanrısını ne de kitabını.....
Yıllardır özlediğim şimdiki hayatımmış meğerse...alabildiğine özgür ve huzurlu...
sevgiler...