Dialectics
16-05-2016, 00:50
Biraz önce, saat gece yarısını az bir miktar geçiyorken, balkona çıktım, şöyle bir etrafa bakındım. Pazartesi sendromunun etkisinden kaynaklı olarak muhtemel, etraftaki çoğu binada yer alan dairelerde hiç ışık yoktu; hepsi yatıp uyumuş olsa gerek, köleliğe geri dönüşten saatler önce en azından rüya aleminde birazcık daha fazla özgürlük hissi yaşayabilirlermiş umuduyla...
Bu uykuya dalıp etrafın daha karanlık olmasını sağlamış dairelerden mütevellit apartmanların bir faydası, gökyüzüne daha az ışık gönderiyor olmaları olsa gerek.. Bu sayede yukarıya baktığımda daha fazla yıldız gördüm, belki birkaç gezegen bile görmüş olabilirim hatta...
Yıldızlardan birine odaklanıp, "Ey yıldız" diye düşündüm, "milyarlarca yıldır oradasın, bu gezegende henüz hiçbir insan yok iken, ve hatta henüz hiçbir canlı yokken oradaydın. Aslına bakarsan bu gezegen henüz bir toz ve gaz bulutuyken de sen sadece oradaydın ve muhtemelen o toz ve gaz bulutu başka bir bulutun parçasıyken de sende, aynı şimdi olduğu halinle yine oradaydın... Bu gezegen ortada hiç yokken ne kadar anlamlı ise senin için bu evren, şimdi üzerindeki insanlarla dönüp duruyorken de bu dünya, o kadar anlamlı senin için evren değil mi? Değişen hiç bir şey yok.... Rutin, milyarlarca yıldır değişmeyen füzyon reaksiyonların... "
Sonra gözüm binaların arasına sıkışmış, ancak mevzuatın el verdiği minimum sınır kadar büyük olabilen küçücük apartman bahçelerinden birindeki bir ağaca takıldı. 4. kata kadar boyu erişen ince yapraklı bir ağaç türü... Hiç bilmem ağaç isimlerini... Bugüne kadar yaşaması bile şans diye düşündüm. "Kimbilir buralar belki daha tarla iken sen daha yeni tomurcuklanıyordun ve tüm bu betonlaşmaya korkuyla şahitlik etmek zulmüne katlandın yıllardır..."
"Binlerce yıl önce daha ortada insan yok iken, buraların hepsi sizindi, senin ve atalarının... Ama evrimleşmeye devam ettiniz, hep daha kompleksi için ve sonunda gezegenin başına bela olacak bir tür ortaya çıkardınız... Tüm gezegeni tehdit eden bir tür. Sizleri kesip yakmakla kalmadı, sizin daha gelişmiş formunuz olan bazı hayvanların da neslini kuruttu, kurutuyor. Aslına bakarsan ideolojileri uğruna kendini de ve hatta bu gezegeni de yok etmeye devam ediyor. Sizi gırtlakladığı kadar, kendi türünün mensuplarını da boğazlıyor. Ve hatta atmosferi de yok ediyor.
Böyle bir türe olanak vermiş olmanız tesadüf mü? Yoksa daha nefes almaya başladığınız anda, kendi dahil tüm gezegeni ve tüm yaşamı yok etme güdüsünde bir canlı türü ortaya çıkarabilmek asıl amacınız mıydı? Yaşama kavuştuğunuz anda yaşamı yok edecek bir canlı türü evrimleştirmek de sizin nihai amacınız mıydı?"
Yaşam varolduğu andan itibaren yokolmanın arzusuna düşmüş olmasın? Bir yandan hayatta kalma tezini uyguluyorken, öte yandan kendini yok edecek antiteze olanak sağlıyor olmasın?
Bu uykuya dalıp etrafın daha karanlık olmasını sağlamış dairelerden mütevellit apartmanların bir faydası, gökyüzüne daha az ışık gönderiyor olmaları olsa gerek.. Bu sayede yukarıya baktığımda daha fazla yıldız gördüm, belki birkaç gezegen bile görmüş olabilirim hatta...
Yıldızlardan birine odaklanıp, "Ey yıldız" diye düşündüm, "milyarlarca yıldır oradasın, bu gezegende henüz hiçbir insan yok iken, ve hatta henüz hiçbir canlı yokken oradaydın. Aslına bakarsan bu gezegen henüz bir toz ve gaz bulutuyken de sen sadece oradaydın ve muhtemelen o toz ve gaz bulutu başka bir bulutun parçasıyken de sende, aynı şimdi olduğu halinle yine oradaydın... Bu gezegen ortada hiç yokken ne kadar anlamlı ise senin için bu evren, şimdi üzerindeki insanlarla dönüp duruyorken de bu dünya, o kadar anlamlı senin için evren değil mi? Değişen hiç bir şey yok.... Rutin, milyarlarca yıldır değişmeyen füzyon reaksiyonların... "
Sonra gözüm binaların arasına sıkışmış, ancak mevzuatın el verdiği minimum sınır kadar büyük olabilen küçücük apartman bahçelerinden birindeki bir ağaca takıldı. 4. kata kadar boyu erişen ince yapraklı bir ağaç türü... Hiç bilmem ağaç isimlerini... Bugüne kadar yaşaması bile şans diye düşündüm. "Kimbilir buralar belki daha tarla iken sen daha yeni tomurcuklanıyordun ve tüm bu betonlaşmaya korkuyla şahitlik etmek zulmüne katlandın yıllardır..."
"Binlerce yıl önce daha ortada insan yok iken, buraların hepsi sizindi, senin ve atalarının... Ama evrimleşmeye devam ettiniz, hep daha kompleksi için ve sonunda gezegenin başına bela olacak bir tür ortaya çıkardınız... Tüm gezegeni tehdit eden bir tür. Sizleri kesip yakmakla kalmadı, sizin daha gelişmiş formunuz olan bazı hayvanların da neslini kuruttu, kurutuyor. Aslına bakarsan ideolojileri uğruna kendini de ve hatta bu gezegeni de yok etmeye devam ediyor. Sizi gırtlakladığı kadar, kendi türünün mensuplarını da boğazlıyor. Ve hatta atmosferi de yok ediyor.
Böyle bir türe olanak vermiş olmanız tesadüf mü? Yoksa daha nefes almaya başladığınız anda, kendi dahil tüm gezegeni ve tüm yaşamı yok etme güdüsünde bir canlı türü ortaya çıkarabilmek asıl amacınız mıydı? Yaşama kavuştuğunuz anda yaşamı yok edecek bir canlı türü evrimleştirmek de sizin nihai amacınız mıydı?"
Yaşam varolduğu andan itibaren yokolmanın arzusuna düşmüş olmasın? Bir yandan hayatta kalma tezini uyguluyorken, öte yandan kendini yok edecek antiteze olanak sağlıyor olmasın?