theisticevolutionist
01-03-2018, 23:50
30 yaşındayım.(Işınlanmayı keşfettim demiş gibi hissediyorum bunu yazarken. İnanamıyorum.) Bitmeyen depresyonumla boktan bir hayat geçirdim. Çok dindar hatta dinci bir aileden gelmekle birlikte din hakkında bilgim ne kadar arttıysa, dinin insan ürünü olduğuna ilişkin kanım güçlendi. Falan filan işte meşhur aydınlanma hikayesini biliyorsunuz. Meğer asırlardır ecdadımın uğruna öldüğü bütün sistem gerçekdışıymış. Bravo bana.... Nerede mürtedlik plaketim?
Bir müslüman, dinle ilgili bir şeyden konuşurken onu omzundan tutup "Nasıl bütün bunlara, içinde zerrece şüphe taşımadan inanabiliyorsun?" diye sarsasım geliyor. Fakat benzer şekilde dinsiz olduğunu söyleyen birisi "Benim dine, Tanrı'ya ihtiyacım yok." dediği zaman da onu omzundan tutup sarsmak istiyorum. "Dinin saçmalığını anladım da ne demek dine, Tanrı'ya ihtiyacım yok? Nasıl yok?" Senelerdir dinle ilgili zilyon tane kitap okudum, zilyon tane İslam savunucusunu inceledim. Bunun sonucunda (İslami terminolojiyle söylersek) küfrüm arttı ama Tanrı'ya olan ihtiyacımda bir azalma yok.
Bu kadar akılcı, güya hurafelere savaş açmış biri olarak bu hurafenin gerçek olmasına bel bağlamaktan bir türlü vazgeçemedim. Ne para ve vakit kaybı terapiler, ne de hayat tecrübesi işe yaramadı.
Ah o ilahi yardımlar gerçek olsa! Aziz Allah elini uzatsa "Bunca senedir inanmaya çalışarak çektiğin acı bir imtihanımdı. Onu daha ölmeden geçtin. Al sana inancını sağlam kazığa bağlayıp zındıklığını susturacak manevi ikram, al sana dünya hayatında da maddi ikram... Bitsin bu elem!"
Allah çok meşgulse Hızır aleyhisselam yetişse! Asırlardır bu coğrafyada hakkında zilyon tane efsane üretilen, insanlar dardayken yetişen ulu kahraman! Geliversen, derdime derman oluversen. Okuma yazma bilmeyen babaannem Hızır'ı gördüğünü anlatırdı. Bunca insan yanılmamıştır belki...
Yok mu gezgin evliyalardan gelecek biri yardıma? Geylani? Evliyayı da geçtim ilmü havas çalışayım da hüddam tutayım?
İşte zihnim böyle arkadaşlar...
Bir müslüman, dinle ilgili bir şeyden konuşurken onu omzundan tutup "Nasıl bütün bunlara, içinde zerrece şüphe taşımadan inanabiliyorsun?" diye sarsasım geliyor. Fakat benzer şekilde dinsiz olduğunu söyleyen birisi "Benim dine, Tanrı'ya ihtiyacım yok." dediği zaman da onu omzundan tutup sarsmak istiyorum. "Dinin saçmalığını anladım da ne demek dine, Tanrı'ya ihtiyacım yok? Nasıl yok?" Senelerdir dinle ilgili zilyon tane kitap okudum, zilyon tane İslam savunucusunu inceledim. Bunun sonucunda (İslami terminolojiyle söylersek) küfrüm arttı ama Tanrı'ya olan ihtiyacımda bir azalma yok.
Bu kadar akılcı, güya hurafelere savaş açmış biri olarak bu hurafenin gerçek olmasına bel bağlamaktan bir türlü vazgeçemedim. Ne para ve vakit kaybı terapiler, ne de hayat tecrübesi işe yaramadı.
Ah o ilahi yardımlar gerçek olsa! Aziz Allah elini uzatsa "Bunca senedir inanmaya çalışarak çektiğin acı bir imtihanımdı. Onu daha ölmeden geçtin. Al sana inancını sağlam kazığa bağlayıp zındıklığını susturacak manevi ikram, al sana dünya hayatında da maddi ikram... Bitsin bu elem!"
Allah çok meşgulse Hızır aleyhisselam yetişse! Asırlardır bu coğrafyada hakkında zilyon tane efsane üretilen, insanlar dardayken yetişen ulu kahraman! Geliversen, derdime derman oluversen. Okuma yazma bilmeyen babaannem Hızır'ı gördüğünü anlatırdı. Bunca insan yanılmamıştır belki...
Yok mu gezgin evliyalardan gelecek biri yardıma? Geylani? Evliyayı da geçtim ilmü havas çalışayım da hüddam tutayım?
İşte zihnim böyle arkadaşlar...