|
AHMET KAYA
Ahmet Kaya'nın aramızdan ayrılmasının üzerinden 6 yıl geçti. Söylediği şarkılarla bir ülkeyi "bölecek" kadar gerçekleri haykırmaktan çekinmeyen Kaya için birçok yerde etkinlikleri düzenlenecek. Kaya Diyarbakır'da da özel bir etkinlikle anılacak.
16 Kasım bugün, Ahmet Kaya'nın ölüm yıldönümü. Sürgünde ölen sanatçı, Türkiye ve Avrupa'da düzenlenen etkinliklerle anılıyor. Şarkılarını dinleyen yeni nesillere cesaretini anlatan Ahmet Kaya'ya yapılanların haksızlığı kanıtlansa da, kırık bir kalple doğduğu topraklara ve sevenlerine veda eden sanatçı, dün olduğu gibi bugün de sevenlerinin kalplerinde yaşıyor. Diyarbakır'da şarkıları söylenecek Ahmet Kaya, sivil toplum kuruluşlarının düzenlediği birçok etkinlikle Türkiye ve Avrupa'da anılacak. Ailesi ve dostları tarafından Paris'teki mezarı başında tören düzenlenecek. Sanatçının ölüm yıldönümü dolayısıyla Diyarbakır'da özel bir anma töreni gerçekleşecek. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi'nin organize ettiği tören, Büyükşehir Belediyesi Tiyatro Salonu'nda bugün saat 19.00'da. Programda Ahmet Kaya belgeseli gösterilecek ve Büyükşehir Müzik Topluluğu Ahmet Kaya şarkılarını seslendirecek. Ülkede Özgür Gündem - Kültür Servisi 16 Kasım 2006 KÜRTCE BİR ŞARKI SÖYLEYECEĞİM DEDİ VATAN HAİNİ OLDU AŞAĞIDA Kİ YAZIYI OKUYAMAYAN ARKADAŞLARDAN ÖZÜR DİLERİM AMACIM BİR METNİN KİMSEYE ZARAR VERMEDİĞİNİ GÖSTERMEKTİR Eger mirov şert û mercên payîza 1957'an ku Ahmet Kaya ji dayîk bû bide ber çavên xwe, texmîna ku wê ew temenê xwe hemûyî bi payîzan derbas bike, ne zehmet bû. Ne bavê wî ye ku di karxaneya qumêş de karkerî dikir, nêtekê wî yî ku dinyayê biguherîne hebû, ne jî li bajarê ku lê ji dayîk bûbû, li Meletiyê pencereyeke xaniyê wan î mîna kozikekê ku tê re xweşikiyên dinyayê bibînin, hebû. Axa ku li serê hatibû dinê, belkî jî bi her cûre nîmetên xwezayê hatibû xelatkirin, lê wan salan li wê herêma dinyayê tu xweşiyên ku bên dîtin, tune bûn. Tirkiyeya ku bi Şerê Cîhanê yê Duwem xizantir bûbû, piştî bûyîna Ahmet bi sê salan wê bibûya şahidê derba leşkerî ya mezin a pêşîn ji komarê û vir ve û li sêdaran wê serokwezîr û nûnerên xwe bidîta. Komara ciwan a 34 salî li hêviya janên xedar bû. Bi hezaran sal e li ser dîn, li ser zêr û ta bi li ser jinan xwîna bi milyonan ji her qewmekî ku li ser erda Anatoliyê hatiye rijandin û êş daye van erdan, lê dîsa jî wê ev êş kî dizane heta çend salên din berdewam bikira bi vê derbê. Ahmet zarokê pêncem û dawî bû. Bavê wî yekî kurd bû ku ji Semsûrê bo kar bar kiribû Meletiyê, dayîka wî jî yeke tirk bû ku hewl dida zarokên xwe bi namûs û baş mezin bike. Yanî hinekî dişibiyan kurteya Tirkiyeya wan salan. Lihevnekirina Ahmet a bi otorîteyê re hîn gava 4-5 salî bû û kuçe nas kir, dest pê kir. Digel ku malbata wî bêdeng û di halê xwe de bû, ew yekî şerkirû çalak bû û nedihate disiplînekirin. Ji bo ku biçe sînemayê carna bîhokên bapîrê xwe difirotin fêkîfiroş, carna jî li kerê beredayî yê taxê siwar dibû û dibû Kara Muratê lehengê xêzeromana ku di rojnameya herî navdar a wê demê de dihat weşandin, yên nebaş dida ber şûran. Bavê wî yê ku yekem car ew bi eleqeya wî ya muzîka hesiya, hîn Ahmet 6 salî, hema bibêje baxlemeyeke bi qasî qama wî bo xelata rojbûna wî anî malê. Ev baxlemeya ku ji heqê nanê malbatê hatiye kuştin û pê hatiye kirîn, destpêka bahozekê bû ku wê neyê danîn, helbet malbat ev texmîn nedikir. Te digot qey, parçeyek ji laşê wî kêm bû gava hatibû dinê û piştî ku ew baxleme hat malê laşê wî temam bû. Di nav çend heyvan de bi dengên ku ji baxlemeyê derdixist, malî ji ruhê xwe aciz kirin. Lê li gorî wî belkî jî êdî dema ku derkeve ser dikê hatibû, eger mirov lê guhdar nekin jî wî dê hineke ku lê guhdar bikin illeh bidîta, ev çende eksoyî bû. Konsera xwe ya yekem bo mirîşkên di kozika bêxçe de, da. Em nizanin gelo mirîşk jê kêfxweş dibûn an na, lê wî demeke dirêj ev konserên belaş domand. Ji bo sehneya xwe ya rastî ya ewil jî divabû heta 9 saliya xwe bipa. Gava temenê wî bû neh, di şevşahiya cejna karkeran de ku karkerên karxaneya ku bavê wî jî lê kar dikir, li dar xistibûn, derket ser dikê. Wê şevê kêfa karkeran pir ji guhdarkirina lê hatibû, kêfa Ahmet jî pir ji karkeran hatibû... Sê sal mabûn ji derba leşkerî ya duwem ku wê dîsa jiyana bi sedhezaran mirovî û karkerî belawela bikira. Wê şevê ne karkerên li wir, ne jî Ahmet bîr nedibirin ku demeke nêzîk cejna karkeran li aliyekî, wê nikarîna peyva 'karker' bi xwe jî bi lêv bikirana. Gava Tirkiyeyê bi deh hezaran şagirdên zanîngehê û karker xistin girtîgehan bo tê de birizin, bûyera ku mohra xwe li derba 1970'yî da ew bû ku sê xortên sosyalîst ên nestêle ku li dijî emperyalîzma Amerîkayê bûn, digel tu kes nekuştibûn û tu kes birîndar nekiribûn, piştî darizandineke bi lez û bez hatibûn îdamkirin. Ahmet 13 salî bû. Xaka Anatoliyê heqê nîmetên ku dabû, dîsa distand. Bi vê atmosfera civakî û siyasî re nifşekî din mezin dibû û hişê vî nifşî dirûv digirt. Wê ev ne neheqiya ewil bûya ku vî nifşî şahdebûnî lê dikir. Ahmet diçû dibistanê û demên xwe yên vala jî ligel dostekî malbata xwe, di dikana kaset-plakfiroşekî de kar dikir. Wan demên ku li vê dikanê kar dikir, derfeta wî çêbû ku gelek cûreyên muzîkê nas bike. Bi taybetî jî yên bala wî dikişandin ew xort bûn ku dihatin dikanê kasetên Ruhi Su dikirîn û porên wan dirêj û devlingê pantorên wan fireh bûn. Piştî salan di belgefîlmekî de ku jiyana wî nîşan dida, wê bigota ku wê çaxê digote wan "Sucular". Xortên ku Ahmet digote wan, 'Sucular' li hemû dinyayê wekî nifşê '68'an dihate naskirin û nifşek bû ku bihîstiyariya wan acivakî hebû. Besteya ku digot, tê bîra min a yekem e jî ji bo xortekî ji van hatibû nivîsandin; yê li ser hatî nivîsandin Başar Abê bû ku bi minibûseke Wolkswagen 'dolmîşçîtî' dikir û Ahmet bi xwe jî demekê li balê kar kiribû. Ahmetê ku gelekî pê êşiya gava rojekê li nava kuçeyê polis hatin ew birin, rabû besteya xwe ya ewil nivîsand ku wiha dest pê dikir "Ezê Wolkswagenekê bikirim, navê wê bikim Başar". Helbet nizanîbû ku ev beste wê bibe destpêka repertuareke bi sedan stranî. Malbat, piştî ku bavê Ahmet teqawît dibe û mehaneya ku digire têrî wan nake, bi hêviya ku karekî nû bibînin û ji bo zarokan dahatûyeke baştir ava bikin, biryarê digire ku Meletiyê terk bikin û barî Stenbolê bikin. Dem, li Tirkiyeyê hemûyî dema koçberiyê ye. Bi sedan otobûs û qemyon ji Rojhilat bo bajarên Rojavayê, bi taybetî jî bo Stenbolê hêviyan bar dike. Her roj bi hezaran zarokên biçûk, mîna ku Ahmet jî wan rojan pê dihesiya, bi tirs û xofa ku bajarê mezin xistibû dilê wan, dijiyan. Ahmet deryaya ku cara pêşîn dibîne mîna çemekî mezin hesibandibû, ji ber ku li ser koliyên alavên wan "Meletî" hatibû nivîsandin hîn ji roja pêşîn ve fêm kiribû ku hatibûn bajarekî ku lê biçûk tên dîtin, hîn roja pêşîn digel ku bi eynî zimanî dipeyivîn, ji ber ku devoka wî cuda bû, ferq kiribû ku ew bi xwe "Yê din" e. Vê "cudahiyê", kesên ku ji bilî keda waan pê ve tiştekî wan tuneye ku winda bikin, her diçû tenê dihişt û ev yek jî ber bi hêrseke bêçare di dil de kom dibû. Her ku roavayê Tirkiyeyê wekî nifûs zêde dibû, cudahiya di navbera beşên civakê de jî zêdetir dibû, kombûnên siyasî bêhtir ji hev dûr diketin û welat roj bi roj ji rojhilat ta bi rojava hîn bêhtir tevlîhev dibû. Ji zanîngehan her roj xeberên mirinê dihatin û bêkarî û aboriya ku roj bi roj xerab dibû, şêniyên ku xwe diavêtin kuçeyan diafirand. Ahmet êdî divabû dev ji dibistanê berde û ji bo ku alîkariya malbatê bike, karekî bike. Êdî derve li ber çavên wî tiştekî din bû. Jiyana derve bi awayekî din nas dikir edî. Pir dihesidî ciwanên Stenbolê ku qîz û xort bi hev re digeriyan lê pê dihesiya ku ger mîna wan li xwe bike wê lê neyê û ji ber vê pir xemgîn dibû. Ne dikare çanda ku pê mezin bûye, bi temamî dev jê berde û ne jî dikare Stenbolê bike Meletî. Wan salan di gellek karan de kar dike û dev jê berdide. Li bazarê şportakariyê dike, li ber destê gellek kesan kar dike lê dîsa jî dev ji baxlemeya xwe bernade. Bi muzîkê radibe û bi muzîkê rûdine. Û helbet rewşa ku welat tê de çawa tesîrê li ruhiyeta wî dike, wiha tesîrê li muzîka whi jî dike. |
Re: AHMET KAYA
Gidelim hemşerim sağol bizimle paylaştığın için
|
Re: AHMET KAYA
Aramızdan ayrılalı altı sene olmuş. Ahmet Kaya, altı senedir Pere Lachaise'de, Jim Morrison'ların, Oscar Wilde'ların, Yılmaz Güney'lerin yanında. Bakmayın fısıltı gazetesinin 'Yaşıyor' dediğine, aynı zamanda bir 'demokrasi beşiği' de olan Fransa'da altı senedir sürgünde...
Ölçüsüz milliyetçi infialin kurbanı O gece Türkiye'nin küçük çapta dönüm noktalarından, utanç anlarından biriydi. Sonrasında Ahmet Kaya yapayalnız bırakıldı, asparagas haberlerle hedef gösterildi, yurtdışına çıkmak durumunda kaldı, çok sevdiği memleketinden uzakta, yalnız öldü. Bahsettiği albüm ölümünden sonra yayınlandı, Kürtçe bilmemesine rağmen okumaya çalıştığı 'Kervan' da klibiyle beraber burada yer aldı, tabii televizyonlarda falan gösterilmedi. Ama çok geçmeden başka Kürtçe şarkılar, klipler yer aldı televizyonlarda. Hep yaptığı gibi önden koşan, sözünü sakınmayan Ahmet Kaya, ölçüsüz bir milliyetçi infialin kurbanı olduğuyla kaldı. Ya da, daha doğrusu, bu sayede, şarkılarında hep bahsettiği tekinsiz hayatın şahsında vücut bulmasıyla, bir tutarlılık, bir bütünlük kazandı. Üzücü de olsa, şarkılarıyla ölümünde de hemhal oldu... Ahmet Kaya'yı, sessizlikte bir ses olarak değerlendirmek gerekir herhalde. 12 Eylül'ün izleri henüz belirginken, 1985'te ilk albümü 'Ağlama Bebeğim'i yayınladığında, sanat ve fikir hayatı öylesine durgun, hapishanelerde işkence gören, idam bekleyen, sürgünde çile dolduran yüz binlerce insan öylesine sahipsizdi. Bir sene sonraki üçüncü albüm, 'Şafak Türküsü', bu büyük kitleye adeta tercüman oldu. Daha ortada doğru dürüst 'Türk popu' da yokken, Hey dergisinin listelerinin tepelerinde, bir 'protest' şarkıcı dolanıyordu. 1987'de 'yorgun demokrat'lara omuz verirken, 1988'de 'Başkaldırıyorum'la ayaklarının üzerine dikilecekti. 'İyimser Bir Gül'ün, 'Sevgi Duvarı'nın ardından, artık Türkiye'nin en çok dinlenen isimlerinden biri olmuştu. Solun zayıflığından bahsederken, belki de bir potansiyel olarak yüz binlerce Ahmet Kaya dinleyicisine bakmak gerekiyordu. Daha sonraları, 'düşük yoğunluklu çatışma'nın en sert, en karanlık döneminde 'Şarkılarım Dağlara' diyebildi. Faili meçhuller alıp başını giderken 'Beni Bul' diye bağırıyordu. Mücadele nereye evriliyorsa, nerede bir haksızlık çıkıyorsa, oraya bakmaya çalışıyordu. Şimdilerde müzikte hasret kaldığımız bir hak arama, hesap sorma tavrını korumaya gayret ediyordu... Onca sevilen, ama çok da hor görülen müziğinde acaba göremediğimiz, değerlendiremediğimiz şeyler mi var? Genellikle Osman İşmen'e teslim ettiği düzenlemeler daha iyi olabilirlerdi hadi, ama arabeskle itham edilmesine ne demeli? Nihayetinde modern bir lokal füzyon olan arabeskin kapsayıcılığının, sahiciliğinin, bu toprakların kulağına ve geleneğine ait olduğunun farkındaydı muhtemelen. Sesine gem vurmayı sevmeyecek birinden bekleneceği gibi, gırtlağının o sulara girmesi için de herhalde ekstra çaba harcamıyordu. Kendisini arabesk yapmakla suçlayan birine bir gün şöyle demiş: 'Ne yani, Araplar devrimci olamaz mı arkadaş?' Attilâ İlhan, Hasan Hüseyin, Ahmed Arif kadar, herhalde Yusuf Hayaloğlu'nu da onunla anmalı. Kendi yazdıkları kadar, Hayaloğlu'nun söz dünyası da belirledi şarkılarını. Bir cebinde Das Kapital, bir cebinde rakı şişesi, yarını belirsiz, dokunsan yanacağın bir adamdı şarkılardaki. Öyle de öldü. YARATTIĞIN DEĞERLER ÖNÜNDE SAYGIYLA EĞİLİYORUM... |
Re: AHMET KAYA
Sn. Dersimm,
Duruşuyla, tavrıyla, halk adamlığıyla, içtenliği ve sadeliği ile okul yıllarımın ayrılmaz sesi ve yorumcusu, değerli Ahmet KAYA için Allah’tan rahmet dilerim. Anlaşılamamış, anlaşılmak istenmemiş bir kişilikti. Türkiye’ye ve bizlere en az 3 beden de geniş gelmişti. Anlamamış, anlamak da istememiştik. Kimisini çektik vurduk nerede olursa düşünüyor diye Kimisini de kovduk, doğdukları topraklarda ölmesinler diye Vurduklarımız kahramanlar gibi durmakta Ölenlerse gönülleri doldurmakta. Hatalarımızı, cehaletimize bağışlayın |
Re: AHMET KAYA
Evet Ahmet Kaya hakkında genelde olumlu şeyler yazılmış.Bu
sevindirici.Kendisi protest müziğin öncülerindendi.Şarkılarıyla çok sonra 1995 'lerde tanışıyor olmam önemli bir kayıp tabii.Ama Beni bul ve Dosta düşmana karşı albümlerini çok sevmiştim.Vefat ettiğinde ben de yurtdışında idim.Internet'ten öğrendim ölüm haberini; çok üzülmüştüm.Allah rahmet eylesin......... |
Re: AHMET KAYA
sevgili dersimm
* * toplumlar , herkes gibi düşünmeyen insanlarla ,bir yere varmıştır. * * *ahmet kaya da bunlardan biriydi. ateist olduğum için allah rahmet etsin demiyorum, *dileğim, onunda insanlığa bir mum yakması ve sevenlerinin kalbinde unutulmamasıdır. |
Re: AHMET KAYA
pir sultan da, dadaloğlu da, seyid nesimi de unutulmadı
ahmet kaya da unutulmayacak |
Re: AHMET KAYA
Degerli dostlarim.Bende zamaninda enaz sizler kadar Ahmet Kaya fanatigiydim.Hatta bendeki Ahmet Kaya sevgisi okadar doruk noktadaydiki,lise yillarinda tuttugum günlügüme,günlüklerde baslarken yazilan ve oldukca klasik olan"Sevgili Günlük"yerine "Sevgili Ahmet Abi"diye baslardim.Tüm albümlerini almistim.O'nun kasetlerini,sahip oldugum en degerli hazinem oldugunu düsünüyordum.Okadar degerliydiki benim icin,MGD ödül gecesindeki o talihsiz aksamdan itibaren Vatan hayini ilan edilmesine aldiris bile etmeden dinlemeye devam etmis,onlarca arkadasimida Ahmet Kaya'ci yapmayi basarmistim.Ismim arkadaslar arasinda Ahmet Kaya'ci diye anilirdi.Inanmayacaksiniz belki,1999 daki o büyük depremde yanima sadece Ahmet Kaya kasetlerini almis,geri kalan tüm esyalarimi geride birakmistim...
* Yukardada söyledigim gibi tüm kasetleri bende meccuttu.MGD gecesini suandada oldugu gibi,ben hernekadar Kürt yurttaslarimizin yillarca gördükleri baskinin karsisinda hakli bir istek oldugunu,Ahmet Kaya'ninda büyük bir cesaret örnegi gösterdigini düsünsemde,babam ayni seyi düsünmüyor,hatta vatan haini olduguna inaniyordu.Bu nedenle kasetlerimin hepsini otobanda giderken arabadan atacak ve en büyük hazinemi elimden aldigi icin 1 yila yakin bir süre babamla dargin kalacaktim. * Simdi ben bunlari neden anlatiyorum??? Yillarca sanatci kisiligiyle siyasi görüsünü birbirine percimleyerek,her iki yönüylede sevdigim sahistan artik nefret ediyorum.Amacim bunu dile getirmek.Kürtce sarki söylemeyi arzu etmesi ve ben Kürt'üm diye övünmesi,kesinlikle sebeplerden birtanesi degiller.Aksine olmasi gerekende budur zaten. Asagida link ini verecegim video yu seyrettikten sonra,inaniyorumki sizlerinde Ahmet Kaya ile ilgili duygu ve düsünceleriniz degisecektir... http://www.youtube.com/watch?v=pu-In_vch5c Bir alana biride BEDAVA: http://www.youtube.com/watch?v=FteixLRgTjw |
Re: AHMET KAYA
TİT son diyarbakır patlamasında orayı kana bulayan örgüt. faşizmin kalesi. biz bu videoları biliyoruz arkadaş. değişen 0 dır.
ayrıca bu şerefsizlerin ülkesinde arabam kaldı olayı tamamı ile dalaweredir. bu ülükücüler türkiye ye herkesten daha fazla zarar wermiştir. ahmet kaya nın kaset gelirleri de hiç bir şekilde pkk ya aktarılmamıştır. ispatlayamazsınız da. bir videoda benden olsun http://www.youtube.com/watch?v=2CzHC...elated&search= ahmet kaya gönlümüzdesin. faşizm ölüne bile saldırmakta! gerçek ahmet kaya sewerler bu videoları umursamaz bile |
Re: AHMET KAYA
Ahmet kaya Unutulmaz bir sanatciydi.
Bir klipte benden , http://www.youtube.com/watch?v=LTXBcmeYCV8 (Kusura bakma dersimmm Konu basligi ile alakali degil). |
Re: AHMET KAYA
Alıntı:
|
Re: AHMET KAYA
arkadaslar artik bence vatan sevgisi atatürkcüllükten falöan dem vurmayin.
adam resmen apoyu özledim diyor,siz TIT ten bahsediyorsunuz... 30 bebek katilini özlemle anan bir kisiye sahip cikmaniz sizide suca ortak eder... bikadar |
Re: AHMET KAYA
tedirgin_berlin, o konserde "apoyu özledik" demiş, iyi dememiş bence, öyle demeseymiş daha iyiymiş. Ahmet Kaya sevdiğim bir sanatçıydı, hala da öyle ve bir pkk'lı olduğunu düşünmüyorum. Barışı özledik, dostluğu özledik diyen Ahmet Kaya barışın, dostluğun yol kenarına mayın döşemekle inşaa edilemeyeceğini eminim en az bizler kadar iyi görebilmiştir.
Ayrıca pkk gibi ne olduğu bariz bir örgüt, tek bir Kürt vatandaşımızın bile gözüne, kendinden başkasına faydası olmayacak, barış, kardeşlik değil sadece savaş ve acı getirecek fanatik bir terör örgütü olarak değil de gelecek için bir umut ışığı olarak gözüküyorsa bence hatayı, yanlışı o vatandaştan önce kendimizde aramalıyız. Dersimmm'in mesajındaki Kürtçe bölümün Türkçe tercümesi: Ahmet Kaya’nın 1957 sonbaharında doğduğu şartlar düşünüldüğünde, ömrünün çoğunu sonbaharlarla geçireceğini tahmin etmek pek de güç değildi aslında. Ne kumaş fabrikasında işçi olarak çalışan babasının dünyayı değiştirmek gibi bir iddiası vardı ne de doğduğu şehir Malatya’nın ve ailenin kırk metrekarelik evinin dünyanın güzelliklerini rahatça görebilecekleri bir penceresi. Belki doğanın her türlü nimetiyle onurlandırdığı topraklardı doğduğu topraklar; ama dünyanın o yöresinde görülebilecek pek bir güzellik yoktu o yıllarda. İkinci Dünya Savaşı’nın iyiden iyiye yoksullaştırdığı Türkiye, küçük Ahmet’in doğumundan üç yıl sonra cumhuriyetin ilk büyük askerî darbesine şahit olacak, idam sehpalarında başbakanlarını, bakanlarını görecekti. Otuz dört yıllık genç cumhuriyet, çok büyük acılara gebeydi. Binlerce yıldır din uğruna, altın uğruna ve hatta bazen bir kadın uğruna onlarca ırktan milyonlarca insanın kanının döküldüğü Anadolu topraklarının acısı dinmeyecekti kim bilir kaç yıl daha. Beşinci ve son çocuktu Ahmet. Babası Adıyaman’dan Malatya’ya iş bulmak uğruna göç etmiş bir Kürt, annesi çocuklarını namuslu ve iyi yetiştirmeye çalışan bir Türk’tü. Türkiye’nin o yıllardaki özeti gibiydiler yani biraz. Ahmet’in otoriteyle uyuşmazlığı daha dört-beş yaşlarında iken sokakla tanışmasıyla başladı. Sakin ve kendi halinde yaşayan ailenin dünyayla çatışan, dışa dönük ve disipline edilemez bireyiydi o. Sinemaya gidebilmek için dedesinin ayvalarını manava satıyordu bazen, bazen mahallenin başıboş eşeğine binip zamanın en ünlü gazetesinde günlük bant olarak yayımlanan çizgi roman kahramanı Kara Murat olup kötüleri kılıçtan geçiriyordu. Müziğe olan ilgisini keşfeden babası, Ahmet henüz altı yaşındayken nerdeyse boyu kadar bir bağlamayı doğum günü hediyesi olarak eve getirdi. Ailenin yemek parasından artırılıp alınan bu bağlamanın engellenemez bir fırtınanın ilk esintisi olduğunun kimse farkında değildi elbette. Sanki bir uzvu eksik doğmuştu da Ahmet, o bağlama eve gelince tamamlandı vücudu. Birkaç ay içinde bağlamadan çıkardığı seslerle tüm aileyi bıktırdı. Oysa ona göre artık sahneye çıkmanın zamanıydı belki de. İnsanlar dinlemiyorsa o, dinleyecek birilerini mutlaka bulacak kadar inatçıydı. İlk konserini, bahçedeki kümeste tavuklara verdi. Tavuklar mutlu oluyor muydu bilinmez; ama Ahmet bu parasız konserleri uzunca bir süre devam ettirdi. İlk gerçek sahnesi içinse dokuz yaşına kadar beklemek durumundaydı. Dokuz yaşına geldiğinde babasının çalıştığı fabrikanın işçilerinin düzenlediği işçi bayramı gecesinde kendini sahnede buldu. İşçiler Ahmet’i dinlemeyi, Ahmet kendini dinleyen işçileri çok sevmişti o gün… Yüz binlerce insanın, işçinin hayatlarının yeniden darmadağın olacağı ikinci darbeye üç yıl vardı. O gece ne oradaki işçiler ne de Ahmet, çok yakın bir gelecekte işçi bayramını kutlamak şöyle dursun, işçi kelimesini bile kullanamayacaklarını bilmiyorlardı. Türkiye on binlerce üniversite öğrencisini, işçisini hapishanelerde çürümeye yollarken 1971 darbesine damgasını vuran olay, Amerikan emperyalizmine karşı duran henüz yirmili yaşlarının ortasındaki üç sosyalist gencin, hiç kimseyi öldürmedikleri ve yaralamadıkları halde, hızla yapılan bir yargılamanın ardından idam edilmeleri oldu. Ahmet on beş yaşındaydı. Anadolu toprakları, verdiği nimetlerin karşılığını almaya devam ediyordu. Bu toplumsal ve siyasal atmosfer eşliğinde bir kuşak daha büyüyor ve onların bilinci şekilleniyordu. Bu kuşağın tanıklık edeceği ilk haksızlık da bu olmayacaktı. Ahmet okula gidiyor ve geri kalan zamanlarında bir aile dostlarının kaset, plak satan müzik dükkânında çalışıyordu. Bu dükkânda çalıştığı sıralarda, çok çeşitli müzik türlerini tanıma imkânı buldu. Özellikle dükkâna gelen, Ruhi Su kasetleri alan ve bol paçalı pantolon giyen uzun saçlı gençler dikkatini çekmekteydi. Yıllar sonra kendi hayatını anlatan bir belgeselde onlara o zamanlar “Sucular” dediğini söyleyecekti. Ahmet’in Sucular dediği gençler, toplumsal duyarlılığı olan ve bütün dünyada 68 kuşağı olarak anılan kuşağın Türkiye’deki yansımasından başka bir şey değildi. Ahmet’in yazdığını hatırladığı ilk beste de o gençlerden biri olan, Volkswagen marka bir minibüsle dolmuşçuluk yapan ve bir süre yanında muavin olarak çalıştığı, çok sevdiği Başar Ağabey’i için yazılmıştır. Bir gün sokak ortasında aniden polis tarafından tutuklanıp götürülen Başar’ın durumuna çok üzülen Ahmet, “Bir Volkswagen alacağım, adını Başar koyacağım.” diye başlayan bestesiyle yüzlerce şarkılık bir repertuvarın ilk adımlarını attığını bilmemektedir elbette. Aile, babanın emekli olması ve alınan emekli maaşının geçinmeye yetemeyecek kadar az olması nedeniyle Malatya’yı terk edip yeni bir iş ve çocuklar için daha iyi bir gelecek umutlarıyla İstanbul’a göç etme kararı alır. Dönem, tüm Türkiye’de göç dönemidir. Yüzlerce otobüs ve kamyon doğudan, batıdaki şehirlere ve özellikle de İstanbul’a her gün umut taşımaktadır. Her gün binlerce küçük çocuk, tıpkı Ahmet’in o zaman hissettiği büyük şehrin içlerine saldığı korkuyu ve bunun üzerlerine tüm ihtişamıyla çöküşünün ezilmişliğini yaşamaktadır. Ahmet, ilk kez gördüğü denizi kocaman bir dere sanmış, eşyalarının bulunduğu kolilerin üzerinde yazan “Malatya” yazısından dolayı küçümsendikleri bir şehre geldiklerini daha ilk gün anlamış ve yine daha ilk gün aynı dili konuştukları halde kendi konuşmasındaki aksan yüzünden “öteki” olduğunu fark etmiştir. Bu “fark”lılık, emeklerinden başka kaybedecek şeyleri olmayanları giderek yalnızlaştırmakta ve bu da çaresiz bir öfke mecrasına doğru birikmektedir. Türkiye’nin batısı nüfus olarak kabardıkça toplum katmanları arasındaki uçurum büyümekte, siyasî kutuplaşmalar uçlara gitmekte, ülke her yeni gün en batısından en doğusuna daha fazla gerilmektedir. Üniversitelerden her gün yeni ölüm haberleri gelmekte, gün be gün kötüye giden ekonomi ve işsizlik, sokaklara taşan kalabalıklar yaratmaktadır. Ahmet, okulu bırakıp aile ekonomisine katkıda bulunmak için çalışmak zorundadır artık. Sokağı artık başka bir gözle tanımaya ve başka türlü algılamaya başlamıştır. Kızlı erkekli gezen İstanbul gençliğine çok özenir; ama onlar gibi giyinmenin kendisine yakışmadığını hissedip çok üzülür. Ne doğduğu ve bildiği kültürü tamamen bırakabilir ne de İstanbul’u Malatya yapabilir. Birçok vasıfsız işe girer çıkar o yıllarda. Kısa süreli de olsa işportacılık, çeşitli iş yerlerinde çıraklık yapar; ama asla bağlamasını bırakmaz. Müzikle yatıp müzikle kalkmaktadır. Ve tabii ki ülkenin içinde bulunduğu durum, ruh hâlini nasıl etkiliyorsa müziğini de etkilemektedir. http://www.ahmetkaya.com/ |
Re: AHMET KAYA
sevgili exclusive;
benim söylemek istedigimi tam anlatmak istedigim gibi yazmissin tesekkürler. yani aynen. |
Re: AHMET KAYA
bir çok konu ele alınmış
arkadaşlar bu sitede ve girdiğim başka ortamlarda pkk ye ateş püskürdüm ama pkk nin bebek öldürdüğü, apo nun kadın militanlara tecavüz ettiği yalandır. bebek ölüsü fotoları war, bunları kimin yaptığı iyi bilinmekte ve komiktir ki halepce fotoları bile pkk ye mal edilmekte neyse eğer ki biri size kürtce sarkı söylediğiniz için terörist diyosa, söylediğiniz sözlerde hiç bir günah yokken vatan haini ilan ediyorsa tepkisiz kalmazsınız. burda ki tepkisi çok yanlıştı. ne olursa olsun bu onun bütün sanat hayatına mal edilemez onu şarkılarıyla ve insanlığıyla her dem anarım bir klibi gelsin: http://www.youtube.com/watch?v=UjLmProzasA |
Re: AHMET KAYA
Değerli arkadaşlar:
* * * * * * * * *Ahmet Kaya ile ilgili bu topiği anma ile ilgili işlevi yerine getirildiği ve üzerinde gereksiz polemikleri yaratma potansiyeli görüğüm için kilitliyorum.Hiç hoşuma gitmemesine rağmen Oğuzhan arkadaşın bu topiğe astığı yazısını da simek zorunda kaldım. Saldırgan,küfürlü dili nedeni ile. frodo |
| Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 10:23 . |