Tasavvuf Felsefesi ve Sırrı Üzerine
 

Merhaba. Tasavvuf felsefesindeki Hiçlik Bilinci ve Enel Hak düşüncesi üzerine yaşadığım deneyimleri aktarmak için bu yazıyı yazıyorum. Bilindiği üzere tasavvufta Vahdet-i Vücud düşüncesi vardır ve bu da varlığın birliğidir. Felsefede ise bu düşüncenin karşılığı panenteizmdir. Panenteizm tanrının esas varlığının sonsuzluk olduğunu ve sonlu olan evreni de yine kendi özünden yaratıp kapsadığını savunur. Yani tüm varlık tanrıdan ibarettir ve içinde yaşadığımız varlık alemi olan evrenin özü hiçlik yani sonsuzluktur. Tasavvuftaki hiçlik bilinci de bizzat bu gerçeğin kavranmasıdır.

Hiçlik bilinci, insanın maddi varlığı ve benliğini aşarak özünü bulması yani hiçliğe ve sonsuzluğa bilinçsel olarak ulaşmasıdır. Buna tasavvufta yaşarken ölmek de denir ki insanın ölünce varacağı durağa bilinçsel olarak varması ve tanrısal özde sonsuzlaşmasıdır. Yani hiçlik bilinci, insanın tanrısal sırra erişmesidir.

İnsanı hiçlik bilincine taşıyan şey ise ilahi aşktır. Aşkın ilahi olanı, insanın benliğinden ve varlık aleminden geçerek sonsuz bir aşkın içerisinde maşuku ile bir olması yani hiçleşmesidir. Bu varlık alemindeki ayrımların ortadan kalkması, ben O'yum, O'ndan ayrı bir varlığım yok demektir yani aşkın ilahi olanını yaşamaktır. Bu da insanı Enel Hak düşüncesine ve Vahdet-i Vücud'a yani varlığın birliğine götürür.

Nasıl ki maddenin bir diyalektiği var ise, varlığın kendisinin de bir diyalektiği vardır. Tüm kainat Varlık ve Hiçlik (Yokluk) olarak ikiye ayrılır ve tüm varlık tanrıdan ibarettir. Varlık alemi sınırlı olandır, zamana ve mekana ve diyalektiğe yani çelişkilere sahiptir ki bu da değişime yani evrime yol açar. Hiçlik ise varlık alemindeki sınırın ortadan kalktığı yerdir yani sonsuzluktur. Dolayısıyla ezeli ve ebedidir, zamandan ve mekandan münezzehtir, mutlak ve değişmez ve çelişkisizdir ki bu da bizzat tanrının kendisidir. Sonsuzluk niteliğinden dolayı varlık alemini de kapsamaktadır ve bu da varlığın birliğidir yani her şeyin tanrı olmasıdır.

Kısacası, kainatın tamamı tanrıdır ve kainat 1 ve 0'dan yani Varlık ve Hiçlik aleminden oluşmaktadır. Varlık alemi 1 ile sınırlıdır bu yüzden sonludur, 0 olan hiçlik alemi ise sonsuzluktur yani tanrının esas varlığıdır. İnsanın maddi varlıktan ve benliğinden geçtiğinde yani öldüğünde varacağı durak da sonsuzluk alemi yani tanrısal boyuttur.

Bu akım nasıl başlamıştır ? Fikir babası kimdir? Kuran temelli midir ?

Kuran temelli veya dini bir düşünce değil. Felsefede panenteizm şeklinde tanımlanmış, tasavvufa enel hak ve vahdet-i vücud şeklinde yansımış. Ben de bu şekilde tanımlandığı için bu kavramları kullandım. Tarihi hakkında pek bir bilgim yok.

Hinduizm ve Budizm temellidir.

Eyvallah.

Evet.

Sonsuz'dan = Hiç'ten = Var Olan'dan başka varlık olmadığından,
Sonsuzlaşma da yok.

Benzetme olarak…
Sonsuzluk, kendinden bazı bölgeleri perdelerle (nefs) çevirip ayırıyor.
Perdenin içindeki kendi, perdenin dışındaki kendini bilemediği için,
Kendinin ayrı bir varlık olduğu illüzyonuna düşüyor.

Perdenin içindeki kendi, kendi isteğiyle bildiklerini unutunca,
Bunları hatırlama süreci = tekamül başlıyor.
Gökte bir yerde zannettiği kendine dönmeye uğraşıyor.

Aslında ne bir gök var ne de dönülecek bir kendi.
Tekamülün tamamlanması, perdenin kalkmasından ibaret.
Perde kalkınca perdenin içindeki kendi görüyor ki, arayıp durduğu kendiymiş.

Var Olan'dan başka varlık yok.
Dolayısıyla kendimizden başka erişecek sır yok.

Sonsuz Olan aşktır, bizim hissettiğimiz aşkın sonsuz formu, Rahman.
Bu yüzden tekamülde atılan her adım aşka doğru bir adım,
Nefs perdesinden her sıyrılış aşka geri dönüş.

Evet.

Sonsuz sayıdaki sonlular olan bizlerin her biri... Sonsuz Olan'ın...
- Sonsuz sayıdaki isim ve sıfatlarının her birinin,
- Sonsuz farklı oranlarda örtülmesiyle oluşan,
- Sonsuz sayıdaki kombinasyonlardan biriyiz.

Yani ikiye ayrılma yok.
Birisi Varlık'dır, tüm öbürleri ise Varlık'ın tezahürleri.

Evet, yalnız Kuran'daki adı Tanrı veya Allah değil, O (Arapçası Hu olan O).

= O.

O'nun madde aleme tezahürü = evren = Allah.

Doğru fakat sonsuzluk alemi = tanrısal boyut = kendisi.

Allah ve O 'nun kıyaslamalı tanımı şu ayetlerde:





Hadid 3............. Zâhir/dışta gözle görülen = evren
Bakara 115........ Allah = nereye dönülse görülen = evren.

Hadid 3............. Gözle görülen (evren/Allah olarak tezahür eden) ve,
........................ Gözle görülmeyen (mana/Ruh olarak tezahür eden) ve,
........................ Zamandan ve mekandan münezzeh olan = O

:

Yukarıda verdiğin panenteizm şeması,
Halka hitap için yapılmış bir sadeleştirme.
Yani yanlış değil ama ilim boyutu daha detaylı.

https://tr.wikipedia.org/wiki/Panenteizm : Panenteizm ya da Kamusaltanrıcılık, panteizmde olduğu gibi evrenin kendisinin Tanrı olduğunu, panteizmden farklı olarak ilk devindirici olan tanrının evren ve tüm varlıkları özünden yarattığı ve evrene aşkın, evrenin bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu inancıdır. Panteizmde her şey Tanrı'dır. Panenteizmde ise, her şey Tanrı'dan sudur etmiştir (oluşmuştur). Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim (tekâmül)'den geçmektir. Somut anlamda tanrının bütünleştiği evrenin ve varlıkların, evrim ile diyalektik olarak değiştiği ve geliştiği, gelişimini tamamladıktan sonra dönüşün yine ezeli ve ebedi olan tanrıya olacağı bu geri dönüşte tekamülünü tamamlayan ruhların da tanrıya kavuşacağına inanılır. Panenteizme göre tanrı, hem değişmeyen (mutlak), hem de değişen (göreli) dir. Hem zamanın içinde, hem dışında; hem sonlu, hem de sonsuzdur. Aynı zamanda hem tikel, hem tümel; hem neden, hem sonuçtur.

Platon - Yeni Platoncular - Hegel - Muhyiddin İbn Arabi - Bruno - Whitehead - Spinoza - Hartshorne - Hallac-ı Mansur - Mevlana'nın fikirlerinden destek alır.

Kitap:
“Kitap”, Kuran demek değil, ikisi farklı şeyler.

Kuran, kendinden başka bir Kitab’ın açıklaması.


Vahiy ayetleri (mistik metinler, din):

1- İnsanlar tek ümmet olarak yaratıldıktan sonra,
2- Anlaşmazlığa düştükleri konular için, 3- nebiler ve Kitap geldi.
4- İnsanlar, negativite ile anlaşmazlığa düştükçe, 5- tekrar nebiler ve Kitap geldi.
Nebi-ler çoğul, “Kitap” ise tekil… çünkü tüm nebilere inen aynı.

1- Nebi-ler çoğul, onlara verilen tekil çünkü verilen aynı.
2- Bu sebeple nebiler arasında ayrım yapılmaz, çünkü...

“Bu Kur’an… kendinden öncekilerin tasdiki ve Kitap'ın ayrıntılı açıklamasıdır.” Yunus 37
Onlara verilen, bir ve aynı Kitap'ın açıklaması.
.

,

Bu kitap, Kitab-ı Mukaddes olmasın. Hani Yahudiler ve Hristiyanlar beklenen peygamberin Muhammed olduğuna inansınlar diye bu iki din grubunun inandığı Kitab-ı Mukkadess'in açıklayıcısı olduğu iddiası açısından...

TEKlik ve çokluk:

Einstein kardeşim gösterdi ki madde yoğunlaşmış enerji, E=mc2.
Çevremde gördüğüm her şey, aynı enerjinin farklı yoğunluk ve titreşimleri.
Ancak enerji boyutuna = batına inemeyen, zahirde kalan algımın yetersizliği sebebiyle,
TEK olan enerjinin farklı yoğunluk ve titreşimlerini, farklı varlıklar = ÇOKLUK olarak algılarım.

Ve derim ki, "hayır, bu enerji değildir, bu masadır, bu bilgisayardır, bu havadır".

Aynı şekilde TEK varlık, TEK varolan O.
Nereye dönersem döneyim orada olan Allah'ın yüzü, görünürü, zahiri.
Ancak varlık boyutuna = batına inemeyen, zahirde kalan algımın yetersizliği sebebiyle,
TEK olan, TEK varlık olan O'nun farklı tezahürlerini, farklı varlıklar = ÇOKLUK olarak algılarım.

Ve derim ki, "hayır, O'ndan başka varlıklar var, işte masa, işte bilgisayar, işte hava".

Varlık ile tezahür arasındaki fark nedir?

Bizim varlıklar = çokluk olarak gördüklerimiz, TEK varlığın farklı tezahürleri/görünümleri.

Üzerinde kabartma çiçekler olan bir peçete düşünelim. O çiçeklere yok demeyiz çünkü onlar var olmanın gereklerini, gözümüzle görmemizde ve elimizle hissetmemizde, peçetenin kendisi gibi gerçeklerler. Ama biraz geri çekilip bakınca görürüz ki, aslında hepsi peçete, peçeteden başka bir şey yok. Benim var dediğim çiçekler, peçetenin tezahürlerinden/görünümlerinden ibaret. Eğer peçete üzerinde çiçek değil fil kabartması olsaydı, diyecektim ki fil var çiçek yok. Oysa her durumda tek varlık peçete. Aynı peçete farklı tezahürlerle bana çiçek olarak da gözükür fil olarak da.

Eğer peçetenin üzerine kalemle fil çizecek olsam, o fil artık peçetenin tezahürü olmaz. Peçetenin parçası olan, fakat peçeteden ayrı, boyanın atomlarından oluşan başka bir varlık olur. Bu şekilde, geleneksel görüşte varlıklar, Allah'ın yarattığı, Allah'dan başka varlıklar olarak tasavvur edilir. Mistik görüşte ise sadece Allah bir varlıktır. Varlıklar dediklerimiz ne O'ndan ayrı ne O'nun parçası ama O'nun geçici tezahürleri/görünümleridir.

Bir gemiyi batıran dalgaları düşünelim. O dalgalara yok demeyiz çünkü onlar var olmanın gereklerini, görmemizde, dokunmamızda, duymamızda, koklamamızda, tatmamızda denizin kendisi gibi gerçeklerler. Neticede koca gemiyi batıran da onlardır. Ama "gemiyi batıran dalgadan bir parça alalım” dediğimizde alamayız çünkü "dalga" diye bir varlık yok, var olan sadece deniz. Dalga ne denizden ayrı ne de denizin parçası ama denizin geçici bir tezahürü/görünümüdür.

Kendimizi düşünelim. Kendimize yok demeyiz çünkü Allah'ın Kuran'da verilen isim ve sıfatlarının tümünde var olmanın gereklerini Allah'ın kendisi gibi gerçekleriz. Ama biraz geri çekilip bakınca görürüz ki, aslında O'ndan başka bir varlık yok. Benim var dediğim varlıklar, O'nun tezahürlerinden/görünümlerinden ibaret. O böyle görünmek istediği için çevremdeki varlıklarla böyle görünüyor. Farklı görünmek isteseydi ben şimdi var dediklerime yok, yok dediklerime var diyecektim. Oysa her durumda tek varlık, tek var olan sadece O.
.

Cevap alttaki ayet gurubunda verili.
Buna uymayan bir ayet biliyorsan belirt.

Bireyler gibi insan türü de tekamül etmekte.
Kitap her geldiğinde, türün tekamülüne paralel,
Anlatım da tekamül ederken içerik hep aynı kalır.

İnsan yazıyı keşfeder keşfetmez Yin ve Yang'ı yazdı.
O günden beri de yeni bir şey yazılmış değil.

Ben uydurmadım, Allah uydurdu
 

Sevgili Dialectics, Yunus 37'yi iyi yakalamışsınız. Yunus 37, iyi bir tefsiri hakediyor. Ne ola ki bu Kitap ? Levh-i Mahfuz da olabilir, Musa'ya indirilen de, Tevrat + İncil, veya Kur'an da olabilir.

YÛNUS-37
Ve bu Ku'rân, Allah'tan başkası tarafından uydurulmuş değildir. Ve lâkin, onların ellerinde olanı tasdik eder ve Kitab'ı tafsil eder (ayrıntılı olarak açıklar). O'nun hakkında şüphe yoktur, âlemlerin Rabbindendir.

Bu arada, ayetteki şu ifadeye dikkat ediniz :

Allah'tan başkası tarafından uydurulmuş değildir

Yazımı tamamlayıcı nitelikte olmuş, teşekkür ederim.

Varlık O'ndan ibaretse neden bizimle peygamberler aracılığıyla konuşma ihtiyacı hissetsin veya neden ibadet etmemizi istesin ki? Bu kendimize yani varlığa ibadet etmek anlamına gelmez mi? Ve ben akıl yolu ile tanrıya yani sonsuz varlığa ulaşabiliyorsam, neden bir peygambere ihtiyaç duyayım ki?

TEKlik çokluğu neden yaratır:

Bir gezegen düşünelim, hep aydınlık olsun.
Oradaki varlıklar, aydınlığı deneyimlerler ama onun aydınlık olduğunu bilemezler.
Çünkü aydınlığın bilgisi/tanımı karanlıktan gelir; karanlığın tanımı da aydınlıktan.

Bu şekilde her kavram ancak kendi zıttıyla tanımlı olduğundan, Sonsuz Olan, kendini/sonsuzu deneyimler ama bilemez; çünkü sonsuzun bilgisi ancak kendi zıttından, yani sonludan gelir. Bu sebeple Sonsuz Olan, kendi sonsuzluk halinin zıttını = sonluları = bizleri yaratır. Kendisine ait sonsuz isim ve sıfatların bu sonlu hallerini deneyimleyerek... sonsuzu/kendini bilir hale gelir.

Sonsuz sayıdaki sonlular olan bizlerin her biri... Sonsuz Olan'ın...
- Sonsuz sayıdaki isim ve sıfatlarının her birinin,
- Sonsuz farklı oranlarda örtülmesiyle oluşan,
- Sonsuz sayıdaki kombinasyonlardan biriyiz.

Sonsuz Olan sonsuz olduğundan, aslında Sonsuz Olan'dan başka bir varlık/yaratılmış yok. Varlıklar/yaratılmışlar dediğimiz, Sonsuz Olan'ın sonsuz isim ve sıfatlarının değişik kademelerde örtülmesiyle (nefsle) oluşmuş illüzyonlar.

Bir sonlunun her deneyimlemesi, o sonlunun bilgisini arttırdığından, sonluyu oluşturan üstteki nefs (unutma perdesi) giderek incelir. Ve o perde/illüzyon sonunda kalkar. Bu da sonlunun yeniden kendini bilmesi, yani sonsuzdan/kendinden başka varlık olmadığını, varlık diye bildiklerinin hepsinin sonsuzdan/kendinden ibaret olduğunu hatırlamasıdır.

Zaman zaman hakkında "Forumda dalgasını geçiyor, insanları 'ti'ye alıyor" diye düşünürdüm.
Şu paragraftan sonra anladım ve emin oldum ki sen; ruhsal tedaviye muhtaç, "Kafadan pilot" birisin; özürlüsün.

Özür sahiplerinin üzerine gidilmez.
Bu meyanda; forum yönetiminden bu arkadaşın paylaşımlarının engellemesi tavsiyesinde bulunacağım.
Sürekli olarak "Bir deli, kırk akıllı" modunda bir forum ile karşı karşıya bulunmaktan gınâ geldi artık.

Ha, bu arada "cevap" yazmak için uğraşma.
İnceden "ayna" muhabbetine gireceğini bilmeyen yok.
"Delisin" dediysem de laf sokma konusunda eline su dökemem ben.

Gerçekten bilgi ve birikiminiz uçsuz, bucaksız bir okyanusu andırıyor ki yazılarınızı okurken bu okyanus içinde kaybolduğumu hissediyorum.

Paylaşımlarınızın devamı dileğiyle...

Sevgilerimle...

Bilmukabil,
Ben de bu düzeyde sohbet edebildiğim ve öğrenebildiğim siz kardeşlerime teşekkür ederim.

Forum üyelerinden kimilerini kendine "destekçi" yapacak kadar bunaldın mı ?
Demek ki, alıntıladığım ve kalınlaştırıp, renklendirdiğim kısımlarda yaptığın gaf'ı fark ettin.
Tanrı'ya inanmak veya inanmamak ayrı bir husus.
Ama sen, evvelâ Tanrı kavramının içini bir doldur;
Sonra ahkâm kesmeye başla.

Bırak laf ebeliği yapmayı da o ufak beynine empoze edilen üç-beş bilgi kırıntısı varsa ortaya dökte cevabını verelim. Yoksa uğraştırma beni...

Ayrıca sen kimsin ki, senin çapın ne ki bana kardeşim diye hitap edebileceksin. Sen benim bulunduğum ortamda oturamaz, ayakta beklersin!

Bedevi'nin halleri.

Gaz hali:
Katı hali:
Sıvı hali:
http://www.turandursun.com/forumlar/...907#post561907

Plazma hali çöpte.

Kürtçü, Türkçü, İslamcı, İsacı halleri var, görmediğimiz halleri de vardır.

Canın sağolsun.

Sorun yok,
Kişi ne yapsa ancak kendine yapar.

Bedevi'nin zekâsı benim zekâ standardımın çok üzerinde.
Ayrıca; mağrur, alaycı ve kendini beğenmiş biri.
Türk, Kürd ve Arap'lara karşı, içinde bir öfke sezinlemekteyim ki; kendince 'haklı' sebepleri olabilir.

Ama onun attığı "taş"ların nereye gittiğini iyi-kötü tahmin edebiliyorum.
Sen, sürekili"kuyu"ya taş atmaktasın.
Beni en çok hayrete düşüren de forumdaki "kırk akıllı" bu taşları çıkarmak için uğraşıp durmakta.

Şüpheci, sen çok yaşa, emi ?:mod:

Katılıyorum, verdiğiniz bilgiler forumdaki şahıslar anlamasa bile çok değerli. Konuya vakıf olsam bile yeterince kavrayamamıştım, kafamdaki soru işaretleri ortadan kalktı. Ancak benim sorduğum din mevzusuydu. Tanrı yani mutlak VARLIK akıl ve bilim yoluyla konuşmak varken neden dinleri tercih etsin? Neden varlığın ta kendisi oyken, sanki ayrı bir varlıkmışız gibi bizden ibadet etmemizi istesin?

Evren ayetleri (dar anlamda bilim):

Toprak, Allah'tan bir ayet… ayet = veri, işâret, delil, açık alamet, iz, ibret, mucize.

1- Gökler ve yerdeki doğa olayları, 2- açıklayıcı sayısız ayet = evren ayetleri.
3- Allah'tan Kitap'ın inmesi, 4- evren ayetleri üzerine aklını işletenlere çünkü,
5- Kitap'ın hak olduğunu, 6- ufuklardaki ayetler = evren ayetleri, 7- gösterir.

1- Evren ayetleri üzerine aklını işletmeyenlere, 2- Kitap'ın ayetleri apaçık olmaz.
3- Onlar vahyi hatırlamaz, gelen hatırlatmaya yüz çevirir, 4- mümin olmazlar.


Sonsuz Olan sonlu formlarını yaratıp öylece bırakmıyor, her şey her an değişimde. Tüm evren yasalarının tekamül etmek üzerine kurulu olması gibi, insanın yasaları da tekamül üzerine kurulu. Vahiy ayetleri bu tekamülde bir rehber, yol gösterme. Dini ritüeller de bir takım egzersiz formları. Ama daha dikkatli daha yakından baktığında, Kuran'da gerçekten bir ibadet var mı? Daha önemlisi Kuran'da herhangi bir şey var mı? Bana göre yok çünkü zaten bildiğimiz şeyleri bize kimse öğretemez. Biz onları hatırlamak isteyince hatırlarız. Ve Kuran'ın rehberliği de bu: Aradığımız her şeyin kendimizde olduğu... aradığımızın kendimiz olduğu:


Gönül ayetleri (nefs/benlik/felsefe):

1- Kitap'ın hak olduğunu, 2- öz benlikteki ayetler = gönül ayetleri, 3- gösterir.

İlim edinme… göğüste gizli ayetler = gönül ayetleri ortaya çıkınca, bilinince.

Evren ayetleri, gerçeğin bilinenler olmadığını gösterir.
Vahiy ayetleri, gerçeğe kılavuzlar = yön gösterir.
Gönül ayetleri, gerçeği kendinde bulmak.

Evren ayetleri, gerçeğin ne olmadığı,
Gönül ayetleri, gerçeğin ne olduğu,
Vahiy ayetleri, aradaki yol içindir.

Allah'tan Kitap'ın gönüle inmesi = evren ve vahiy ayetleri yardımıyla kişinin kendi benliğinde kayıtlı kendi gerçekliğine = gönül ayetlerine ulaşması. Üç ayet kaydı arasındaki uyuma şahit olan kişi, kendi yaratılışındaki değerlere güvenmeyi, evrene (evren ayetlerine) kendi yaratılış değerleriyle (gönül ayetleriyle) bakmayı = gönül gözleriyle görmeyi öğrenir = gönül gözleri açılır.

1- Kulak ve göz duyu organı, 2- akıl ve gönül muhakeme/idrak/anlama organı.

1- Kulak ve göz duyu organı, 2- akıl ve gönül muhakeme/idrak/anlama organı.

1- Evren ayetlerine =, 2- duydukları ve gördüklerine aklını işletmeyenler,
3- Vahiy ayetlerinin, 4- kılavuzluğunu da, 5- duymaz ve, 6- görmezler.
7- Onların gönül muhakemesi/idrakı/gözleri, 8- açılmaz, kör kalırlar.

Kendi gönül/yaratılış/benlik/öz değerlerine ulaşmamış kişi, evreni kendi yaratılışından görmez, şeyleri kendine göre oldukları halde değil, başkalarından öğrendiği hale göre muhakeme eder. Kendi yaratılışı açısından o, kendi yaratılışına kördür.

Kendi gerçekliğine kör olmak… kişinin gerçekliği, çevresini kuşatan negativite sanmasına, o negativiteye uyumlanmasına, o negativitede kalmaya devam etmesine sebep olur.

Böylece yazının başına döneriz. Negativitede kişi, evren ayetlerini gözlemledikçe, kabullendikleri ile kendi olduğu arasındaki ayrılığı farkeder, arayışa başlar, aradığını gönlünde/kendinde bulur. Tekamül yolculuğunda bu süreç, birbirini takip eden döngüler halinde tekrar tekrar işler. Kişi derece derece negativiteden kopar, ta ki Allah'tan Kitap gönüle inene = kişi kendine/özüne/pozitiviteye/cennete geri dönene dek.

.
Sonsuz Olan, sonsuz sayıda sonlular ile kendi varlık bilgisini, kendini bilme halini sürdürür.

Bunu çokluğu yaratarak, oradaki tekamül ile yapar. Bu sebeple evren tekamül üzerine kurulu, bu yüzden canlı-cansız her şey tekamül ediyor, sürekli hal değiştirerek yeni formlara dönüşüyor.


Allah'dan bir nefes olarak, hepimiz aynı yerden, Allah'dan geldik.
Allah'dan bir vaat olarak, hepimiz aynı yere, yine O'na döneceğiz.
Bu ikisi arasındaki her şey ise, özgürce seçtiğimiz tekamülümüz.

Matematik O'nun dilidir.

Sonsuz olan ilahi varlığı yani O'nu 0 (sıfır) olarak tanımlayabiliriz. Sıfır, hiçliğin yani sonsuzluğun ta kendisidir. Matematikte 0 tüm sayıları yutar. Bu sonsuzluğun her şeyi kapsamasıdır. +sonsuza giden sayılar, O'nun somut (görünen) varlığıdır yani evrenin ta kendisidir. Evren yani madde ise sonsuza giden özelliğinden dolayı ebedidir. -sonsuzdan gelen soyut sayılar da O'nun asıl yani görünmeyen varlığıdır. -sonsuzdan gelen soyut sayılar ezelidir yani sonsuzun ta kendisidir. Her + sayının bir eksi karşılığı vardır, misal -1 ve +1 de birbirini yutarak yine 0'a ulaşır. Dolayısıyla 0 yani sonsuz olan varlığın ta kendisidir. Somut olan sayılardan misal 1 ve 2 maddi evrende farklı varlıkları tarif edebilirken, - sayılar ise soyut olup sadece tek bir varlığı yani soyut ve sonsuz olanı gösterir. Yani - sayılar onun sonsuz ve tek olan varlığını gösterirken, + sayılar onun somut ve görünen varlığını yani çokluğu (sonsuzluğun artan özelliğini) niteler.

Evet.

Ancak somut ve soyut = madde ve mana = evren ve Ruh = zahir ve batının ikisi de Var Olan'ın kendisi değil, ancak tezahür ettiği ikiliklerden biri. Hiçlik ve sonsuzluk ikiliği de öyle. Her biri geçici görünümler ve görünüm olmayanı, ikilik olmayanı, Var Olan'ı ise bilmiyor, O'na "bilinmeyenin bilinmeyeni" diyor ve o şekilde bırakıyoruz.