Korkak mısınız?
 

Herhangi bir şekilde ölmüş olan tanımadığınız birinin cesedinin yatağınızda olduğunu hayal edin. Bir cesetle yan yana uyuyabilir misiniz?

Güzel soru. :)

Müslümanken (tek başıma) yanına yaklaşamazdım. Ama artık pek sorun olacağını sanmıyorum. Gece tek başıma mezarlıktan geçebiliyorum örneğin, ıslık çala çala... :)
(inançlıyken ödüm patlardı muhtemelen)

Ama tabii cesedle aynı yatakta uyumak biraz daha farklı... Korkacağımı sanmıyorum. Fakat emin olmak için denemek lazım.

saygılarımla

İnsanların büyük çoğunluğu neden konu "ceset" olduğunda korku ya da tedirginlik gibi duygular hisseder? Gerçekten korkulan nedir? Korkulacak birşey mi vardır?

saygılar.

Bence tamamiyle küçüklüğümüzden beri bizlere aşılanan doğaüstü safsatalarla ilgili.

Gününü otopsi çalışmalarıyla geçiren bir tıpçı, bir cesetle aynı yatakta yatmaktan hiçbir korku, ürküntü duymaz sanırım.

Aceba günümüzde veya geçmişte cesetlerden korkma gibi bir olgunun hiç olmadığı toplumlar da var mı? İlginç bir araştırma konusu olurdu diye düşünüyorum.

saygılarımla

Ölüden korkmayan birçok *(az gelişmiş ilkel) toplum olduğunu biliyorum. Ya da ilahi sayılmayan bir takım doğa dinine bağı toplumlar ölüden korkmayabiliyor. Aksine ölülerini yiyenler, mumyasıyla yaşayanlar, uzun süre evinin baş köşesini ayırmayı gelenekleştirmiş toplumlarda mevcut sanıyorum.

Peki bizim gibi toplumlarda bu korku neden bu kadar güçlü? Bu güçlü korkuyu besleyen bir gerçek mi var? Yani ölüden korkmanın ya da en azından tedirgin olmanın bir cevabı olmalı diye düşünmekteyim.

Bu korku herkeste biraz olduğuna göre o halde "geçmişte hortlamış ve insanlara zarar vermiş ölüler" mevcut olabilir mi?

*küresel ölçekteki toplumlarla ticaret, diyalog geliştirmemiş toplumlar.

hortlamış evliya hikayeleriyle büyüyen çocukların büyüdüklerinde ölülerden korkmamasını bekleyemeyiz bence

saygılar

Aslında konu cafe bölümüne açılmış olmasından dolayı "gırgır" niyetine irdelenebilir. Fakat asıl düşündürmek istediği şuydu:

Bu korkunun dayandığı temel ile "mutlaka bir yaratıcı vardır" düşüncesinin dayandığı temelin ispatlanamaz belirsizliği aynı insani inançsal dogma seviyesinde.

Yani;
Ölüden korku, tedirginlik duymamızın nedeni "yaşayan ölülerin insan beyni yemesi" değilse nedir?
Bu çok saçma ve hiçbir dinle, öğretiyle, inançla ispatlanamayacak bir fikir ve ancak filmlerde olur...

"Mutlaka bir yaratıcı var" çünkü onu gerçekten hissediyorum, hatta gazabından korkuyorum. Mutlaka var ve izliyor... O tek komutla evreni yarattı.
Bu fikir neden saçma değil? Ve milyarlarca insan tarafından benimseniyor? Ölüden korkma olayıda tüm toplumlarda mevcut. O halde zombileşen ölülerde olmalı? Bu fikirlerin gerçekten ispatlanabildiği zamanlar var mıydı?

saygıyla.

parçalanmamış vede kokmamışsa sorun olacağını sanmıyorum ama deforme olmuşsa heralde ilk anda tırsardım..

İnsan beyni sürekli Ölümü unutturma uğraşı içindedir.

Ölüden korkmak aslında derinlerde Ölü-m-den korkmanın bir yansımasıdır.

Sürekli ölümü düşünmek insanda bunalıma, depresyon ve melankoliye neden olur...
Bunu engellemek için Beyin/Bilinç sürekli Bahardan,Kuşlar ve Böceklerden bir buket sunar..Duruma göre Endorfin,Dopamin v.s..Nörokimyasallar ile destekler...
Aksi takdirde hayat yaşanmaz bir hal alırdı...

Ölü ile aynı ortamda olmak, insanı Ölümden başka birşey düşünemez hale sokar...

Bu diğer bastırılmış korkuları tetikler...

Önceden yüklenmiş cin, peri v.s. gibi hazır şablonlar varsa onlar Sanal bir Gerçeklik olur...Yani Beynimiz bize oyun-oynar..

Cin ,Peri saçmalıkları Yoksa..biraz daha derini yoklayınca "Uçan Spagethi Canavarı" Fredy v.s..mutlaka işe yarar birşeyler bulunur :)

Ancak Morgda çalışan birisi veya Kadavra ile sürekli temasda olan bir insan için "kanıksama" nedeni ile sıradan bir uğraş halini alır.Uyarı eşiği yükselir.

Bunun dışında ancak Ölümle yüzleşmiş insanlar bu korkuyu aşar.

Ölümle yüzleşmeden kastım; bir Tehlike atlatmaktan ziyade Beyinde ki bir
Hesaplaşmanın daha fazla tehir edilmemesi anlaşılmalı.

Demek bu garip ölüden korkma hikayesinin geçmişte yaşanan bir zombi hikayesinden ziyade "sürekli bastırılmaya çalışılan şartlandırılmış bir duygunun evrimiyle" alakası var.

Peki bu şablon düşünceyi kaybetmeden "mutlaka bir yaratıcı var, çünkü onu hissediyorum" fikrini irdelersek varacağımız sonuç ne olacaktır?
Örneğin tek bir emirle evreni yaratabilmek mümkün olacak mıdır? Yoksa bu "mutlaka var" hikayesinin dayandığı başka bir psikolojik sorunumuz daha mı var? Aynı ölüden korkma hikayesindeki gibi?

saygıyla.