Haziran da Ölmek Zor
 

İsrail- filistin derken az kaldı Nazım Usta'yı unutacaktık.

Ölümünün 47. yılında kendisini saygıyla anıyoruz.

Türk şairi çoktur, ne şairler yetiştirmiştir bu topraklar
ve o şairler nasılda tercüman olmuşlardır yaşadıkları topraklara.
Fakat Nazım hem kendi memleketinin insanını hem bir japonu hem afrikalıyı hem hindistanlıyı düşünmüş ve onlar adınada şiirler yazmış tek şairimiz.

.....

''Ayrılık yaklaşıyor hergün biraz daha
Güzelim dünya elveda
ve
merhaba
kainat...''

Insanlik deyince akla ilk gelenlerden Nazim usta.

BÜYÜK İNSANLIK

Büyük insanlık gemide güverte yolcusu
tirende üçüncü mevki
şosede yayan
büyük insanlık.

Büyük insanlık sekizinde işe gider
yirmisinde evlenir
kırkında ölür
büyük insanlık.

Ekmek büyük insanlıktan başka herkese yeter
pirinç de öyle
şeker de öyle
kumaş da öyle
kitap da öyle
büyük insanlıktan başka herkese yeter.

Büyük insanlığın toprağında gölge yok
sokağında fener
penceresinde cam
ama umudu var büyük insanlığın
umutsuz yaşanmıyor.


7 Ekim, Taşkent, 1958



Aradan 50 sene gecmesine ragmen, umut devam ediyor. Olumunun 47'inci senesinde saygiyla aniyorum usta'yi.

ustanın anısı önünde saygıyla eğiliyorum....

Saygideger arkadaslar;

KIZ ÇOCUĞU


Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.
(1956)

Nazım Hikmet Ran

Saygilarimla;
evrensel-insan

"Ben yanmasan, sen yanmasan, biz yanmasak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?"