Bugün kendimden utandım!
 

Bugün kendimden utandım. Neden olduğunu hemen söyleyeyim. "Zafer Günü" aklıma bile gelmedi de ondan. Nerden çıktı bu diye soracaksınız şimdi. Anlatayım.

İsviçre'de yaşıyorum. Yabancı dilimi geliştirmek için gittiğim dil kursunda her hafta bir kişi sunum yapıyor. Bir konu hazırlayıp resimler, dialar vb. eşliğinde sunuyoruz. Sunum sırası Julia'daydı. Julia tipik bir Rus kızı. 6 aydan beri tanışıyoruz. Burdaki Rusların çoğu Batı Avrupa ülkelerine hırsızlık yapmak için geliyorlar. Yaman hırsızlar. Sınırdışı edilene kadar ne çalıp satarlarsa artık. Uyuşturucu satanını görmedim. O iş Afrikalılar elinde. Bir diğer Rus grubu ise evlilik yapacak Avrupalı bir erkek bularak gelenler. Çirkin olanı yok, hepsi güzel kızlar, kolayca koca buluyorlar.

Julia sunumuna başladığında titriyordu. O kadar heyecanlıydı ki heyecanı hepimize geçti. Resimlerini dizdi. Ve sırayla anlatmaya başladı. 6 yıl süren ve 20 milyonu asker 50 milyondan fazla insanın ölümüne neden olan 2. Dünya Savaşını anlatıyordu. Hitler'i anlatıyordu. Faşizmin, ırkçılığın insanlığın başına nasıl bela olduğunu anlatıyordu. Toplama kamplarını anlatıyordu. Yahudilerle başlayan katliamları anlatıyordu. Ülkesinden 25 milyon insan bu savaşta ölmüştü. Diyordu ki, bizim ülkemizde evinden birkaç yakını savaşta ölmeyen kimse yoktur.

Ben unutmuştum, herkes unutmuştu, ama Julia unutmamıştı. Elleri titriyordu, gözleri doluyordu anlatırken. Dün 9 Mayıs'tı, savaşın sona erdiği gün, imzaların atıldığı gün, faşizmin yenildiği gün. Faşizmi unutmayalım diyordu Julia, sınıfta çıt çıkmıyordu. Fotoğraflar, Julai, 9 Mayıs... Julia'nın saygı duruşuna çağırdığını hayal meyal farkettim. 1 dakika saygı duruşunda bulunduk. Rus, Macar, Brezilyalı, Avustralyalı, Türk, Arjantinli, İranlı, Faslı, Nijeryalı, her biri bir yerden gelmiş küçük grubumuzla 9 Mayıs'ı andık. 9 Mayıs "Unutmama" günüydü, "Faşizmi unutmama" günüydü, ben unutmuştum. Utandım.

sargon

Re: Bugün kendimden utandım!
 

İnsan başkasını pek değiştiremez. Ama zor da olsa kendisini değiştirme şansı var. *İlgilenmediklerimiz, eksik bıraktıklarımız, yapamadıklarımız hep aklımıza geç gelir Yıllar ilerledikten sonra gelir. Yaşanan yaşanmıştır, geri dönüp düzeltme şansı da yoktur. Geriye hüzün kalır, acı kalır, içimizde kırık birşeyler kalır.

Ama yine de çoğumuz kuyruğu dik tutarız. Yanılmadım, hata yapmadım, başkaları hatalıydı, koşullar gerektirdi, olanaksızlıklar vardı, şuydu buydu. Eğer insanın elinden bu son kalesini de alacak olursak, savunmasız çıplak kalacağından korkar. O kaleyi ölümüne savunur. Yanılmadım, başkaları hata yaptı, koşullar gerektirdi. Derler ya “ağacın kurdu içinde olur”. İşte böyledir sevgili kardeşim. Ağacın kurdu kendindendir.

O kale, o kale... O kaleyi savunmak için ne yığınaklar yaparız onun önüne. Geçmişimizi deşeriz, günümüzü eşeleriz, paramız, varlığımız, yaşadıklarımız. Yığınak ne kadar güçlü olursa saldırılara karşı o kadar sağlam olur kalemiz. O kalenin temelden çürük olduğu ise hiç aklımıza gelmez. Ağacın kurdu içindedir. Kale dışardan yıkılamaz hale gelir. Ama içerden çürümüştür, bir gün durup dururken yıkılıverir.

sargon