En'am Suresinde bilindiği gibi İbrahim peygamberin allaha iman etmeden evvel nelere inandığından ve allahı bulmak adına nasıl bir yol izlemiş olduğundan bahsdilmektedir.

En'am Suresi :

76 - Üzerine gece bastırınca, bir yıldız gördü:"Rabb'im budur" dedi. Yıldız batınca da:" Ben batanları sevmem" dedi.

77 - Ay'ı doğarken gördü: "Rabb'im budur" dedi. O da batınca: "Yemin ederim ki, Rabbim bana doğru yolu göstermeseydi, elbette sapıklığa düşen topluluktan olurdum" dedi.

78 - Güneş'i doğarken görünce: "Rabb'im budur, bu hepsinden büyük" dedi. O da batınca dedi ki: "Ey kavmim! Ben sizin (Allah'a) ortak koştuğunuz şeylerden uzağım".

Daha önce soruldu mu bilmiyorum ama benim bu anlatımla ilgli kafama takılan bir kaç husus var. Şimdi bu olay kuranda anlatıldığına göre İbrahim peygamberin gerçekten de bu şekilde hareket etmiş olduğunu kabul etmek zorundayız, değil mi?

Yıldızların doğması batması, ayın doğması batması ve güneşin doğması batması... tüm bu olaylar sadece bir gün içerisinde olup bitecek şeyler. Yani bir gün içerisinde İbrahim peygamber 3 tanrı mı değiştiriyor?

İkincisi İbrahim peygamber o yaşında ilk defa dışarı çıkıp gökyüzü ile tanışmıyordur herhalde. Yani yıldız, ay ve güneş doğduklarında onlara tapmaya başladığında, bunların batacağını bilmiyor muydu, daha önce buna hiç tanık olmamış mıydı, kendisi var olduğundan beri hergün "batışlarını" seyrettiği bu şeylere ilkin tanrı deyip sonra "yok bunlar batıyor" diye vaz geçmesi mantıklı mı, hem de topu topu bir gün içinde?

bildiğim kadarıyla tevrat buna benzer bir anlatım da yok. sorum çok basit ve konuya daha önce değinilmiş olabilir. tabi ayetlerle ilgili yanlış düşünüyor de olabilirim, umarım bunu burda netleştirmiş oluruz. saygılar.

Bir de şunu eklemek istiyorum, acaba "ben batanları sevmem" diyen İbrahim peygamber şu zamanın bilgisine sahip olsaydı ve yıldızın, ayın, güneşin aslında hiçbir zaman batmadıklarını her zaman sahip oldukları ve yansıttıkları ışıklarıyla yerli yerinde durduklarını bilmiş olsaydı ne yapardı.

Kaldı ki tanrı dediği bu gök cisimlerinin gözden kaybolup batmalarına yol açan şey bu gök cisimlerinin kendilerinden kaynaklanmıyordu, bu durum onlardan apayrı olan dünyanın kendi etrafından dönmesiyle ilgiliydi.

Gerçeği bilmeyip yanlışa inandığı halde allahı bulan bir peygamberin örnek alınabilecek bir tarafı olur mu hiç, ya da herşeyi bilen bir allah tarafından böylesi bir insanın yapmış oldukları tüm insanlığa anlatılır mı?

bir gün olarak düşünmedim ben, bir süreç olarak düşündüm. şimdinin bakışından çok saçma olabilir ama ibrahim en geç mö 3000lerde yaşamış olma ihtimali var, bu devrin bilincinde çoğu toplum animistik, şamanist yada göksel inançlara sahip. tanrı olarak hayvanlar, ruhlar, yıldızlar, ay, güneş, bunlardan türemiş yüzlerce tanrı tanımları mevcut. o devrin bakışından ibrahim ay ,güneş ve yıldızları sorguluyorsa aynı bugün bizlerin yaptığı gibi yerleşik inançları sorgulamaktadır ve bilim mevcut olmadığı için uzun zaman alan süreçler yaşanmış olması olasıdır.

birşeyleri sorgulamkta olduğu kesin, yalnız sorgulama mantığı anlamsız. İlk mesajımda dikkat çektiğim gibi, güneşi, yıldızı, ayı doğarken tanrı sayıyor sonrasın da ise -aslında hiç bir zaman batmadıkları halde- onlar battı diye onları tanrı saymaktan vaz geçiyor. Tanrı saymama bahanesi çok anlamsız. Bu gök cisimleri doğarken onların batacağını zaten biliyordu.

yıldızlar, güneş ve ay dönemin inanç kültleri olduğu için sorguluyor. battığını bildiği halde sorgulaması bu yüzden. güneş dünyayı ışığa boğuyor, günü başlatıyor, ısı getiriyor, mevsimler, ekim hasat zamanları, toprağın uyuyuşu ve uyanışı güneşe bağlı, o dönem insanlığın bel bağladığı herşeyde en temel parametreler güneşe bağlı tanrılaşması en doğal nesne. sorgulanınca sonuç şu ki o da batıyorsa eğer herşeyi kuşatan ve her daim mevcut olan yaratıcı o olamaz. güneşten sonra doğan ay ise daha çok kadınlar üzerinde etkisi olan dişil bir güç olarak görülüyor, güneşin yokluğunda aydınlık yaratan ve korkunç olabilecek karanlıkta insana yardım eden ay fakat sabah güneşin ışı ile fark edilmez hale dönüşü yine herşeyi kuşatan yaratıcı olamayacağını gösteriyor. yıldızlar özellikle takımyıldızlar mitolojik öykülerin esin kaynağı ve kimi tanrıların tanımlarının kaynağı bu öyküler, çok uzak olmaları ve yaydıkları zayıf ışık ile tanrılşamaları en zor olanı bunlar, zaten bu zayıflık nedeni ile vazgeçilmelei de kolay. ibrahim zamanın aydın bir insanı, düşünüp arayan yorumlayan bir lider ve gözlemleyerek aradığı herşeyi kuşatan tanrıyı en sonunda buluyor, öykü bütün herkese ibret için yazılmış bence. şu an sorgulayanların herbiri ibrahim ile aynı yolda yürüyor.

Şayet allahın kelamı kendi elçisine ait yaşanmış bir olayı daha mantıklı anlatmak isteseydi bu ayetlerin şu şekilde olması gerekirdi:

76 - Üzerine gece bastırınca, bir yıldız gördü:"Rabb'im sen olamazsın, şu an nur saçsan da sen batanlardansın, ben batanları sevmem" dedi.

77 - Ay'ı doğarken gördü: "Rabb'im sen de olamazsın, sen de batanlardansın" dedi. O da batınca: "Yemin ederim ki, Rabbim bana doğru yolu göstermeseydi, elbette sapıklığa düşen topluluktan olurdum" dedi.

78 - Güneş'i doğarken görünce: "Sen hepsinden büyük olsan da sen de batanlardansın, Rabb'im olamazsın" dedi. O da batınca dedi ki: "Ey kavmim! Ben sizin (Allah'a) ortak koştuğunuz şeylerden uzağım".

eh işte biraz mantıklı gibi oldu, tabi şu yanlış bilgiye dayalı "batma" kısmını da düzeltik mi dört dörtlük bir hikaye olacak.

:) tanrı kelamı denince normalde mantık aranmıyor. sorgulayınca da kfa çok karışıyor.