Reddedis sonrasi yasanan problemler
 

Benim sinirlerimi bozan sey ise bu kadar her şey açıkken hala insanlarin korkarak o olmayan sozde en yüce sahisa inanmaları .
Bugün ailemle konuştum bunlari sizlerin belli etmemen daha dogru olur demenize rağmen .
Onlar da Allah'in ( adını yazarken bile nefretten beynim uyusuyor) yapacagini yaptılar . Sonuç olarak küçük , acemi yaşıma rağmen kendi ayaklarimin üzerinde durabilecegimi farkettim bir kac güne gidiyorum evden .
Hepinize minnet duyuyorum bu gerçeği bana gosterdiniz.
Daha da cok aydinlanmamiz dileğiyle..

Sevgili coolkedisi, gerçekten hayatta alacağın en zor kararlardan birisini almışsın. Ailen nasıl davrandı, ne söyledi bilmiyorum ama umarım senin için endişe etmemizi gerektirecek bir davranışta bulunmadılar veya tehdit etmediler. Yardıma ihtiyacın varsa lütfen bildir.

Söylediklerinde samimi olduğunu düşünerek diyeyim, iyi yapmamışsın.
O işler öyle kolay değil.
Ayağını biraz denk alsan, pragmatik olsan daha iyi edersin.

Ergenlikte, toylukta bu tür şeyler kurtuluş gibi gelir belki de, hayat adamı betona çakılmış gibi eder.
Hazır olmadan fazla uzaklaşmamak da fayda var.

Sen bilin tabi yine de...

Tehdite gerek yok dayak yedim o kadar .
Onlar vurdukca ben Allaha sovdum icimdekileri bosalttim bir yandan iyi oldu.
Yardima ihtiyaç derken ne demek istedin pek anlamadım fakat cidden ne yapacağımı nereye gideceğimi bilmiyorum.
Umarim hayatımı düzene sokabilirim çünkü dışarısı gerçekten tehlikeli .

@ ccolkedisi

Türkiye gibi bir ülkede ne yapılacağını bilmeden evden ayrılıp çıkmak, bir kadın için hele oldukça büyük bir risk. Yaşını durumunu bilmediğimden dolayı pek bir şey yazamıyorum. Söyleyebileceğim en iyi şey her adımın için kırk kez düşünmendir.

Kendinize dair, gercekten eminmisiniz ayaklarinizin ustunde durabileceginize?

Sn. coolkedisi,
Bir ağabeyiniz olarak nacizane tavsiyem: Yapmayınız. Yaşınızın 15-17 civarında olduğunu tahmin ediyorum, hayat sizin düşündüğünüz kadar basit değil, inanın buna; ve çevrenizde güvendiğiniz kişilere bir danışın.

Maalesef körü körüne dinlere bağlanan insanlara bir şeyler açıklamak imkansız gibi, bunun için sinirlerinizi yıpratmayınız. Bir yandan onlara hak vermiyor da değilim, ben de mesela, körü körüne inandığım zamanlarda yanımda biri Allah'a veya Hz.Muhammed'e (Müslüman arkadaşlara olan saygımdan dolayı böyle yazmak istiyorum) küfür ettiğinde, vb. - bir şey demezdim ama kan beynime çıkardı açıkçası. Yani benim anlayabildiğim, din denilen şey; çok ama çok kuvvetli bir olgu insan üstünde.

Sakinleşip daha doğru karar vermenizi dilerim, şu bir gerçektir: Öfkeyle kalkan zararla oturur.

Saygılar,

Sorun öfke değil anlamıyorsunuz . Yaşım 17 fakat 12 yaşımda ilk kemoterapi aldığım gün yasadiklarimi anlatsam agziniz açık kalır.
Yani demek istediğim su; yaşadıklarım beni bilinclendirdi ve bir o kadar da yaslandirdi .
Ailemle olan şeyler ateist olduğumdan beri degil dogdugumdan beri gerçekleşiyor.
Gitmek icin çok dusundum bir kerede aldığım bir karar degil 1 yıldır düşünüyorum . Gitmek en doğrusu buna eminim.
Ayaklarımın üzerinde durabilecegimi sanıyorum bu benim için gerçekten zor olacak biliyorum . Yeni bir sehir iş ve yeni bir ortam . Tek korkum ise tek basima olacağım çünkü insanlar bundan faydalanmak isteyecektir.

Ailesinden her küfür/dayak yiyen evden kaçmak zorunda mı?
Hadi kaçtınız diyelim..
Peki nasıl geçineceksiniz?
Nerede kalacaksınız?
Kendinize yol haritası çıkardınız mı?
Bir planınız var mı?

Bence teyze/hala gibi bir yakınınızın yanına gidin..Biraz kafanızı dinleyin..Büyüklerinizle görüşün ve işi tatlıya bağlayın..
Tabi ebeveyninizi ve yaşadıklarınızı bilmeden böyle söylüyorum..Sonuçta karar sizin tabi ki..

Uzun zamandır forumda yazmıyordum. Hatta ateist sitelerden elimi ayağımı çekiyordum. Senin şu yazını görünce birşeyler yazıyım dedim bir ateist olarak.

coolkedisi biz insanları değiştiremeyiz biz toplumu değiştiremeyiz. Biz dünyayı kabullenerek yaşamalıyız.

Ateizm aydınlanma değildir ateizm mükemmelik değildir. Gerçek nedir sorusuna yanıt vermez.

Büyük bir bilinmezlik içinde yaşıyoruz. Ne olduğumuzu bu evrende neden var olduğumuzu varlık amacımızı bilmiyoruz.

Dinler insanlığın bir parçası tarih boyunca var oldu ve var olmaya devam edecek.

Hayatta hiçbirşeyi biz seçmedik. Ailemizi ülkemizi yaşadığımız toprakları yüzümüzü bedenimizi biz seçmedik. Seçmediğimiz bir hayatı yaşıyoruz. En büyük kuşak çatışmasını yaşıyoruz. Bizim savaşımız ruhani bir savaş. Belki öfkeliyiz sinirliyiz ama öfkemiz ve sinirimiz boşuna hayatı kabul etmemiz lazım.