| Felâsife |
21-01-2014 18:30 |
Yıllar önce 5-6 metre önümde giden, aynı bu amca misali kirden pastan kapkara olmuş, pantalonunu bile çekmekten aciz hırpani biri, çöp tenekesini karıştırıp içini döktü ve içinden bulduğu bir karpuz kabuğunu, çöpe oturup yemeye başladı, tam o anda göz göze geldik, kapkara bir yüzün içinden parlayan siyah gözler; resmen ruhum donup kaldı.
Sonra oradan uzaklaştım ama bu olay kafama dank etmişti bir kere, neden buz gibi olmuştum veya korkmuştum sebebi nedir diye, hayli kafa patlattım.
En nihayetinde anladım ki o hirpani benim içimin yansımasıymış, başka değişle o hirpani benmişim, zira bende iç alemimde hiç kimsenin önemsemediği, düşünmediği, kullanıp attığı fikirlerlerle de besleniyormuşum ki çöpten beslenmek acı bir yüzleşme olmuştu benim için.
Tesellim de "çöpten beslenen biri her yerden beslenebilir, her yerden beslenen çöpten beslenebilir mi?" olmuştur.
|