Aşk acısı ve kıskançlık
 

Selam arkadaşlar. Netten konuştuğum bir kız vardı onla çok iyi dost olduk, bana çok yardımcı oldu vakit ayırdı, sorunlarımı anlattım dinledi falan, güçlü bir bağ geliştirdik. Bir de ortak arkadaşımız vardı. Bu ortak arkadaş kıza aşık olduğunu söylemiş, askerde idi. Kız benle ilgilendiği iyi biri olduğu için ben de aşık olmıştum ve ben de açıldım. Kendimi aşağı gördüğüm için imkansız görüyordum ama oğlanı ters karşılamadığı için beni de kötü karşılamaz diye düşündüm, yani dostluk bozulmaz diye.

Ama kız beklediğim gibi tepki vermedi, oğlana demiş ben eski ilişkimi kalbimden atamadım şu an ilişkiye hazır değilim, bana ise umutlanmıcaksan çizgimi bozmam gibi şeyler söyledi, yani farklı tepki verdi. Tabi bunun sebebini şuna bağladı, bu kızla kardeş muhabbetine girmiştik, seni öyle görüyordum dedi, öbürü ile o muhabbete girmedik, bide öbürü askerde olduğundan daha hassas davrandım dedi. O oğlan da faceden gidicem falan demiş red edildiya, kız da kendi kendine üzülüyordu ben sebep oldum diye, yani oğlanın üstene aşırı düşüyor titriyordu. O oğlanı kıskandığımı da söyledim kıza, onun üzerine titriyorsun falan. Baya kıskançlık yaşadım acı çektim günlerce. Kızla tartışma da yaşadık kırıcı şeyler söyledik, ben ara bozulmasın diye resmen yalvardım devam etti. Kız bipolar hastası, derslere falan çalışıyo inzivaya çekilcem kafa dinlicem demişti, tamam dedim. Ama oğlan askerden messenger grubuna mesaj atar atmaz kız uçarak gruba damladı, hemen cevap yazdı, bana cevap yazmamıştı o günlerde. Ben de bunu kıza söyledim falan o da dedi seninle hep konuşuyoruz ama o haftada bir gelebiliyor o yüzden, bana aynısını yapar mıydın dedim muhtemelen evet dedi, haftada bir gelsen ve bana yazsan cevap vermemek içime sinmezdi dedi. Ama kız kendisi o oğlana benden daha çok değer verdiğini söylüyordu, yani bi arkadaş grubunda o oğlanı 1 beni 2 diyordu sevme olarak. Bu oğlana doğum günü için slayt bile hazırladık kızın zoruyla, yarın yapalım geç oldu diyorum zorluyordu yani oğlanın çok üstüne düşüyordu ben de kabullenemiyordum ve acı çekiyordum. Dedim onun üzerine titriyorsun diye, abartma dedi bi ara senin üzerine titriyordum, senle daha çok ilgilendim falan dedi sorunlarınla. Buraya kadar iyi geldi ama bi kaç gün araya gün girdi yazışmadık. Ama ben hala acı çekiyorum. Ya kafama takıldı kız neden hatrımı bile sormuyor acı çektiğimi biliyor diye. Kıza dedim zorunda mıyım dedi falan. Değer veriyorsan sorarsın falan dedim tartıştık. O da memnun değilsen yazma falan dedi, aramız bozuldu. Yalvardım dil döktüm arayı düzeltmek istemedi.


Benim kendi arkadaşım acı çektiğimi görmüş ve kızla konışmak istemişti bu son raddeye gelmeden evvel, konuştu da çocuk üzülüyor daha dikkat et falan diye. Bana demişti kızı bunaltma stres yaşıyor kısıtlama vs diye. Kızla ara bozuldu kız nerdeyse engelleyecek raddeye geldi. Ama onu ben engelledim görmemek için, acı çekiyordum. Sonra bu arkadaşıma demiş engelledi diye, o arkadaş neden engelledin dedi. Ben de kıza telegramdan yazdım selam falan diye. Yani barışır sandım. İşte kalple ilgili yarın eko testin vardı merak ettim sorup sormamak arasında gidip geldim dedim, keşke sormasaydın falan dedi. Şaşırdım tabi. Ben sana naptın falan dedim ısrarla söylemek istemedi. Kıskançlık ya da çok sorduğum için bunaltmak mı dedim alakası bile yok dedi. Şans tanımıyorsun dedim şans vermeyecem dedi dön kendine bak falan, atıştık. En son sert konuşup engelledim her yerden. Ama o kızla konuşan arkadaşım alçaklık yaptığını düşünüyorum. Onla da aramız bozuldu zaten. Kızla kavga ettiğim zaman öfkelendiğim zaman bu arkadaşımla konuşuyordum, kızı boşver kendine bak salla diyordu ben de kıza küfür falan ediyordum arkadaşımla aramızda. Arkadaşım da kıza yalvarıyorsun ama bana yazarken kıza sövüyorsun diyerek dost olmam senin gibi omurgasızla dedi onla da tartıştık. Kıza muhtemelen ss attı sana böyle dedi diyerek laf taşıdı. Kız o yüzden arayı bozdu diye düşünüyorum. Arkadaşıma kız hakkında konuşmakla sanırım büyük hata ettim. Kız da bitti dedi. Ama kızı kafamdan atamıyorum ve hayatıma devam etmeme engel oluyor, acı çekiyorum. Ne yapabilirim?Kızı çok seviyordum nerdeyse tapıyordum, diğer insanlardan farklıydı, yardımsever ve iyi niyetli idi ve kibirli değildi, vakit ayırıyordu. Bana birden düşman gibi davrandı, belki bipolarla da alakası vardır ve streslidir bilmiyorum. Ne yapabilirim bu acıdan kurtulmak için?

Sevgi kibrin cennetidir. Sevgi hiç kimseye veya hiçbir şeye ait değildir. Aşk acısı da kibirdendir aslında kendi gerçeğini bulman içindir. Aşk zaten acının ve kibrin panzehiridir. Eğer çözüm arıyorsan yalnızca kendi kibrini farkedip nevrozlar üretmemen gerek. Çünkü bunlar sana yalnızca zaman kaybettirecek. Çünkü aşk kalbin işiydi aklın değil :) O hiç kimseye veya hiçbir şeye ait değildi. Aşkı kalbinde bırakman, aklın ile zorlamaman ve acı çekmemen gerek. Cevabı kalbinde ara yani aklında değil. Aşk Leyla ile Mecnun'a ait değildir. Ancak acı dediğin şeyde bir aitlik ve sahiplik duygusu var. Aşkı Leyla'da veya Mecnun'da görme, yalnızca kalbinde gör yeter.

Hmm farklı bir düşünce, tam anladığımı söyleyemem. Belli bir kibir içerdiğini ya da bencillik içerdiğini düşünüyorum ben de. Çünkü kız hep benle ilgilensin istiyordum, geç cevap yazarsa başkasıyla ilgilenme ihtimali canımı yakıyor ve kıskanıyordum. Yani burda aşk ya da ilgi bene indirgenmiş denebilir.

Eve bu "ben" kibridir. Ancak Aşk veya sevgi "ben" diyememektir.

Kırakayak bir gün partide dans ederler. Daha sonra parti biter ve hayranları kırkayağın tekrar dans etmesini isterler. Bu sefer kırkayak "ben yaptım" "ben oldum" fikrine girer ve dans etmeye "çalışırken" kırkayağı da birbirine girerler. İşte aşk acısı dediğin bu evredir. Bunlar zaten normal hayatın içinde her zaman böyle gerçekleşirler. Ancak dans etmeye çalışmaman gerekir. Kendini yalnızca müziğe bırakman gerekir. Aşk, hayatın müziğidir, kalp vücudun ritmidir. Zihin ve beyin ise kalbin gösterdiği gerçekleri idrak edendir. Usul esasa mukaddemdir, usul kalp esas ise beyindir.

Aşk olmaya veya herhangi bir şeyi "ben" diyerek yapmaya çalışma, o zaman zihin ve beyin sürekli didişirler ve kalp ile dengelenemezler. Ancak aşk dediğin, kalbin işiydi. Ver şey yalnızca kalbinde başlayıp kalbinde biterler, zihin ve beyin ise daima kalbinde dengelenirler. Aşk acısı da aşk gibidir ancak işin "kibri"dir. Tabii geceyi görmeden gündüzü göremediğin gibi, acıyı görmeden de aşkı da tam olarak idrak edemeyebilirsin. Bunlar doğal süreçlerdirler. Ancak yalnızca "kibirdirler" ve bu kibirden kurtulmak istiyorsan kontrolü yeniden ve yalnızca kalbine vermen gerekir.

Kontrolümü nasıl kalbime veririm ve "ben" i yok edebilirim?

Sonsuzluk;

https://scontent-sjc3-1.xx.fbcdn.net...9c&oe=619CAC29

Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş.

Mecnun'un Leyla'ya olan aşkı zaten panzehiridir. Kendi içinde Mevla'ya dönebilmesi ve kendi cennetini bulabilmesidir. Aşkın acısı da sevgisi de "kibri" siler. Yalnızca zihin, beyin ve kalp dengesini yani psikolojik kontrolü yani "farkındalığı" kaybetmemen gerekir.

Bunun için manevi bir öğreti ve fiziksel bir kontrol içeren bir içerik hazırlamıştım;

Anlarsam uygularım :D

Acının geçip geçmemesi senin bir şey yapmana veya yapmamana bağlı değil.
Çünkü bu konuda kontrol sende değil, doğada.
Bu acıyı sana doğa verdi ve senden yine doğa alacak. Ne zaman isterse o zaman alır.
Doğanın köleliğini kabullen ve ona itaat et.

Hiç kimse köle değil, hiç kimse efendi de değil. Her şey yalnızca "doğal" olarak gerçekleşirler.
O yüzden hiçbir şeye itaat etme. Bu içinde doğal olarak bulunan farkındalığı öldürür, kibir ve kölelik getirir.

farkındalıkla ya da psikolojik sağlamlıkla alakası var bence sevgili yıldıztozu, mesela epiktetos aşk acısı çeker miydi? ya da marcus aurelius?