Dünyaya geliş amacımız...
 

Dine inananların hep ardına sığındıkları bir soru vardır ...madem hiçbişey yok bu dünyaya neden geldin amacın ne:D...onlar dünyaya geliş amacımızın bizi yarattığına inandıkları bi varlığa yaranmak onla aramızı iyi tutmak onu her fırsatta övmek olduğunu sanarlar...
Oysa bence gerçek farklı.. bi insan dünyaya geldiğinde acizdir hatta yaşamı başkalarının elindedir ...böyle bi varlığın ilk saniyesinden beri dünyaya bir amaç için gönderildiğini düşünmek bence saçma olur çünkü yaşama hakkı başkalarının elinde ...insanlar kendi amaçlarını yaşarken oluştururlar ,kişi olgunlaştıkça kendi yolunu seçer ve toplumda ne gibi bir mertebe alacaklarını belirlemede kendi çabaları ve çok azda şans faktörü etkilidir
şahsen benim kendi hayat amacım bir daha gelme şansımın olmadığı bi hayatı yoğunlamasına yaşamaktır..her saniyemi mutlu olarak ve mutlu ederek geçirmeye çalişiyorum (her saniyemi yaşayarak geçiriyoum)...akıp giden bişey olması hayatı çok kıymetli kılıyo..

sizdende kendi hayat amaçlarınızı yazmanızı bekliyorum veya bir insanın yaşama amacı ne olmalıdır sizce?

''Yaşamak şakaya gelmez, *
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın,
bir sincap gibi mesela, *
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden, *
yani tek amacın yaşamak olmalı...''
Nazım Hikmet...

Re: Dünyaya geliş amacımız...
 

dünyayı degiştirebilmek. Ayakları baş yapmak amiyane tabirle. Bu dünyayı herkes için yaşanabilir bir yer haline getirebilmek. Ezilenlerin ezilmesine son vermek, sömürücülerin sınıf tahakkümlerine engel olmak. Bunun için de bir ömrü anlamlı kılmak.

* * Bunun için dünyaya geldigimi düşünüyorum ya da her ne için gelirsem geleyim işlevimin bu olması gerektigini düşünüyorum.

* * Genler ölümsüzdür diyor Dawkins . Katılıyorum ve ölümsüzlügün bu şekilde olailecegini düşünüyorum. Ve diyorum ki ölüm nereden gelirse gelsin hoş geldi ve sefa geldi. Biz bu dünyayı emekçi kollarımızla emekçiler için degiştirecegiz. Bunun için tek ihtiyacımız olan şey birlikte yürüyebilmemizdir.

* *saygılarımla

Re: Dünyaya geliş amacımız...
 

"onlar dünyaya geliş amacımızın bizi yarattığına inandıkları bi varlığa yaranmak onla aramızı iyi tutmak onu her fırsatta övmek olduğunu sanarlar.." 8O

Harbiden iyi düşünmüş ve yazmışsınız.
Bu sonuca ulaşmak için bayağı uğraşmış olmalısınız.
Alkış...

Hatalarım, cehaletimdendir

İnsan Neden Yaşar?
 

İnsan neden yaşamını sürdürüyor? Yaşaması için hangi dinamikler ( gerekçeler) mevcuttur?

Düşüncelerinizi alabilir miyim? Sonra ben de ekleyeceğim.

saygılarımla

Eğer anı yaşamanın zevkine varıyorsa, yaşadığının farkına varmayacak denli kendini yaşamaya kaptırmışsa işte o zaman yaşamalı insan. Ama acı çekiyorsa, zevk almıyorsa yaşamaktan ve yaşamak için kendine bir sebep ya da amaç arıyorsa zaten işi bitmiş demektir.

İnsan neden yaşar? İnsanın içinde ''yaşama sevinci'' denen bir 'ışık' vardır; bunun nasıl birşey olduğunun tarifini tam yapabilmek biraz zor. Kendine has birşey bu bence. İçinde biraz merak var, biraz heves, biraz sevilme arzusu, biraz ''ben de varım'' deme isteği, biraz kendini sergileme yönelimi... Ama bazı insanların ışığı söner. Nedendir bilemeyiz; öyle kendiliğinden söner. Yaşama sevinçleri kaybolur. Sürekli olarak sıkılır, bunalırlar. Hep tahammül ediyor gibidirler. Sanki her nefes alışlarında hüzün dolu bir buharı soluyormuş gibi olurlar. Kolayca gözleri yanar ve yaşlanıverir. Midesinde ve boğazında tatsız bir basınç hisseder. İçinin yanmasıdır bu. Belli bir sebebi yoktur. Geçici değildir. Işığın sönmüştür işte. Yaşama sevincin çocukluğunda kalır. Çocukluğun da artık çok uzak görünür sana. İşte böyle insanları ölüm yavaş yavaş çeker kendine. Önce düşüncelerine girer. Sürekli bir ölüm düşüncesi yerleşir beyne. Bu düşünce, herşeye karşı iyice tahammülsüzleştirir insanı. Artık insan kendine sormaya başlar yüksek sesle: ''Niye yaşıyorum lan ben? Varlığımın kendime eziyet dışında ne anlamı var?'' Sürekli bir bunaltı vardır artık. Hani hamama girer de nefessiz kalırsın ya. Bir an evvel dışarı çıkıp hava almak istersin. Ama öyle bir 'dışarısı' yoktur. İşte böyle birşey...

7 milyon yıl önceki primatlara bakıp kendime bakıyorum.çok yol aldık diyorum.insan evriminin küçük bir parçası olabilmek için yaşıyorum.küçük bir değişim, küçük bir gelişim.

doğduysak yaşamalıyız. yaşamalıyız ama dolu dolu, hayat bir hediye birçok bebek-çocuk-genç insan hayatı anlamadan toprağa kavuşuyor. yaşayıp, kendini idrak şansı edinenler içindeki ruhtan, beynindeki meraktan gelen dürtüler ile kendini gerçekleştirmeye, bir eş bulup tamamlamaya, bir evlat edinip çoğalmaya ve bu vasıta ile genlerini geleceğe iletmeye çalışıyor. en önemli nokta burada ot gibi değil, farkına vararak yaşayabilmek.

"Yaşamak ne güzel şey

Taranta Babu

Anlayarak bir usta kitap gibi

bir sevda şarkısı gibi duyup

bir çocuk gibi şaşırarak

YAŞAMAK...

Yaşamak

birer birer

ve hep beraber

ipekli bir kumaş dokur gibi...

Hep bir ağızdan

sevinçli bir destan

okur gibi yaşamak."

işte yaşamak saf bilinç ile, eksiğe gediğe takılmadan büyük bir ciddiyetle ve sahip çıkarak benliğine, kirlenmeden, kirletmeden, barış içinde, çalışmaktan ayakların ağrıyıncaya, okumaktan gözlerin çıkıncaya, öğrenmekten beynin patlayıncaya kadar yaşamak lazım. Ustanın dediği gibi yaşamak bir sincap ciddiyetinde :)

Alternatifi olmadığı için yaşıyoruz.Başkacada sebebi yok.Yaşamımıza anlam katmak başka birşey yaşamın nedeni başka birşey dir.

Yaşamdan zevk almak çevreyi öğrenmek geçmişi analiz edip geleceğe birşeyler bırakmak amacı ile doğmadık.Doğumumuz (veya ana rahminde yaşam bulmamız) sadece teknik bir olay.

İnsan neden yaşadığını bilseydi yaşamazdı.