İnanç İlişkisi Beyin Kimyası
 

Beynimiz mükemmel işlese de yanılabildiği açıktır.Bunun için bazı şaşırtıcı resimler vardır bakarsınız gördüğünüz ile gerçek çok farklıdır.
Öyle ise beynimize ne kadar güvenebiliriz hele hele inanç konusunda..


Geçenlerde televizyonda bir örgüte kayıtlı türk gencini gördük.bomba ile dolu bir arabayı Amerikan askerlerinin üzerine sürdü ve intihar etti..
Nasıl oldu da bu kişi bu kadar inanmıştı.Bir çok müslüman'a göre bile inandığı şey yanlıştı.

İnanç söz konusu olduğunda beyin kimyasının farklılaştığı bilimsel bir gerçektir.

Benzer şekilde Hindistan'da bir tarikat lideri var.Bu tarikat liderinin üyeleri arasında bir ülkenin cumhurbaşkanı bile varmış.
Sözde parmakları arasından altın çıkartıyor bazı şeyler yapıyor.Yaptıklarının ne kadar saçma olduğu insanları kandırdığını hatta hatta bazı hintlilerin sözde açtığı ücretsiz hastanede organlarını çaldığı ortaya çıkmış.
Buna rağmen bizler dışarıdan bakanlar olarak saçmalığı görmemize rağmen o tarikat içindekiler göremezler.

İşte bu nedenle İnanç kimyasaldir.Siz eğer o inancın içindeyseniz algılarınız değişir bazı şeyleri göremezseniz.
Yüz tane Turan Dursun kitabı okusanız da her türlü saçmalık size anlatılsa da değişen pek bir şey olmaz.

O kimya yavaş yavaş zamanla değişebilir.Bu zaman alan bir şeydir.

Bu nedenle ne anlatırsanız anlatın karşınızda ki anlamayacaktır.

dediğin doğru aslında kardeş.. bazı insanlar var.. ne kadar tartışırsan tartış, ne anlatırsan anlat anlamıolar.. ama bu onların suçu değil.. yaşama tarzları ve yetiştiriliş biçimleri herhangi bişeyi sorgulamayı red edio.. bu şekildeki insanlarda belki tartışarak yada kitap önererek bişey değiştiremeyiz.. ama bi ihtimal de olsa yavaş yavaş bişeyleri sorgulamaya başlayabilirler...

bunun sonu yok. biz bütün dünyadaki tanrı inançlarını kırsak bile insanlık kendine yeni bir tanrı yaratıp ona tapınmaya devam edecek. ateist duygularla yetişen çocukların tanrı inancını garipsediği gözlenmiş. yakınlarda gazetede okumuştum. hani diyor ya bizim dinciler. inanç bir ihtiyaçtır işte birşeylere inanmak zorundayız diye bu onlara kapak olsun. o çocuklar niye o ihtiyacı hissetmiyor da sen hissediyorsun. yoksa sende bir gariplik bir eksiklik mi var?

İslamda sarhoşluk veren şeylerin haram olduğunu bilirdim de, aklıma hep rakı şarap gelirdi. Öyle anlaşılıyor ki, iman dediğimiz şey rakıdan daha tehlikeli bir sarhoş edici.. :(

konuyu tümdengelim varsıyımıyla ele alırsak; din her ne kadar insanları kendine bağlasa da bu bir noktaya kadar ilerleyebiliyor, yani sadece bireysel noktada ele alabiliyoruz gözün bağlanmasını veya kuranın deyimiyle kalbin mühürlenmesini ve kayıtsız şartsız inanmayı.
oysa bizim için daha vahim olanı dini bireysel yaşayan müslümanlar değil, spesifik inanışlara/ritüllere sahip tarikatlardır. bunlar tam bir sürü psikolojisi ve aşiret düzeni içerisinde yaşamaktadır ki bu tip bireyler inançtan çok dini yaşama evresine geçiyorlar; sadece kendi aralarında ticaret yapıyorlar, sadece kendi televizyonlarını izleyip kendi gazetelerini okuyorlar. işin ilginç yanı bunların içerisinde mürekkep yalamış insanlar var, hatta çift doktoralı profesör unvanlı kişiler bir ilkokul mezununun el eteğini öpebiliyor, onun yazdığı kitabı başucu kitabı yapabiliyor.
işte bu noktada sanırım beyin fonksiyonsuz kalmaya başlıyor, görüntüler bulanıklaşıyor, kimlikler ve ünvanlar unutuluyor, trans haline geçiyorlar ve sanırım karşılarındaki tarikat liderlerini tanrıya benzetmeye onun bu dünyadaki tezahürü olduğunu düşünmeye başlıyorlar. yani genel anlamda din özel anlamda tarikatlar insan çok zeki dahi olsa o zeki beyni uyuşturabiliyor.

Ben inaçların tatmin edilememiş duygularla alakalı olduğunu düşünüyorum.Bunu düşünmemin iki sebebi var.
1- inananlara cennet vadinin olması.acaba işin ucunda cennet olmasa kaç kişi inanırdı.
2-kişinin kendisinin çözemediği sorunları karşısında yardımcı bir makam isteyişi.

Genel olarak insanları tanrıya inanmaya götüren sebepler bence bunlar.Bir insan beynin de oluşan duygu ve arzuları doğal yollardan normal olarak tatmin edebiliyorsa hiç tanrı falan aklına gelmez.
örneğin;bir insan susadığında kalkar masadaki sürahiden bir bardak doldurur,içer.Hiç ey allahım susuzluğumu geçir diye dua edip medet ummaz.

Haklisin kapecuk, onun iicin sorulara cozum bulundukca, egitim seviyesi yuksek ulkelerde imanli sayisi suratle azaliyor;
Asik birinin, sevdigi sahis hakkinda olumsuz konusmalara kulak asmiyacagini, hatta tavsiyede bulunanlara dusman kesilecegini hepimiz ya kendimizden veya yakinlarimizdan biliriz. Beyin neden gercegi reddeder? Bilir ki hayal dunyasi bozuldugunda mutsuz olacak, sevdigiyle birlikte oldugunda salgiladigi seratoninden mahrum kalacak, hatta belki depresyona girecek...
Bu gercegi ve imanlilari iyi bildigimden imzami asagidaki gbi secmistim zaten:)

Arkadaşların tespitlerine katılıyorum.
Sıradan bir sigorta hastanesine gidip bakın, hastaların her birinin ayrı bir sedyede Allah diyerek inlediğini, Allah diyecek halde olmayanların da feryat figan başında bekleyen yakınlarının dua ettiklerini görürsünüz. Yüzlerine bakın, endişe dolu bir çaresizlik ve korku vardır. Sonra başka bir hastaneye gidin, sadece isim yapmış doktorların çalışabildiği ve ancak zenginlerin gidebildiği yabancı bir hastaneye. Oradaki hastaların da yüzüne bakın. İnsan aynı insan, hastalık aynı hastalıktır, orada da ölenler vardır. Ama insanlar orada korkup endişelenmez, dua etmez, sadece doktorların dediğini yapmaya çalışırlar. Neden, çünkü nedenler ve sonuçlar hakkında bilgileri vardır ve kendilerini güvende hissederler. Bizim toplumumuzun imanı, ya bilgisizlikten kaynaklanan bir korkudur, ya da bilgisizlikten kaynaklanan kuru bir inat. Kuran'ın söz ettiği imanın ne olduğunu birileri bize öğretmez, zaten biz de pek merak etmeyiz.
Halbuki hepimiz biliriz ki; denize düşüp boğulurken, bataklığa saplanıp gömülürken, ya da kaza yapan bir araçta sıkışmış kurtarılmayı beklerken, gözlerimiz Allah'ı değil en yakındaki bir insanı arar ve onun neye inandığını sormak aklımızdan bile geçmez.
"İşin doğrusu, insanoğlu sahtekardır. Müminun 23/90"