Slaytın tamamını izledim.
Ölüm gerçekliğini hissetmek bizi yaşamı daha anlamlı, daha güzel ve faydalı yaşamaya yöneltiyorsa olumlu, ancak hurafelere dayalı bir yaşama yöneltiyorsa olumsuzdur. Tüm dinler hurafelere dayanır. Bu hurafeleri insanlara yutturmanın en kolay yolu ölüm korkusuyla insanların zayıf taraflarını avlayıp, "öteki dünyaya" yönelik isteklerini sömürmektir. İnsanlar aynı bir tüccar mantığıyla *kar-zarar hesabı yapar öteki dünyaya yönelik. Bu bazen bilinçli ama sıklıkla bilinçdışı yapılır ama her zaman yapılır bu hesap, bu tüccar mantığı. "Ya varsa" denilip, korkulur, içten içe titrenir, hurafelere teslim olunur "keybedecek bir şeyim yok" mantığıyla, Hacerül Esved putu öpülür, Mina'da başka insanlar ezilir, gavura kız verilmez, cinlere, sihirbazlara inanılır vs.

Tüm bu hurafelere inanmanın tek bir nedeni vardır sıklıkla: Ölüm korkusu, musalla taşı korkusu!

Kişi "Kaybedecek bir şeyim yok inanmakla" derken bunlara, aslında insanlık onurunu kaybettiğini, benliğini ölüme sattığını bilmez çünkü ölüm iliklerine kadar işlemiş ve onu teslim almıştır. Adeta "şeytanın" bir ruhu teslim alması gibi ölüm korkusu kişinin benliğini teslim almıştır.

Oysa ölümün gerçekliğini sık sık hatırlamalı ama bu bizi daha güzel bir dünya kurmaya yöneltmeli. Ölüm korkusu benliğimizi satın alamadığında, gerçek benliğimizle ve özgürlükle kucaklayacağız yaşamı. Daha güzel, daha yaşam dolu olacaktır herşey.