[Vefik Sami]

Son on yılda İslâm coğrafyasında olanlar dehşet verici. Her ne kadar ben müslüman değilsem de İslâm'ın bir daha geri dönmemek üzere yeryüzünden silinip gitmesini istesem de emperyalistlerin kirli çıkarları uğruna telef olup giden milyonlarca garip, mazlum, kadın ve çocukları düşündükçe dayanamıyor, aklımı yitirecek gibi oluyorum. Hoş; şimdiye kadar yitirmemiş olsam da muvazenem ciddi biçimde bozuldu.

Komşu ülkelerde zâlimin çıkarları yüzünden binbir cefâ altında ezilip-inleyen, bombalara hedef olup parçalanarak ölen mazlum insanların kanları yerde akıp dururken; sözüm ona "Ulemâ" dan hacı-hoca takımı televizyonlarda güyâ "din eğitimi" amacıyla arz-ı endâm eyleyerek, abdestin farzları, namazın sünnetlerinden söz ediyor; "İslâm" ahlâkından dem vuruyor.

Ulan, senin önderin/peygamberinin "Komşusu aç yatarken tok gezen bizden değildir." tesbiti bu günlere kadar gelmiş ve hemen hemen her 'süslüman' tarafından ezberlenmişken; 'din kardeşlerin' olduğunu iddia ettiğin insanlar envâ-, çeşit zulüm altında inliyor, yitip gidiyor. Ama sen, rahat koltuğuna yaslanıp, kamera karşısında ahkâm kesiyorsun. Eğer İslâm'ın Allah'ı gerçek ise, Muhammed'in de söyledikleri doğru ise; Allah, Mahkeme-i kübrâda benim gibi "kefere"nin yüzüne bile bakmaz belki. Ama şundan eminim ki; gereçek müslümanların hepsi birden sizin gibi riyâkârların yüzüne tükürür de öyle gidersiniz Cehenneme.

İnanç mantığına göre biz "öte dünya"yı kaybederiz.
Öyle zannediyorum ki şerefimizi kaybderek Cehennem'e gitmek;
Bizâtihi, Cehennem'in kendi âzabından daha da ağır olacaktır.

Ama; insan olana.
İnsanlığının tümünü birden yitirmeden ölüp gidenlere

"Sevgi pıtırcığı" Pavlustiyanların da durumu aynı.
Ukraynada, dünyanın değişik coğrafyalarında ezilip sömürülen Hristiyanlar da var tabii.
Ama savaş ortamında bulunmayan, nâzik "döt"ünü rahat koltuklarından kaldırmayan riyâkar kültür dindarları, haftada bir kilisede toplaşıp - o da dünyanın değişik coğrafyalarında yok yere ölüp gidenler akıllarına düşerse - timsah gözyaşı dökerken, "Tanrı sevgidir" geyiği üzerinden olmayan vicdanlarını rahatlatma peşindeler.

Yaradan, altmış küsûr yıldır beni bu dünyada tutuyor.
Öğrenebildiğim tek gerçek şu;

İnsanlığın en büyük düşmanı şu iki şey.

1 - Cehâlet
2 - Bencillik ve riyâ.