[pante]

Atatürkçülüğün 6 ilkesinden biri olan milliyetçiliğin ismi 70'li yıllarda ülkücülerce kirletilmiş ve içine ırkçılık karışmıştı. Bu nedenle özellikle sosyal demokrat kesim milliyetçilikten söz edemiyordu. Yurtseverlik ise doyurucu bir sözcük değildi. Çünkü milliyetçi olmayanlarda yurtsever olabilirdi. 12 eylülden sonra ülkücü kesimin Atatürk'e de sahiplenmeye kalkışması, ülkücü milliyetçilik ile Atatürk milliyetçiliğinin birbirinden ayırdedilmesini zorunlu kıldı. Ecevit'in başlattığını söyleyebileceğimiz bir ulusalcı akım ortaya çıktı. Ulusalcılığı kendi milliyetçi anlayışlarına ters bulan MHP ve BBP bu akıma dahil olmadılarsa da bunlardan kopmuş bir takım radikal gruplar çetevari örgütlenmelerle ulusalcılığı da kirletmeye başladı. Buna en iyi örnek Türk solu denen gruptur.
İşçi Partisi ve Doğu perinçek'in ulusalcılığa katılımına ise geçmişteki zigzaglarından dolayı güven duyulmadığı açıktır.
Ulusalcılığa gerek duyulmasındaki en önemli neden Güneydoğu sorunudur. Türk ve Kürt halklarının kardeşliği, tek ulus çatısı altındaki birlikteliklerinin bozulmaması, Türkçülük ve Kürtçülük gibi ırkçı anlayışlara karşı çıkılması amaçlanmıştır. Ama gelinen noktada örneğin Türk solunun internet sitesinde Kürt karşıtı yazılar, "Kürt sorunu yoktur, Kürt istilası vardır" gibi sloganlar ulusalcılık akımını dejenere etmeye başlamıştır.

Ülkenin bütünlüğünü istemek, yurdunu, ulusunu sevmek hiç kimsenin ya da grubun tekelinde olamaz. Bu sevgi ve bağlılığı ise hiç kimse bir kavramla ifade etmek zorunda değildir. Milletin oyları da ulusalcı ya da İslamcı olarak adlandırılamaz. Oylar, icraate verilmiştir. Vaatlere ve vaatlerdeki ciddiyetsizliğe karşı verilmiştir. Geçmişteki intibalara göre verilmiştir. Şapa oturan ulusalcılık değil, ulusalcılık adıyla ortaya çıkanlardır. Çünkü bu millet ırkçılığı, aşırı milliyetçiliği tasvip etmemiştir. 12 Eylülü yaşamış, darbelerin, askeri yönetimlerin deneyimini de görmüştür. Ulusalcılığın anlamlarını taşır ama kavramcılık yapmaz.