Orijinalini görmek için tıklayınız : Ateistler neden arkadas edinmiyor..
Uzun üredir forumdayım aktif yanı yazı yazan bir üye degilim..ama iyi bit okuyucu oldugum söylenebilir..daha önce başka bir forumdaydım Td de yeniyim..benim şikayetim şu neden Ateistler inançlılar gibi birlik olmuyor yani arkadaş olmuyor..Neden yalnızlıgı seçiyorlar..
Laptopumun klavyesi bana isyan ettiği için yazı krakterim kötü olmuş..okuyan kişiler kusura bakmasın lütfen..Bilinçli yapmadım..
Bu sikayeti yazdım çünkü çevrem müslümanlarla dolu konusabilcegim ateist arkadaşlar istiyorum ama bayan bay ayrımı yapmayan duygusal bir yakınlaşma düşünmeyen arkadaşlar istiyorum ..Ama farkettim ki Ateistler yalnızlıgı seviyor..Nedenn ??
istatistik
14-09-2011, 22:16
Uzun üredir forumdayım aktif yanı yazı yazan bir üye degilim..ama iyi bit okuyucu oldugum söylenebilir..daha önce başka bir forumdaydım Td de yeniyim..benim şikayetim şu neden Ateistler inançlılar gibi birlik olmuyor yani arkadaş olmuyor..Neden yalnızlıgı seçiyorlar..
Aslında pek çok ateist topluluğu mevcut. Ancak bunun reklamı yapılmıyor. Bunun 2 nedeni var:
1) Toplum bu konuda çok duyarlı ve şiddet ile tepki koymaktan geri kalmayacak bir yapıda.
2) İnançlılar gibi, inanmamasının reklamını yapmak gibi bir düşünce yok.
İstatik haklısınız..Ben çevremde çok hatırı sayılan biriyim ama hepsi inançlı biri hiç ateist arkadaşım yok..olması için çabalıyorum ama olmuyor..Bayan oldugum içinde yanlış anlaşılmaktan korkuyorum..sadece fikirlerimi tartışabilcegim aynı görüşte arkadaşlar istiyorum..Ama olmadı..sevdiğim ateist yazar arkadaşlar yalnızlıgı seviyor ...Neden bunu merak ettigim için bu başlığı açtım..Saygılarımla..
istatistik
14-09-2011, 22:24
İstatik haklısınız..Ben çevremde çok hatırı sayılan biriyim ama hepsi inançlı biri hiç ateist arkadaşım yok..olması için çabalıyorum ama olmuyor..Bayan oldugum içinde yanlış anlaşılmaktan korkuyorum..sadece fikirlerimi tartışabilcegim aynı görüşte arkadaşlar istiyorum..Ama olmadı..sevdiğim ateist yazar arkadaşlar yalnızlıgı seviyor ...Neden bunu merak ettigim için bu başlığı açtım..Saygılarımla..
Anlıyorum. Durumunuz biraz zor. Çevrenizde gerçek hayattan düşüncelerinizi paylaşabileceğiniz birinin olması gerçekten rahatlatan bir durum.
Kendi adıma bunun sıkıntısını çektiğimi söyleyemem. Kardeşim ve bir kaç arkadaşım ateist. Teist olan arkadaşlarım ise bu konuda oldukça anlayışlı.
Bilemiyorum ama belki sizin çevrenizdekiler ya da tanıştıklarınız yalnızlıktan daha memnundurlar.
Belkide saygı duymam gerekiyor ki duyuyorum da..ama bazen cidden zor oluyor..Ailem bilgi gerektiricek durumlarda hep bana danışır..Bugun ilkkez kardeşime söyledim..benimde bilgilerinden faydalanabilcegim biri olsun istiyorum dedim..abla ben senin gibi olamam olmak için hevesim de yok en bana yetiyorsun dedi..
Sanal dünyadan iki ateist bayan arkadaşımla reelde tanıştım..Biri Kürt millliyetcisi kimliğini ateistliğin önünde tuttu..diğeride ablamdı psikiyatrist oldugu için çok yogundu ancak 1-2 kez telle konustuk..tanışmaya gelirken bir erkek arkadaşıyla gelmişti bana ona onun ateist oldugunu belli etmememi forumdan tanıştıgımızı söylemememi istedi..üzüldüm..Ben uzak durdum..kızdım..
Ateistlik utanılcak bir sey degil ki neden saklanılıyor anlamıyorum..
istatistik
14-09-2011, 22:35
Ateistlik utanılcak bir sey degil ki neden saklanılıyor anlamıyorum..
Ancak çoğu insan aynı kanıda değil. Pek çoğu sevap kazanma derdi ile sizi çevirmeye çalışabilir. Yobaz olanları saldırabilir. Çevrenizden anlayışsız olanlar ile aranız açılabilir. Bu nedenle çoğu insan ateist olduğunu sadece kendine itiraf edebiliyor.
haklısınız demek istememiyorum ama haklısınız...
O zaman arkadaş edinme hayalini çöpe atıp bu fikirlerimi rahatca konusabilcegim tek adres .saati 300-500 tl arası degişen pikiyatristler ki onlarda da secici olmak lazım..
Tşkr ederim cevaplarınız için saygılarımla..
Olimpiyat
14-09-2011, 22:42
Arkadaş için kanlı canlı birisi şart değil ki.Bu konuda çok kaliteli kitaplar mevcut, onların dünyasına dalabilirsin.
Çevrendekilerle de dini meseleleri konuşmazsın.
problemim orda olimpiyat kitapları okuyorum sonra telefonuma okuduklarımı kayıt edip spor yaparken dinliyorum çünkü eglenceyi seven tikky tiplerden biriyim ..:)Ögrenebilmek için bu yöntemi uygulamayı tercih ettimdah çok işe yarayacagını düşündüm..şimdilik ozcan koknelin korkular adlı kitabında denedim inanın işe yaradı yıllardır muzdarip oldugum bir hastalıgı ilaçsız yendim..
sırada kör saatçi var ..
Ateist iseniz yalnız kalmayı göze alacaksınız arkadaşlar.
Aldım zaten taylan..Benim şikayetim bilgi eksikliğimin verdiğibir durum diğer ateistler benim gibi degiller..bu bana özel bir durum..Tüm ateistler benim gibi degil..T.D yazan diğer arkadaşlaran bunu anlarsınız..benim yazım kişisel ..
milomanara
14-09-2011, 22:56
merhaba mılomanora vıdeolarınızı ızledım cok yardımcı oldu tskr ederım..
Bir ınsan neden korku duygusuna engel olamaz..Ben yıllardır bu duyguyla yassıyorum ..Ve bunun bilgiizlıkten kaynaklamndıgını bılıyorum..Ögrenmek ıcın caba harcıyorum amam cocuklugumdan aldıgım korkuları silmek çokda kolay olmuyor..Özcan koknelın korkular adlı kıtabını okudum bıraz yardım ettı..Ama cevrem muslumanlarla dolu..Ne kadar teorık bılgım olsada yasamıma uygulayamıyorum..siz nasıl basardınız..Merak ettıgım bu ben neden yapamıyorum eksigim egıtım farkındayım ..Ateist arkadaslar edınmeye calısıyorum ama sanal oldugu ıcın kımse kımseye guvenemıyor galıba..Bu korku duygusunu atmama yardım edebılcek bır kıtap onerırmısınız..Tşkr ederım saygılarımla
Merhaba pretty,
Duvarıma yazdığın mesajına başlığında cevap vereyim. Başkalarına da faydası olur belki.
Çocukluktan yerleştirilen korkuları atmak çok zor. Benim babam Müslümanlıktan Agnostikliğe ben onlu yaşlardayken sancılı bir geçiş yaşadı. Deli gibi binlerce sayfalık ilmihalleri okuyor son inanç kırıntısının tutunabileceği bir yerler arıyordu. Hiç bir zaman namazında niyazında olmadı ama çocukken Kuran kursuna gönderilmiş biri sonuçta. İlk mide bulantısını babannemin ölümünde "Allah rızası" için okumaya gelen ama yan cebe de itinayla yeteri kadar bahşiş alan hocalarda yaşadığını anlatır. Valide hanım ne kokar ne bulaşır. Her seferinde kaldırıp attığım Ayet-El Kürsi'yi bir şekilde odamın kapısına asmayı becerirdi, fark edene kadar yine bir kaç ay geçerdi. Kendince beni koruyordu(kovulmuş şeytandan :) ). Velhasıl benim de çocukluk şartlanmalarım var Allah ve Cehennem üzerine. Ben pragmatik bir tipimdir, hayatta kalmak için sıradışı tedbirler almak gerekiyorsa alırım. Bu psikolojik istismarı rahatlıkla fiziksel istismara benzetebilirsin. Nasıl kendisi şiddetle görerek büyüyen insanlar şiddete eğilimili oluyorsa, kendisi istismar edilmiş ve fikir virüsü kapmış kişiler de senin "iyiliğin" için bu virüsü sana bulaştırıyorlar. Müthiş sevimlilikle aşılanan tekne orucu vs... gerzekliklerini bilirsin. Yani, atmak zor. Yapamıyorsan profesyonel yardım almalısın, şaka değil, çocukken fiziksel istismara uğrasaydın ne yapman gerekiyorsa bu din melaneti için de aynıdır. Mantığın ve bilincin ne kadar sağlam olursa olsun, korkuların refleksleşmiştir. Bugün radikal imamların tükürükler saçan cehennem tehditlerini kıçımla gülerek dinliyorum hatta eğlenmek için dinliyorum ama itiraf edeyim yıllar önce bu masallara ürperdiğim olmuştur. Aile ve çevre bu konuda resmen keçileri kaçırmış. Ben aileme sünnet ettirildiğim için de kızgınım. Benim fiziksel bütünlüğüm üzerinde kimsenin söz hakkı yok. 18 olmamı bekleyip, kararı bana bırakmalılardı. Görüyorsun, güya aydın aileden kötürüm çıkıyoruz.
Yok ben doktora gitmem diyorsan, kendi yöntemimi önereyim. Ne kadar pis dinci varsa aç dinle, seyret. Ateşten, huriden bahsederkenki özgüvenlerinin nasıl bir şizofreniden kaynaklandığını anlamaya çalış, camiye git "imandan" gelen temizliği, kurulanmayan "temiz" ayakların mantardan doğan mis kokusunu ciğerlerine çek. Yaratıcıya ve ahirete dair en ufak inanma ihtiyacını sonuna kadar izle, kendini inanmaya zorla. Bir kaç çelişkiyi boş ver, "her şeye kadir" olsa da yaratanın da ufak tefek "imla" hataları olabilir. Korkularının üzerine git, hep yanlış olduğunu varsay araştır. Rasyonel ol, kanıta değer ver, kendine samimi ol. Gerçekten samimiyetle inanbiliyorsan da inan ama adam gibi, emirleri yerine getirerek inan. Bunların 99%'u gibi 100 sene yatar çıkarız hesabında olma. Allah'ın adaleti de Maliye Bakanlığı gibi çakallığı tolere edici olmayabilir :)
Şimdilik aklıma bunlar geldi, ilginçtir ki bugüne kadar yazdığım en kişisel ifade de bu oldu her halde :)
Tez zamanda iyileşmen dileğiyle...
müşkülpesent
14-09-2011, 23:04
Daha önce ateist ya da inançlı olsa bile kimsenin inancını sorgulamayan bir kitle içerisinde yaşıyordum. Sanırım bundan kaynaklı, şartlar çerçevesinde oluşan yeni çevreme karşı gereksiz bir açıklıkla sundum düşüncelerimi. Hayattında ilk defa ateist olarak beni tanıdıklarını söyleyenler oldu, sürekli konuştuğum ve kendimce iyi anlaştığımızı düşündüğüm birisi ateist olduğumu öğrendiğinde sanki iki saat önce işkenceyle adam öldürdüğümü söylemişim gibi tuhaf bakmaya başladı. Sonra bir şekilde beni anlamaya çalıştı ama burasının en azından benim fikirlerimi yüksek sesle söylememi hazmedemeyeceklerini anlamış oldum.
Otokontrol zor zanaat. Buna mecbur bırakılmak kötü. Yalnızlıktan yana da şikayetçi değilim. Hatta özellikle bu ara en çok istediğim şey belki de bu. Umarım saçmalıyorumdur, yoksa alkol dozunu artırmak zorunda kalacağım.
Uykusuzluk
14-09-2011, 23:04
Türkiye'de din gereğinden fazla kutsallaştırıldığı ve dokunulmazlaştırıldığı için, dinle ilgili en ufak bir eleştiride ya da karşıt yorumda hemen gerginlik oluşuyor. Bu biraz da tartışma kültüründen yoksun bırakılmamız sebebiyle böyle.
Zekasına ve anlama kapasitesine güvenmediğiniz arkadaşlarınızla din tartışmamaya özen göstermelisiniz. Din, sadece açık zihinlerle tartışılabilir. Ben ilk başlarda din konusu açıldığında zeka ve kültür seviyesi ayırt etmeksizin tüm herkesle tartışmaya çalışırdım. Sonradan anladım ki bu hem boş bir uğraş hem de insanların sizden soğumasına yol açabiliyor. Ama aynı tartışmaları daha kültürlü ve zekasına güvendiğim insanlarla yaptığımda herhangi olumsuz bir durumla karşılaşmadım.
O yüzden, tartışacağınız insanları iyi seçin yeter.
Tartışmasanız dahi, mesela bir devlet kurumunda cuma namazına gitmeyen güruh içindeyseniz ve erkekseniz, size karşı belli bir duvar örülüyor. Bir şekilde onlardan olmadığınız seziliyor. Önce sizden uzak duruyorlar, mümkünse az konuşuyorlar sonrası malum ipler tamamen kopuyor.
Gerçeği biliyor olmak insanı yalnızlaştırıyor ama yılmak yok. Bir masala inanmaktansa ölmeyi tercih ederim.
Özgürcan
14-09-2011, 23:25
Lisedeyseniz, eğer görüşünüz belli olursa çevreden dışlanırsınız, genel anlamda sizinle dalga geçilir ama sonra buna alışırsınız...
Yeni Ögretmenim ama o dalga gecilmelere nedense hala alışamadım..kusura bakmayın..
Merhaba pretty,
Duvarıma yazdığın mesajına başlığında cevap vereyim. Başkalarına da faydası olur belki.
Çocukluktan yerleştirilen korkuları atmak çok zor. Benim babam Müslümanlıktan Agnostikliğe ben onlu yaşlardayken sancılı bir geçiş yaşadı. Deli gibi binlerce sayfalık ilmihalleri okuyor son inanç kırıntısının tutunabileceği bir yerler arıyordu. Hiç bir zaman namazında niyazında olmadı ama çocukken Kuran kursuna gönderilmiş biri sonuçta. İlk mide bulantısını babannemin ölümünde "Allah rızası" için okumaya gelen ama yan cebe de itinayla yeteri kadar bahşiş alan hocalarda yaşadığını anlatır. Valide hanım ne kokar ne bulaşır. Her seferinde kaldırıp attığım Ayet-El Kürsi'yi bir şekilde odamın kapısına asmayı becerirdi, fark edene kadar yine bir kaç ay geçerdi. Kendince beni koruyordu(kovulmuş şeytandan :) ). Velhasıl benim de çocukluk şartlanmalarım var Allah ve Cehennem üzerine. Ben pragmatik bir tipimdir, hayatta kalmak için sıradışı tedbirler almak gerekiyorsa alırım. Bu psikolojik istismarı rahatlıkla fiziksel istismara benzetebilirsin. Nasıl kendisi şiddetle görerek büyüyen insanlar şiddete eğilimili oluyorsa, kendisi istismar edilmiş ve fikir virüsü kapmış kişiler de senin "iyiliğin" için bu virüsü sana bulaştırıyorlar. Müthiş sevimlilikle aşılanan tekne orucu vs... gerzekliklerini bilirsin. Yani, atmak zor. Yapamıyorsan profesyonel yardım almalısın, şaka değil, çocukken fiziksel istismara uğrasaydın ne yapman gerekiyorsa bu din melaneti için de aynıdır. Mantığın ve bilincin ne kadar sağlam olursa olsun, korkuların refleksleşmiştir. Bugün radikal imamların tükürükler saçan cehennem tehditlerini kıçımla gülerek dinliyorum hatta eğlenmek için dinliyorum ama itiraf edeyim yıllar önce bu masallara ürperdiğim olmuştur. Aile ve çevre bu konuda resmen keçileri kaçırmış. Ben aileme sünnet ettirildiğim için de kızgınım. Benim fiziksel bütünlüğüm üzerinde kimsenin söz hakkı yok. 18 olmamı bekleyip, kararı bana bırakmalılardı. Görüyorsun, güya aydın aileden kötürüm çıkıyoruz.
Yok ben doktora gitmem diyorsan, kendi yöntemimi önereyim. Ne kadar pis dinci varsa aç dinle, seyret. Ateşten, huriden bahsederkenki özgüvenlerinin nasıl bir şizofreniden kaynaklandığını anlamaya çalış, camiye git "imandan" gelen temizliği, kurulanmayan "temiz" ayakların mantardan doğan mis kokusunu ciğerlerine çek. Yaratıcıya ve ahirete dair en ufak inanma ihtiyacını sonuna kadar izle, kendini inanmaya zorla. Bir kaç çelişkiyi boş ver, "her şeye kadir" olsa da yaratanın da ufak tefek "imla" hataları olabilir. Korkularının üzerine git, hep yanlış olduğunu varsay araştır. Rasyonel ol, kanıta değer ver, kendine samimi ol. Gerçekten samimiyetle inanbiliyorsan da inan ama adam gibi, emirleri yerine getirerek inan. Bunların 99%'u gibi 100 sene yatar çıkarız hesabında olma. Allah'ın adaleti de Maliye Bakanlığı gibi çakallığı tolere edici olmayabilir :)
Şimdilik aklıma bunlar geldi, ilginçtir ki bugüne kadar yazdığım en kişisel ifade de bu oldu her halde :)
Tez zamanda iyileşmen dileğiyle...
milomanara videoların kadar etkili cevap yazdıgın için tşkr ederim saygılarımla..inanın etkisi çok oldu ki ben duygusuzlugumla bilinirim ama cevabınız duygulandırdı beni tşkr ederimm Saygılarım sizinle..
Atesit diğer arkadaslarım artık ateist olduklarını saklamamalı ..Utanılcak bir sey degil ATEİSTLIK..
Evet müslüman bir ülkedeyiz ama yinede saklanmamalıyız..
saygılarımla
AlbatrosS
14-09-2011, 23:44
Uzun üredir forumdayım aktif yanı yazı yazan bir üye degilim..ama iyi bit okuyucu oldugum söylenebilir..daha önce başka bir forumdaydım Td de yeniyim..benim şikayetim şu neden Ateistler inançlılar gibi birlik olmuyor yani arkadaş olmuyor..Neden yalnızlıgı seçiyorlar..
Laptopumun klavyesi bana isyan ettiği için yazı krakterim kötü olmuş..okuyan kişiler kusura bakmasın lütfen..Bilinçli yapmadım..
Bu sikayeti yazdım çünkü çevrem müslümanlarla dolu konusabilcegim ateist arkadaşlar istiyorum ama bayan bay ayrımı yapmayan duygusal bir yakınlaşma düşünmeyen arkadaşlar istiyorum ..Ama farkettim ki Ateistler yalnızlıgı seviyor..Nedenn ??
Ateizm tek başına, toplumsal bir örgütlülük pratiği değildir de o yüzden. Yalnızlığı seçmek yahut arkadaş hususunda seçici davranmak bir tercih meselesidir. Teist-ateist olsun bu konuda benzer davranışlar gösteren çok insan var. Gelgelelim neden benim çevremde yeterli ateist yok, arıyorum-bulamıyorum diyorsanız; zaten, sayıca azınlıktayız ve hemen bulamamanız normal.
Öğrenciyseniz anarşistler, sosyalistler, sosyal demokrat gruplar gibi birçok öğrenci grubu, derneği vs mevcuttur. Bunlarla biraz ilgili olmanız vs sizi tonla ateist-nonteist insanla tanıştıracaktır. Çalışıyorsanız, daha fazla sosyal olup farklı sosyal aktivitelere katılım göstermeye çaba gösterebilirsiniz. Ancak, ateizmin tek katılım şartı olduğu herhangi bir gruba rastlayamazsınız.
Ateistliği, milliyetçiliğinden sonra gelen... demişsiniz. Kusura bakmayın, birçok ateist, önemli ölçüde politiktir. En azından bireysel olarak. Bunu sorun etmeyip o insanla biraz yakınlaşmaya, onu anlamaya çalışsaydınız onun çevresinde de muhtemel birçok ateist insanla tanışabilirdiniz.
İnsani ilişkilerin özgün dinamikleri tabi burada da devreye girebilir, bazıları size duygusal bir yakınlık hissedebilir :)
Dark_Prince
14-09-2011, 23:49
Ben de Pagan arkadaşlar bulamıyorum,eğer sizin oralarda varsa değişelim buradaki ateistlerle :)
Bir zamanlar bende aynı dertten muzdariptim,
Hem ateist olduğum hem aşırı sert müzikler dinlediğim ve farklı giyindiğim için dışarıdaki hayatta, felsefi konularla ilgili "yüz yüze" sohbet edicek mevkide pek arkadaşım olmadı. Zamanla internet sayesinde arkadaşlar edindim,
Ateistler arkadaş edinir, fakat bunu internetten yaparlar, bu sitedeki çoğu kişide öyle.
Fakat ne tesadüf birbiri ile iyi anlaşan ve arkadaş olanlar genelde farklı şehirlerde çıkıyorlar,
Benim bu sitede çok sevdiğim ve dışarıdaki "reel" hayattaki tipik inançlı arkadaşlarıma asla değişmeyeceğim çok değerli dostlarım var. Ne tesadüf hepside ayrı şehirde yaşıyorlar ve sosyal hayattaki kimi sıkıntılarım sebebiyle şehir dışına çıkamıyorm. Bu dostlarımı dışarıda hiç görmemiş olsam da, dışarıda tanıdığım tipik inançlı arkadaşlarıma kıyasla birbirimizi çok daha iyi tanıyoruz ve anlıyoruz.
Ama asıl sorun güven problemi. Malum ateist sitedeyiz, bu ülkede alevi insanlar bile bu kadar dışlanırken ateist insanlar kimliklerini toplumun açık olduğu bir sitede belli edemezler doğal olarak. Hele ki işleri güçleri sabah akşam milleti dinden çıkarmak, forumlarında dini eleştirmek ise Adeta şeytanın askerleri olarak görülüyoruz. Belkide gerçekten öyleyizdir (.
Sitede son 6-7 aydır bir genç nüfus patlaması var. Ben ilk geldiğimde ya böyle değildi, ya da böyleydi ama ben farkında değildim. Sitedeki genç ateistlere yönelik imzamda gördüğünüz "genç ateistler grubu"nu kurdum mesela. Şahane bir tanıtım yazısı vs vs. Hoş bir şey oldu. Bayağıda beğenildi, Üstüne birde "msn.groupsim" grubu kurdum. Fakat grup üyeleri "msn adresim ifşa olur" gibi endişelere girmiş olacak ki grubumuzun adresini, msn'ine ekleyen pek olmadı, 23 küsür üyeden 8-9 tanesi ekledi, ekli olanlarda pek öyle girip sohbet muhabbet etmiyorlar (. Arkadaşlığımız daha çok sanal ile sınırlı kalıyor ne yazık ki.
Buyrun sizde gelin, davetlisiniz grubumuza.
Özgürcan
14-09-2011, 23:55
Yeni Ögretmenim ama o dalga gecilmelere nedense hala alışamadım..kusura bakmayın..
Öğretmenler bu işin farkına varamazlar sevgili Pretty...
Anlayamadım dersem kızmayın daha açıklayıcı yazarsanız anlayabilirim..
Tşkrlerim ve saygılarımla..
Özgürcan
15-09-2011, 00:07
Dalga geçmeleri öğretmenlerin gözü önünde gördüklerinizden daha fazlasıdır demek istiyorum...
Uzun üredir forumdayım aktif yanı yazı yazan bir üye degilim..ama iyi bit okuyucu oldugum söylenebilir..daha önce başka bir forumdaydım Td de yeniyim..benim şikayetim şu neden Ateistler inançlılar gibi birlik olmuyor yani arkadaş olmuyor..Neden yalnızlıgı seçiyorlar..
Laptopumun klavyesi bana isyan ettiği için yazı krakterim kötü olmuş..okuyan kişiler kusura bakmasın lütfen..Bilinçli yapmadım..
Bu sikayeti yazdım çünkü çevrem müslümanlarla dolu konusabilcegim ateist arkadaşlar istiyorum ama bayan bay ayrımı yapmayan duygusal bir yakınlaşma düşünmeyen arkadaşlar istiyorum ..Ama farkettim ki Ateistler yalnızlıgı seviyor..Nedenn ??
Siz de bir ateist olarak yalnızlığı sevmenizin sebepleri nelerdir acaba?
Ateistlerin yalnızlığı seviyor olduğunu farketmenizde bence sizin de yalnızlığı sevmenizin bir payı var gibi? İnsan ister ateist olsun, ister müslüman bir çok zamanda yalnız olmayı sever çünkü yalnız olunca sadece kendinizle başbaşa kalırsınız, sizin kötülüğünüzü düşünmeyen, arkanızdan konuşmayan, sizi çekemeyen birisi ile yani kendiniz ile başbaşa kalmak.
Bir çok ateistin sizin düşündüğünüz gibi düşünmesinde şunun da payını unutmamak lazım. Sayın VraeL'in değindiği gibi, sert müzikler dinleyip farklı giyindiği için insanlar neden kendisine farklı bakıyor? Bunun sebebi aslında önyargı. Bugün dünya üzerindeki birçok sorunların kaynağı aslında önyargı. Türk-Kürt, Sağ-Sol, vs. vs.
Size tavsiyem, her zaman kendinizi sevin, her zaman yapınızı koruyun, illa ki günü gelicek bazı zamanlarda değişeceksiniz ama içinizdeki özü koruyun. O öz sizi doğru yola götürecektir. Her zaman önemli olan bu.
Yeni öğretmenmişsiniz, bu önemli mesleğinizde başarılar dilerim.
Saygılarımla
Tşkrler sayın Yergin yalnızlıgı severim de bu şekilde degil..
Olimpiyat
15-09-2011, 23:13
Bir de yabancı dil biliyorsan yabancı arkadaşlar edin.Benim arkadaşlarımın çoğu yabancı ve çok hoşgörülüler..İnançlı olarak kendisini görenler bile, dinleriyle dalga geçebiliyor.
Kendisini teist zanneden desitler yani:)
Sevgili pretty,
Ben dinden (İslamiyetten) çıkalı 5 yıl, 3 ay, 15 gün kadar oldu.
Çıkmadan hemen önce Nurcuydum, cemaatim vardı, cuma toplantılarımız v.s. Tüm arkadaşlarım Dindar ya da dinciydi.
Sorgulama sürecimde, yani dinsiz kalmadan hemen önce özellikle "dinci" arkadaşlarımla bağlarımı kestim. Cuma toplantılarında sorduğum sorular sebebiyle onlar da benim toplantılara devamımı sanırım sakıncalı görmeye başlamışlardı.
Ablamız (Her cuma bize risale okuyup anlatan benden 20 yaş küçük ablamız) bendeki değişimi fark etti ve bir sabah çok erken saatlerde elinde bir buket çiçekle kapımı çaldı. Biraz hoş-beş'ten sonra bilgisayarıma oturdu ve bana Amerikadaki hocanın videoları olan bir site açtı, birkaç siteyi daha sık kullanılanlarıma ekledi, onları dinlememi, izlememi tavsiye etti, çay, pasta muhabbeti... ve gitti...
Beni gözlemişlerdi, sorgulama sürecimde internetten okumalar yaptığımı anlamışlardı ve imanım kaybolmasın diye esasında iyi niyetle beni aralarında tutmaya çalışıyorlardı.
Tutunamadım.
Dinden çıkma kararımdan sonra hiçbir arkadaşımla eskisi gibi görüşmedim, ki çoğuyla yediğimiz içtiğimiz bir giderdi.
Sonra, en çok muhabbetim olan dinci olmayan, dindar arkadaşıma dinden çıktığımı açıkladım. Esasında nasıl bir tepkiyle karşılacağımı kestiremiyordum. Uzun süre üzgün bir şekilde sessizce oturduğumuzu ve birbirimize baktığımızı hatırlıyorum.
Beni yeniden imanlı yapmak için insani şeylerden bahsetti, hatta bir gün daha dindar olan kızkardeşiyle biraz daha derin mevzulara girdik.
Şunu gördüm ki, gerçek arkadaşımmış, beni yargılamadı, tehdit etmedi.
O dönem şöyle bir şansım oldu, iş çevremi değiştirmek durumunda kaldım. Yepyeni insanlarla, eğitimli insanlarla, düşünen, felsefe öğrenen, sanatla ilgilenen insanlarla tanıştım. Onlara öylesine rahat döküldüm ve onlar da öylesine rahat döküldüler ki... Şunu ilk kez keşfettim; tamamı müslüman kimliğine sahipti ama İslamiyeti bilmiyorlardı, işin ilginci, anlattıklarıma ve bana sempatiyle yaklaşıyordu.
Esasında o sancılı süreci atlatmamda "din penceresinden bakmayan" bu yeni arkadaşlarımla bulduğum özgüven etkili oldu.
Çevre değişikliği, sosyal aktiviteler sırasında edinilen yeni arkadaşlıklar yeni dostlar seçme şansını arttıracaktır, kendini daha rahat hissetmeni sağlayan insanlarla ister istemez bir yakınlık kuracaksın. Ama öyle görünüyor ki biraz daha sabretmen lazım.
Hepimiz yalnızız zaten. Hani bu konuyu açmak bile, ben yalnızım demek gibi bir şey.
serseri003
17-09-2011, 00:03
ateistmi var edinelim , hayatımda bir tane ateistle karsılastım o zamnda ateist degildim :) ,
hatta sole bir tartıma yasamıstık oglunun din kaydını sildirmis. onu anlatıyordu, ben bunun yanlıs oldugunu soylemıstım.
sımdı karsılassak yine yanlıs oldugunu soylerdim.
çocukluktan beri özgür olmadıgımız bir ülkede yasıyorsak, ben ateistim diye bagırmak yanlızlıktan baska bir sey getirmez, hele ki kuçuk yaslarda.
keski rahatça ateistim diyebilsem ama olmuyor, toplumda aykırı insanlar sevılmıyor. ayrıca etrafımdakıler zaten dinin kurallarına gore yasamıyorlarsa pekte degıstırcek bir sey yok.. ya varsa deyip inanan ya yokksa deyip gunah isliyen kisiler.
tartısmak bazen hem kendine hem onlara yarardan çok zarar saglıyabiliyor.
gerçegı bilmek her zaman mutluluk vermiyor.
lise dönemindeyken erkek arkadaşım ateistti ve bir ateistle tanışıp konuşmam ilk böyle oldu.kendisi bana ilhan arselin ünlü kadın,islam ve şeriat kitabını vermişti ve bunu okurken tarih öğretmeninimde oldukça ilgisini çekmiştim:)
bu kitabı okumak ve ortaokul dönemlerimde din öğretmenine sorduğum sorulardan cevap alamayarak bütünlemey bırakılmak belli bir etki yarattı tabii ki.ama çok ta üzerinde durmadım.20li yaşlarımın sonlarına doğru dinciliği ile tanınan bir yerde 2 yıl boyunca çalıştım ve orada din ve tanrı fikrinden oldukça soğudum.neticesinde kuranı tekrar okudum türkçe olarak tabii ki.şu son 7-8 yıldır ateist olmama rağmen bi kaç yıl öncesine kadar çevreme rol yapmaktaydım.ama en sonunda bundan da vazgeçtim ve ateist olduğumu gururla söylemekteyim:D
ateistlik utanılacak değil,gurur duyulabilecek birşeydir çünkü doğduğunuz andan başlayarak çevrenizde örülen bu duvarları,etrafınıza sarılan zincirleri,beyninize yapılan istismarı kırıp atmak kolay değil.o yüzden kimse birden bire ateistim diye çıkıp bunu ilan etmez.bu konuda yargılanmadım diyebilirim.dinine oldukça düşkün bir arkadaşım bile ki kendisi erzurumludur,sadece bana benim için üzüldüğünü söyledi.cennete gidemeyeceğim için:D hala en yakın arkadaşlarımdan biridir kendisi.korkmak gereksiz bu konuda ve yalnız falan da değiliz:)))
iş yerindede namaz kılanlar var bakıyorum düşünüyorum ne yaptığını biliyormu diye hatta arkadasa dedim ay mı güneşmi trene bakıyo işte :) inanmayan cok var aslında dile getiremiyorlar yanlızlık
perfect_storm
02-10-2011, 23:41
ateist ve fakir olmadan önce iki kere düşünün, sizi gerçekten sevenler dışında çevrenizde hiçkimse kalmayacaktır
Ateist olanın arkadaşı yok diye birşey söylemek yanlış olur. Benim çok samimi dindar arkadaşlarım var sadece konu dinden açılınca birbirimizi kırmadan konuyu değiştiriyoruz hepsi bu. Önemli olan hümanizm gerisi yalan.
yahu arkadaşlar zaten eskisi gibi parmakla sayılacak kadar az değiliz ve inanıyorum ki ateizm her geçen gün çoğalmakta.
kendim her yıl tüyap kitap fuarında şahit oluyorum ateistlerin arttığına.
o yüzden yalnız falan değiliz.kendi aramızda en azından.
simply a good person
03-10-2011, 03:48
Ateist olmak süpermen olmak gibi birsey. Eger ateist isen tek elinle amuda kalkip diger elinle omlet pisirebilmelisin.
Tamam biraz abartmis olabilirim ama, gerceklerde buna yakin birsey.
Cevremde baska ateist olmamasi nedeniyle teist arkadaslarimla mutlu mesut yasamima devam etmeye calisiyorum. Ta ki dinden konu acilana kadar. Girdigim tartismalardan kirilan taraf olarak bunu belli etmeden ayrilmaya özen gösteriyorum. Neden mi kiriliyorum? Bunu bir ben bir de ateist arkadaslarim anlayabilir. Inandiklari dinin kitabini acip okumadan, kulaktan dolma bilgilerle ve sadace beyinlerinde kendilerinin yarattigi din imajiyla beni cahil ilan etmelerinden dolayi:)
En son bir teist oldugunu sanan arkadasim nüfüs cüzdanimdaki müslüman ibaresini sildirmedikce "samimi" olmayacagimi ve dikkate alinmamam gerektigini söyledi. Hatta cogunlukla basimiza gelen sey; ezik insanlarin inancsiz oldugunu ve benim de öyle oldugumu söyledi.
Iste lafin bittigi yer. Halbuki baska konularda ne kadar güzel söylesip anlastigim bir arkadasim idi. Kendini teist sanan, bolca yalan söyleyen, türlü türlü günahlar isleyen, dinin birkac vecibesinden baska hic bir emrini yerine getirmeyen bu arkadasim sanki kendisi cok samimiymis gibi benim sokakta kendimi dinsiz ilan etmemi sart kosuyor.
kendileri islerine nasil geliyorsa öyle davranirlar ama ben bir ateist olarak mükemmel olmak zorundayim. Yoksa "ezik ateist" olmyi kabul etmis olacagim:)
Diger arkadaslarimlada durum pek farkli degil. Normal sohbetlerimizde insallahlar, masallahlar, hayirlar, kader, tövbe hepsi havada ucusur. hadi öyle inaniyorlar diye sesimizi cikarmayiz ama sen ayni seyleri söylemiyorsun diye bir garip olurlar. Inanan o ya kendini direk gercek olan ve en hakli olan ilan edivermistir. Baslarlar seni ve kisiligini elestirmeye. Cünki baska yapacak seyleri yok. Ne bizim kadar dini bilgileri ne de tartismaya yürekleri vardir. Iste bu arkadaslarla mutlu mesut yasayip gitmeye calisiyoruz. Yoksa kaldin mi yalniz:)
Aslında kaçınıklık, yalnızlaşma, mistikleşme dinsel muhtevadan kaynaklanan şeylerdir. Ateistlerin münzevi ve saydıklarımız gibi olma derdi yoktur. Yani sorun ateistlerden değil o özelliklere eğilim gösterenlerden kaynaklanmaktadır. Kısa dönem askerde öğretmen biyolog bir arkadaşım vardı, tek arkadaşı bendim, kimseyle konuşmazdı. Bir gün benim ateist olduğumu öğrenince hafif şok geçirdi, hatta biraz tartıştık. O günden sonra da yalnız kaldı, münzevileşti. Bizim öyle bir derdimiz yok. Biz onlara saygı gösteriyoruz ama onlar buna pek alışkın değil. Bu da sosyo-kültürel yapıdan kaynaklanan bir şey.
hercümerç
24-03-2012, 22:13
Ben yalnızlığı seviyorum, ama uzun süre maskeyle yaşayınca pekte yalnız kalamadığımdan dolayı kendi gerçek benliğimi unutmaya başlıyorum sürekli onların telkinlerine maruz kaldığım için toplum beni kendine benzetiyor, şaşırıyorum bazen kendime ben bu değilim diyorum. bu yüzden teist olmayan insanların arasında yaşamak istiyorum buda şuan bulunduğum ortamda imkansız tek bir ateist tanıdığım bile yok.
Bence arkadaş olabilmek için aynı düşüncede olmak gerekli değil. Zaten aynı düşüncede olanların tartışabilecekleri pek bir konu da yok demek olur.
Esas sorun ayrı düşüncelerde olup,saygıyla karşımızdakini iknaya çalışmaktır. İkna derken düşüncelerinizin dayandığı temelleri anlatırsınız.
Mesela, Müslüman olmanın şartı 1400 yıl önceki bir olaya şahit olmaktan geçer, bu da aslında yalancı şahitlik olmaz mı diye sorabiliyorsanız, tabii her müslümana soramazsınız arkadaş olunacak değerde olan Müslümana sormak gerek. Yani arkadaş seçiminde anlayış gereklidir. Bu anlayışta olmadıkça ateist de olsa karşınızdaki hiç bir değeri kalmaz...
adalet23
30-09-2012, 23:35
Ateist ya da deist isen maalesef dışlanmaya alışman lazım benim gibi. Ben aşırı dindan bir yerde oturuyorum kendimi çok yalnız hissediyorum kendi kafamdan görüşebileceğim bir tane bile arkadaşım yok. Her yer şeriatcılarla dolu düşün yani... Ama istersen tanışabiliriz konuşabiliriz ama ben ateist değilim deistim. 22 yaşındayım. Özelden mesaj at konuşuruz benim için de çok iyi olur. Kitaplar bir yere kadar insan biraz kendi kafasından olan konuşacak birilerini arıyor.
Bir teist tanıdım, bu eleman benden 2 yaş küçük cemaat evinde kalıyor, üniversiteli, her etekliye fahişe gözüyle bakıp onlara at diyor ata binsem diyor ne güzel olur, sürekli kız kesme peşinde başka işi yok sanki, tabi hemen benden uzak durmasını benle bir daha konuşmamasını söyleyip arkadaşlığı kestim.
Bu tarz insanlar ile arkadaşlık yapacağıma, ömrümün sonuna kadar yalnız yaşarım. Ben çok rahat konuşan ortama çok rahat giren biriyim, biriyle arkadaş olmak istedim mi her türlü insan ile arkadaş olurum, ama öyle her önüme gelen ile arkadaş olsam elime ne geçecek?
Ben çevredeki en kültürlü ve değişik uğraşları ve yaşam tarzları olan insanlarla tanışıyorum, sonra hepsini kendi üzerimden bir araya getiriyorum, böylece ortaya güzel bir grup çıkıyor, eğlenmesini bilen, her biri farklı özelliğe sahip ve farklılıkların eğlenceli ve gelişim sağlayan bir unsur olduğunu bilen güzel insanlar.
Sana tavsiyem benim yaptığımı yapman, bu insanlar genelde birbirinden habersiz olur, sen hepsiyle tek tek tanışıp onları bir araya getir.
Ahlaksız
01-10-2012, 00:19
Bu sikayeti yazdım çünkü çevrem müslümanlarla dolu konusabilcegim ateist arkadaşlar istiyorum ama bayan bay ayrımı yapmayan duygusal bir yakınlaşma düşünmeyen arkadaşlar istiyorum ..Ama farkettim ki Ateistler yalnızlıgı seviyor..Nedenn ??
Farzımuhal sizinle buluştuk diyelim..Zaten ikimizde dinsiziz..Ve sanal ortamda konuşulabilecek herşeyi konuşuyoruz..Buluştuğumuzda ne konuşacağız seninle:)
Böyle saçma şeyler yazmayın arkadaşlar..Çocukça şeyler bunlar..
Bu yalnızlığınızı takıntı haline getirirseniz,tabi ki çocuk gibi ağlarsınız..Ama içinde bulunduğunuz yalnızlığınızın kıymetini bilirseniz,yalnızlığın size haz verdiğini anlarsınız..