T.Y.D.13’ün Agnostik Olması
 

T.Y.D.13’ün Agnostik Olması

Müslüman bir ailenin çocuğu olarak doğmama rağmen hiçbir zaman dinsel inancım olmadı. Çocukluk dönemimde ailem peygamberlerin, dervişlerin ve erenlerin hikayelerini anlatırlardı. Anlatılan hikayeleri bir masal gibi dinlerken uyuyakaldığım olurdu. O zamanlar o hikayeleri dinlemekten hoşlanırdım.

Çocukluk dönemimde yetiştiğim ortamda dinle ilgili konulara hiç girilmezdi. Ailemin yetiştiği şehirde çok kültürlü bir yapı olduğundan ötürü diğer insanların dinleriyle ilgilenmemeyi ve/veya sorgulamamayı tercih ediyorlardı. Ailem nasihatle dinsel bir inanca tabi olmamıza çabaladı. Ama hiç baskı görmedik. Kardeşlerimin dinsel inancı olmamasına rağmen onların da dinsel inancım olmamasında etkisi olmadı.

Ortaokul döneminde ailemin nasihatlerinden ötürü dinin ne olduğunu öğrenmek için araştırma yapmaya başladım. Evimizde bulunan Kur’an Meali ile yetinmeyip Eski ve Yeni Ahit’i birlikte içeren çeviri kitabı da aldım. İnsanlarla din hakkında konuştum. Araştırdıkça çocukluğumda dinlediğim hikayelere benzer hikayeler anlatan bir olgu ile karşılaştım. Fakat çocukluğumda dinlediğim hikayeler bu kadar korkutucu ve baskıcı değildi. Dinlere dair “Saçmalık” saptamasını yaptıktan sonra Tanrı’yı/Allah’ı/Yaratıcı’yı sorgulmaya başladım. Çok kafa yoran bir konu olduğundan ötürü bu konuyu sorgulamam çok zamanımı aldı. Mantığımı ve sezgilerimi kullanarak yeni fikirleri masamın üzerine koyuyordum. Her detayı incelemem gerekiyordu. İnsanlarla sadece bu konuya dair uzun konuşmalar yapıyordum. Bilimsel verileri de incelemeye başladım. Bilimsel verilerin bu konuya açıklık getirecek kadar yeterli olmadığını anlamam geç olmadı. Bu süreçte ailem bir yandan nasihat ederken bir yandan da maddi olanak yaratıp dinsel inancım olması için umutla bekliyordu. Çünkü annem ve babam dışındaki aile bireyleri dinsel inanca sahip değildi. Bir çocuklarının dinsel inancı olmasını umuyorlardı. Tanrı/Allah/Yaratıcı sorgulamamı Lise 1. Sınfın sonlarına doğru tamamlayıp bilinmezliğini kabul ettim yani agnostisizme yöneldim. Sorgulamam esnasında ulaştığım en önemli sonuçlardan biri Tanrı’nın/Allah’ın/Yaratıcı’nın varlığının veya yokluğunun benim için hiçbir öneminin ve belli koşullarda yararlılığının olmadığı idi.

Sorgulama sonrası yaşamımı bir agnostik olarak sürdürme kararı aldığımda annem ve babam hayal kırıklığına uğramışlardı. Bir süre nasihat etmeye devam ettikten sonra onlar da bu durumu kabul ederek dinsel inanç konusunda nasihat etmemeye başladılar. Sosyal ve özel yaşamımdaki insanlar ve her yeni tanıştığım insan, eğer aramızda dinsel inanç konusu açıldıysa, agnostik olduğumu bilir. “Agnostiğim” dediğimde gördüğüm şaşkın bakışların sayısını unuttum. Her seferinde agnostisizmi anlatmak zorunda kalıyorum.

sayın tdy13..

Hayat öykünüz ilginç. Ama sonuçta aileizden kopmamışsınız. Ne güzel. Keşke bende aileme desem: ben hiç bir şeye inanmıyorum, allahın akıl ötesi bir şey olduğu sadece beynimizde canlanan bir güdü...vs olduğunu aileme söyleyemiyorum.Çünkü korkuyorum. Kötü karşılanacağımı biliyorum. Sonuçta yaşımız biraz küçük. Zaman herşeyi değiştir.:)

saygılarımla..

Azizim yaşamın içinde her birey zorluklarla karşılaşıyor. Ailenizi tanımadığım için öneride bulanamıyorum. Umarım isteğinizi gerçekleştirme fırsatı yakalarsınız.

güzel bir hayat hikayeniz var :)

Üstad aktardığım kesitten öyle görünüyor olabilir. Fakat her birey gibi ben de yaşamda bir taraftan şanslı iken bir taraftan şanssızlıklar yaşadım. Bir bireyin yaşaması gereken her duyguyu ve tecrübeyi yaşayarak insan olduğumu iliklerime kadar hissettim. Yani anlayacağınız hepimiz aynı gemideyiz ve birbirimize bakıp birbirimizin yaşamındaki bize güzel gelen şeylere imrenenler çok. Yanlış anlamayın, imrendiğinizi söylemiyorum. Keşke insanlar yaşamlarında güzellikler dışındakileri yaşamasalar. Fakat keşkelerle bir yere ulaşamıyorsunuz. Mücadele azmi, aklın doğru kullanımı ve eylem gerekiyor.

tyd13

inşallah!!!!!:D bende o şansı yakalarım:)

Azizim İnşallah'la olsaydı balık kavağa çıkardı.

insanın ailesinin müslüman olup kendisinin ateist olması ne üzücü. Ateizm hiçbir şeyi aydınlatmaz. Aksine bütün dünyayı daha da karartır. bir din sahibi olmamak ne kötü birşey olmalı. Her şeye yok olacak bir madde gözüyle bakmak. Manevi ve metafizik şeylerin olmadığı bir dünya.
Hele genç yaşlarda ateist olmak ve bunu ailenin bilmemesi ne garip bir durumdur kimbilir. Daha erkenden ateist olmak. Ve aile ile bunu paylaşamamak. bayramlarda ve dini günlerde yabancılaşmak....

Azizim bir bireyde dinsel inancın olmasının veya olmamasının üzücü olduğunu düşünmüyorum. Üzücü olan insanın insana yaptıkları değil mi? Birey, insanı insan gibi görmeyip köleleştirmeye, sömürmeye ve/veya öldürmeye çalışıyorsa üzücüdür. Dinsel inancı olsun veya olmasın birey, aydınlanma yolunda ilerlemiyorsa da üzücü görülebilir.

Sayin tyd13;

farkina varman çok güzel.bu arada hikayende güzeldi.bir dinin tek bir amaci olur oda; yayilmaciliktir ,sömürü ve toplumu yönetme elde tutmadir.bunu ilk yapan zeki de alknaton...

Ben tamamen buna ters bir tecrübe yaşadım. Aşırı muhafazakar ve dindar bir çevrede imam-hatip okuyarak, 5 vakit namazlardan çıkarak Agnostik oldum. Karanlıktan çıktığımı görüyorum. Hayat ne kadar güzelmiş. İnsanlık ne kadar güzelmiş. Sürekli tepemde bana "şunu yap, bunu yapma..." diyen bir varlığın olmaması son derece huzur verici.

merhaba bende senin bu düşüncelerini destekliyorum senin gibi bir çok geç kardeşimiz var bu düşüncede amma ailesiyle bu düşüncesini paylaşamıyor vede imkansız olanlarda çoğunlukta heleki bu günkü konjktürde dahada çoğalıyor amma kişi birey olarak düşüncesinin peşinden gitmeli vede kendi ufkunu netleştirmeli diyorum ben 55 yaşında bir aile babasıyım 3 çocuğum var ve biz ailece bu olayları tartışabiliyoruz ve ben çocuklarımın böyle din iman konularına saplanıp kalmalarını asla tasvip etmiyorumbu konuda dünya kadar yazılı belge var araştırıp okuyup kendi mi geliştirecem diyenlere saygılarımla