konuşmayı sevmiyorum ne yapayım?
 

dostlar şöyle bir sorunum var ben konuşmayı pek seven biri değilimdir. genelde dinlemeyi severim, katılmadığım noktalarda fikrimi söylerim. eğer üzerinde tarrışılması gereken bir konu yoksa, havadan sudan bir muhabbet varsa pek konuşmam hatta soru sorulmadıkça hiç konuşmam.

bugüne kadar önemsemediğim birşeydi. yeni tanıştığım insanlar hep bunu dile getirirdi ama pek umursamazdım ben böyle iyiyim der geçiştirirdim. yalnız bugün üst üste yaşadığım iki durum bu konuyu düşünmeme sebep oldu. insan ilişkilerinde önemli imiş meğerse. bunu yeni anladım.

çevremde bu konuda tavsiye isteyebileceğim biri yok şu an o yüzden burada sizden tavsiye almak en iyisi diye düşündüm

Niye konuşmuyorsunuz?
Anlaşılamamaktan mı korkuyorsunuz,konuşmanın anlamsız olduğunu mu düşünüyorsunuz,yoksa konuşacak kapasiteniz mi yok?

Ne gibi bir tavsiye istiyorsun.

Biliyorsun bir atasozumuz var "soz gumus ise, sukut altindir" diye. Eger korusmamak sende psikolojik bir sorun yaratmiyorsa sorun yok.

Onun disinda konusmaktan kendince "bir korku" yasiyorsan, onu cozmen gerekir.

Mesela konustugunda birisinin sana saygisiz ve terbiyesiz bir sekilde kisisel satasmasi ya da seni bir cesit tahrik etmesi.

Konusmak insanoglunun sosyalliginin en buyuk gostergesidir. Insanoglu sadece yasamaz, iliski de kurar. Iste bu iliski sosyalolarak iliski kurulan ile birlikte girilen dialogdur.

Biliyorsun "antisosyal" diye bir sifat var ve bu sifat kisinin her nedense iliski ve sosyallesmekten "kacinmasidir."

Dedigim gibi bu seni oyle ya da boyle psikolojik olarak rahatsiz etmiyorsa, sorun yok.

Belki tek sorun, senin ile sosyal iliskiye girmek isteyenlerin yanlis algilamasina yol acmasi olabilir.

Yine bir deyim vardir "soguk nevale" diye. Bu bir algidir ve bu algi boyle algilayani rahatsiz eder. Boylece senin ile sosyal iliski kurmaktan kacabilir.

Umarim yazilanlar yanlis algilanmaz.

konuşmanın anlamsız olduğunu düşünürüm genelde. özgüven sorunum yok, utangaçlık da yok. bir faydasının olacağını düşünürsem konuşurum. daha açık nasıl anlatabilirim bilemedim.

çok sosyal biri olmasamda asosyal biri sayılmam. bu durum beni rahatsız etmiyor halimden memnunum diyebilirim. ancak sizin ifade ettiğiniz gibi bazen yanlış anlaşılmalara ve yaftalara maruz kalabiliyorum.

bu durumun iş hayatım açısından sıkıntılı olabileceğini biliyorum ancak iş hayatı kısmını halledebilirim diye düşünüyorum yalnız ikili ilişkiler açısından bu konuda sancı çekeceğim gibi. bu konuda bir tavsiye iyi olurdu

Konuşmaya ihtiyacınız var gibi gözüküyor:)
Konuşmak sizin açınızdan çok anlamlı ama konuşmak anlamsız diyorsunuz..Ortada kalmışsınız gibi..

Ne gibi bir "sanci cekecegini" dusunuyorsun?

:) sn. nolan genelde konuşmayı anlamsız ve gereksiz buluyorum evet ama söylediğim gibi ortada üzernde tartışılması gereken veya gerçekten önemli olan birşeyler varsa konuşurum. örneğin bir anımı anlatmam durduk yere, havadan sudan muhabbetler açamam, otobüste yanındakiyle konuşmaktan mümkün olduğunca uzak durmaya çalışırım. dedikodu yapmak en sevmediğim şeydir.

bu dost muhabbetinden uzak olduğum anlamına gelmiyor. birine yakınlık hissedersem bunu dostuma anlatırım ama muhabbeti uzatmam, bir psikolog terapisine dönüştürmem.

Aşk hayatınızda sorunlar var sanırım ve sizin suskun yapınız bu durumda etkin rol oynuyor gibi..Bu durumdan rahatsızsınız ama elinizden bir şey de gelmiyor..
Doğru mu anlamışım sizi?

şunu farkettim yeni tanıştığım kişiler beni soğuk ve itici bulabiliyor. bu önemsediğim bir şey değil ancak birlikte vakit geçirmek zorunda olduğumuz insanlar vardır herkesin hayatında. bu noktada sıkıntı yaşayacağımı düşünüyorum.

bu aşk hayatımla sınırlı bir durum değil aslında, belki aşk hayatımıda kapsıyordur ama bu başlığı açarken hiç aklımdan geçmedi. sadece bugün bir işgörüşmesi ve arkadaşlar arasında bu durumumla ilgili bir sohbetten sonra kafama takıldı gerçekten bir problem olabileceği kanısına vardım ve başlığı açtım

Hoşunuza gitmeyen,bu sorun olarak gördüğünüz durumdan kurtulmak istiyorsanız,kendi kendinize tedavi olmak durumundasınız..Az konuşuyorum deyipte psikoloğa gidecek haliniz yok:)
Fazla büyütecek bir durum değil gibi..Gerektiği zaman konuşmasını/bağırmasını biliyorsanız eğer,gerekmediği zaman susmanız en doğrusu..

tam olarak düşündüğümü ifade ettiniz diyebilirim. lakin memnun olduğum halimin aleyhime işlemesini istemiyorum. çok da somutlayamıyorum durumu biraz kompleks görünüyor. ama galiba söylediğiniz gibi kendime ilaç olmak durumundayım :)

Sanırım Hintli mistik OSHO'dan duydum şu sözleri..''Depresyona girmesini biliyorsan,çıkmasını da sen bulacaksın'' gibi bir şey demişti..
Bu tür kişisel zayıflıklarımızı kendi kendimize çözmek durumundayız..Eğer elimizden fazla bir şey gelmiyorsa da,zamana bırakmak durumundayız..

Odurumda sizde dusuncenizde ne varsa onu soyleyin.

"Patavatsiz" oldugunuzu dusunuyor musunuz?

Ya da "en son soylenecek seyi en once soylemek"

Ya da "bir pot kirmaktan korkmak" gibi

Endiseleriniz var mi?

Bence bu durumda bir sıkıntı yok. Ben de nadiren konuşanlardanım. Bana da sık sık neden hiç konuşmadığımı, soğuk nevale olduğumu, ağzımın olup dilimin olmadığını ve benzeri cümleleri söyleyip durdular. Bu durum biraz insanın doğasından kaynaklanıyor. Kimisi konuşmayı çok sever ve sebep olsa da konuşsa gibi sürekli bir konu hakkında konuşur dururken kimisi de içinden gelmediği için konuşmaz.
Boşboğazlık etmeyip sıcak kanlı olanlar sosyal hayatlarında bunun yararını fazlasıyla görüyorlar ancak dediğim gibi, insanın mayasında varsa olur bunlar. İş hayatınızda konuşmanız gerektiği kadar konuşun ve gerisini boşverin.

Konuşmak anlamsız değil de boş konuşmak anlamsız :) Ayrıca konuşmak için bir anlama ihtiyacın yok açıkçası, bazen sadece iyi vakit geçirmek için de konuşabilirsin.

Sana tavsiyem sesli şekilde okuyarak 2 3 kalın kitap bitirmen olur, sonrasında konuşurken kolay cümle kurabilirsin. Tecrübeyle sabit :D

Bahsettiğiniz husus - arka plânda çocuklukta yaşanılan baskılar ya da başarısızlıklar vs. yoksa - prroblem değil, bilâkis takdire şâyân bir davranış biçimidir. Keşke ben de sizin gibi çenemi tutabilsem.