Turan Dursun Sitesi Forumları - Biz kaç kişiyiz ?

YERYÜZÜ AŞKIN YÜZÜ OLUNCAYA DEK

aşksız ve paramparçaydı yaşam

bir inancın yüceliğinde buldum seni

bir kavganın güzelliğinde sevdim

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

ne dudaklarda yarım şiirler

ne solmuş aşk ve deniz

uçurumlarda direnen güller

törenlerle yakılmıyordu henüz

dimdik ayaktaydı bitimsiz coşkular

bazen aşılmış

bazen aşılmak üzere

o serdengeçti yaralı tutkular

bir deprem çağının birdenbiresinde

önce görevler silahlandı önümüze

sonra kurallar ve kapkara baskılar

kesildi sanki sözlerin soluğu

türküler yetişmez oldu ahlara

işte içlenmenin en içli anında

yalnızca sen kaldın kollarımda

yalnızca sen

dağlı çiçeklere döndü gözlerin

hep mutluluk açtı kırlarımda

su ve ateş çağıydı soluğumuz

en umutsuz gece yarılarında

en ıssız yollarda bırakıldık hep

yıkılmadık

günün bir yüzünde avuçlarken güneşi

bir yüzünde yeniden düştük toprağa

korkmadık

yüreğimizle parçaladık en sert kayaları

filizlenip uzandık dostluğun gökyüzüne

en bereketli yağmurları

hep kendi soluğumuzla yarattık

aşk demişti yaşamın bütün ustaları

aşk ile sevmek bir güzelliği

ve dövüşebilmek o güzellik uğruna

işte yüzünde badem çiçekleri

saçlarında gülen toprak ve ilkbahar

sen misin seni sevdiğin o kavga

sen o kavganın güzelliği misin yoksa

bir inancın yüceliğinde buldum seni

bir kavganın güzelliğinde sevdim

bin kez budadılar körpe dallarımızı

bin kez kırdılar

yine çiçekteyiz işte y,ne meyvedeyiz

bin kez korkuya boğdular zamanı

bin kez ölümlediler

yine doğumlardayız işte yine sevinçteyiz

bitmedi o kavga sürüyor

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri

suyun ayakları olmuştur ayaklarımız

ellerimiz taşın ve toprağın elleri

yağmura susamış sabahlara çoğalırdık

törenlerle dikilirdik burçlarınıza

türküler söylerdik hep aynı telden

aynı sesten aynı yürekten

dağlara biz verdik morluğunu

henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz

tarihin her yanı tanıktır bize

ilk kez bu topraktan dinlemiştik

toprak bölünüp parçalandığı zaman

çitlerle çevrilip sınırlandığı zaman

ve topraklılar tanrılaşıp

topraksızlar köleleştiği zaman

acının ilk yangını

o zaman tutuşmuştu içimizde

sevginin ilk yaprağı o zaman solmuş

o zaman kurumuştu ellerimizde

hangi zulümlerin bıçağıydı yaşanan

hangi isyanların elmas şafağı

yine yaralı bir kuştu kimliğimiz

bakardı bulutların taa üstünden

yerin taa derinliklerine

toprak bile usanırken kanla sulanmaktan

yine de basıla basıla canlara

bir sürü bayraklar dikilirdi burçlara

ilk sancısıydı sanki toprağın

yanarak geçmişti bütün mevsimler

şatolar yükselmişti etlerimizden

kemiklerimizden kaleler

kimler basmamıştı o dağ yüreğe

basıp da yükselmemişti kimler

nice krallar nice prensler

nice sultanlara nice beyler

surlar saraylar katedraller

çan kuleleri ve minareler

ve daha niceler daha niceler

siz ki anlardınız aşkın dilinden

uzak da olsa bir umut adına

ölümüne çileler çekerdiniz yıllar boyu

şiirlerde türkülerde tanımıştım

soluğunuzda yaban menekşelerinin kokusu

gözlerinizde yıldızlar

ve serin pınarların sonsuz uğultusu

dağlar sizi yaşardı her haksızlıkta

ormanlar sımsıcak dostluğunuzu

ne zaman başlasa bir zulüm tufanı

bir çığlık düşse sulara

sığmazdınız kabınıza taşardınız

ırmaklar adınızı çizerdi toprağa

değil mi ki hep o aşkların uğruna

özlemi duyulunca özgürlüklerin

öfkesini gökyüzüne çalan

bir şimşek gibi dalardınız yaşama

şimdi nedir sanki yaşadığımız

hangi tutsaklığın gecesidir bu

hangi bağımsızlığın yarım sabahı

ne tanrılar değişmiş ne tarih

putlar kırılmış ve rüzgar esiyor belki

dağlar aşınıyor kendi keyfince

bir türlü kurumuyor o kan pınarı

beylerden krallara kalıyor

krallardan saraysız yeni beylere

dev bacalar yükseliyor üstümüzden

kemiklerimizden gökdelenler

kimler basmıyor bu dağ yüreğe

basıp da devleşmiyor kimler

nice şirketler nice bankerler

nice petrolcüler nice armatörler

kasalar bankalar holdingler

silah fabrikatörleri ve işbirlikçiler

ve daha niceler daha niceler

boşuna değil bu telalı sessizlik

bu gök çatlaması gece vakti

ve haykırışlarımız

biliyorum yine sizlerden uzak

yine yaralı bir kuştur kimliğimiz

bakarız bulutların taa üstünden

yerin taa derinliklerine

ve gerilip sonsuzluğun zincir aşkına

güneşe doğru her yükselişimizde

kana bulanır kınalı göğsümüz

güller açılır kan bahçelerimizde

bu diken tarlalarının ötesi

biliyoruz ki baharda bir nar bahçesi

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

ölmeden önce güneşteydi gözleri

işte bu yüzden

ölürken ışıl ışıldı son sözleri

yıllar okyanusta yorgun bir gemi

ve yaşam

karada ağlayan bir sevgiliydi

aşkı sordular her yolcuya

dostluğu ve içtenliği sordular

en büyük engeller önünde bile

dağlara karşı hep yürekle konuştular

Ağrı oldular

Kafkas oldular

Toros oldular

araya giren her yüce dağın ardından

ayrılıklara karşı inançla durdular

kapkara bir çığlıktı her umut

ağlamakla gülmek arasında yaşanan

çiğnenip yutulan mektuplar kimeydi

demir kapılara yazılan şiirler

ve tel örgülere çizilen resimler kime

yaşamak denilen bu yüce şiir

bir yaz yağmuru değildir insanda

öyle etkisiz

öyle selamsız geçer mi sanıldı

mutluluk denilen o büyük özlem

bir bülbül şarkısı değildir şafakta

öyle sessiz

öyle soluksuz biter mi sanıldı

varsın yeşermemiş olsundu bahçeler

karlar erimemiş olsundu dağlarda

hatta çığ basmış yollar ağzında

henüz kuşatmış olsundu yürekleri

tutuşurdu yine bir dal parçası

kıvılcımlanırdı içten içe

oyulurdu derin derin

yanardı bir kuşun ecelsiz ölmesine

yaşanan günde aranmaz her şey

öyle ezbere değil bu dev,inme

gün olur vurulur şarkılar

gün olur sevinçle dolar ezgiler

çevrilir geçmişin tozlu yaprakları

yığılır yıllar yıl üstüne

devrilir yeniler eski üstüne

hep aynı yol aynı uçurum serüveni

her doğum yeni bir ölüm üstüne

ne gönlümüzün coşkularınadır sözümüz

ne ölmüş bir aşkın solgunluğunda

ey gözleri güneş soluğu

yüreği dağ doruğu doğa

bu seslenişimiz yalnızca sana

yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini

söylenecek sözümüz bitmedi daha

bulvar gürültüsü değildi yaşanan

vitrin kalabalığı değildi

ölümlü dağlardı bir yanları

çiçekleri yas içinde ağlaşan

bir yanları boğulan ırmaklardı

ki suları kan içinde çağlaşan

hangi saz çalabilirdi o sessizliği

hangi dil varabilirdi söylemeye

sazları türkü suçlusuydu onların

sözleri sabır ve çile bağrışan

imdat ufuklarında bir ışık mıydı

pembe çocuk gülüşlü bir el

kara kartal bakışlı bir göz müydü

o yüzler yabancı değildi kimseye

hani güle uzanmışsa o eller

sarı bir diken sırıtmıştı sessizce

hangi sevgiye dalmışsa o gözler

yaralı bir şiir okunmuştu içinde

sevdalıydılar suyun ve toprağın aşkına

tepeden tırnağa inançlıydılar

düğüm düğüm bağlanan öfkeleri

yüreği sarsan türküler gibi

gönüllerde şahlanacaktı bir gün

ve ilmik ilmik atılan sevinçleri

toplayıp sonsuz maviliklerden

özgürlüğü ağzından öpeceklerdi bir gün

günler boyu çiçekler kırıldı belki

susmadı tomurcuklar

haberler salındı dört bir yana

kimlerdi yanıtsız ölümlerde kalan

ne sevgi susuzluğu korkusuzluğadır sözümüz

ne bilinç yoksulu kahramanlığa

ey her soruda bin şimşek çakışlı

her yüzde bin kelebek kalkışlı doğa

bu seslenişimiz yalnızca sana

yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini

söylenecek sözümüz bitmedi daha

kıraç topraklara sulak mı denildi

ateş böcekleri yıldız mı bilindi

yüründü nakış nakış umutlar diye

sonsuz ve güzel ufuklar diye

ihbar ve ihanetler içinde

yüründü korkusuz ve yarınsız

yağmur kalabalığı kurşun üstüne

hayır

hiçbir zamanı göstermiyordu saatler

yavruydu

coşkuluydu

gökyüzüne karşı uçurumlar tutkunuydu

kirli bir kentin alnında ilk kurban

okullardan kırlara bir ezgi

kırlardan dağlara bir destan

ve o günkü durum

her şey ölüm kadar acı

hangi özgürlüğün açlığıydı bu

hangi tarihin yarım kalmış inancı

bütün sesler ihanet tonunda sanki

bütün gözler ihbar kuşkusunda

aranıyor ışık aranıyor su

yoksul bir kör dövüşü müydü bu

ceylansız bir av partisi mi yoksa

ışık gün ortasında

su nehir yatağında

ey kül kokan zamanın iri yarası

kuduzluğun bütün salyaları boşuna

her solukta bir aşkın doru rüzgarı

ve her gelincikte bir rengin

çoğul anlamı koşuyor içim,izde

bir filizlik fidan değil

bir umutsuz güman değil

bir doğuştur bu şafak diliyle

bir ırmak olup sonsuz yürüme

bir çığ olup yürüdükçe büyüme

serüven değil çıkar değil

baharın sancısıyla düşmüş yüreğe

ne gün batışı ölümlerin üzüncüne

ne tan atışı doğumların sevincine

ey bir elinde mezarcılar yaratan

bu seslenişimiz yalnızca sana

yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

ol sevda ki bir murattır

yılgınlığa karşı direnci söyler

hep aşkla temizler yüreğimizi

dudağımızda kirlenmez türküler

bir inancın yüceliğinde buldum seni

bir kavganın güzelliğinde sevdim

yürek yüreğe sevmelerin

göz göze gelmelerin yasaklığında

bazen bir pınar

bazen bir çağlayan

dudaklarından döküldü kuraklığıma

yeşerdi toprağım

her gün yeniden çoğaldım

susamıştım

açtım

sancılıydım binlerce kez

sığmaz olmuştum deli poyrazlara

sesimi saçlarına bağlamıştım

ve aşksız geçen her günün adına

ayalarca dizlerinde ağlamıştım

çıplak bir dağ başıydı geride kalan

ateşsiz bir dumandı

susmuştu coşkunun sarhoş bayrakları

yepyeni bir yaşamı başlatan ölümler

artık yanlışa karışmış bir yalandı

öyle diyordu bildirilerdeki mavi çığlıklar

bir yanımız büyük bir ülkeydi kimsesiz

bir yanımız yine bize düşmandı

oysa yalnızdık dünyanın orta yerinde

yitip giden pembe çocukluğumuz

yine zamansız büyümüş bir kandı

hayır

Ege’de tütün değildi hiç kimse

Çukurova’da pamuk

Konya’da buğday değildi ağlayan

ucu kırık bir kalemdi yalnızca

bir de yakılan kitap

ve bıçaklanan defterdi bağıran

ya yıllarca bize küsen sevgimiz

yalnızca karanfillerin

ve gelinciklerin renginde mi vardı

suçu neydi badem çiçeklerinin

menekşelerin leylakların suçu neydi

kimdi yaşamın akışına cetvel tutan

sus artık

yine yanıtsız kalıyor sorular

dur sözcüklerin en şiir bakışlısında

bırak çoğalmalar konuşsun yine

ağlarken bile boş bakma bir daha

mutlaka bir anlam dolmalı gözlerine

bir gecedir aynı açlık aynı ezgiler

ve kar akşamları yalnızlığın

yeter olsun bunca sancı

bütün coşkular bizim olsun istiyorum

bütün aşklar bizim

yetsin artık mezarlık kokusu havanın

masmavi ağıtlar bıraktık geriye

ve salkım saçak boşluğunu alanların

baharda hüzün takılmaz saçlara

mutluluğa gem vurulmaz bilirim

getir bana şimdi kendi sesimi

yürüyüşlerle kabarıp coşan

yığınlarla sonsuzlaşan sesimi

dedim ya

çok önceden paylaşılmış ekmeğimiz

şimdi uzay çağlı bir şölende

bir dilim açlık grevidir yediğimiz

başka yok

oysa toprak yorulur biz yorulursak

susarsak bütün dünya susar

işte bu yüzdendir hep çektiğimiz

ve ölürken bile

bir ışıklı selamadır güneşe

celladımızdan son isteğimiz

sen ki bilirsin kır çiçeklerini

hangi rüzgar dağıtırsa dağıtsın

düştükleri yerde yeniden çoğalırlar

taşlara taşça sorarlar baharı

toprağa toprakça

koysan sığmazlar saksılara

dağların öfkesiyle uyanır

yağmurun sevinciyle dağılırlar

ve bir gün

güneşin suları öptüğü zaman

özgürlük renginde sevgiye açılırlar

toprağın ilk sancısından beri

kaç ihanet gördü kır çiçekleri

kaç güzelliği kurban verdi çığlara

ne yıllar tükendi ne baharlar

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

ey aç memelerin dirençli çocukları

işte sütü bol bir şafak

girdi yine koynumuza çırılçıplak

işte tarih

işte şiddetin iğrenç yüzü

biz başlatmamışız hiçbir savaşı

bizimle başlatılmış bütün savaşlar

bizimle bitirilmiş yine

kölelik çoğaltan zaferler adına

vurulup düşmüşüz dünyanın her yerinde

gidenimiz bir daha dönmemiş geri

Yemen olmuşuz

Balkan olmuşuz

Seferberlik olmuşuz

ve her büyük savaşın sonunda

ölümlere karşı türkülerle durmuşuz

hangi inancın sesidir bu

hangi körlüğün koyun kurbanlığı

ki uğrunda can verdiğimiz topraklarda

canı alınan kurbanlara dönmüşüz

doğan günü kardeş bilirdik oysa

akan suyu yoldaş bilirdik

mutluluğa koştururduk atlarımızı

sınırsız özlemler içinde ve suskun

yine yollarda sessiz kalırdık

bizi bizsiz eden Ferhad'ı alkışlar

bizi bizsiz seven Kerem'i tanırdık

yine bir başımıza kimsesiz ağlardık

öylesine yaşardık ki günleri yüzyıl gibi

cehennem bile imdat dilerdi bizden

cehennemi cennete yine biz bağlardık

ne yaptıysak yetmedi sesimize

ne söylediysek yetmedi

karlarla silkelendi nice dağlar

kalburlarla elendi

ey bağrımıza bastığımız deli sevda

işte yine doğayı doldurup yüreğimize

yağmuru çağırıyoruz yanan ellerimize

bir ilkbahar gecesinin ortasında

şimşeklerle gelen o kıştan sonra

her şey yeniden başlıyordu yine

sanki kimliğimiz

yaralı bir kuş değilmiş gibi

ve bakmıyormuşuz gibi

bulutların taa üstünden

yerin taa derinliklerine

yeniden yükseliyordu aynı sesler

süngerler çekilmiş gibi üstümüze

nice yıllar geçmişti aradan

her anı bir başka deprem

dört bir yana haberler salınarak

öldü denildiği halde inanılmayarak

ve gittikçe silahlaşan türkülerde

dağlara güneş doğdurulmayarak

nice yıllar

her anı kutsal bir çığlık içinde

barış dedik bunca yıl

kardeşlik dedik-sevgi dedik

yepyeni umutlar doğurduk umut tacirlerinden

düştük peşlerine korkusuz

aç-susuz

ve en dikenli yollarda yalınayak

gelecekleri kapkara

dilleri yumuşak

yalanları güzel ve ak

girdiler dünyamıza alkışlanarak

onlar da barış dediler bizim gibi

kardeşlik dediler-sevgi dediler

hatta kurşun yağmuru akşamlara karşı

yalnızca gül ve güvercin dediler

sonra sığındıkları gizli beyler

defne dallarıyla tutuşturup ateşleri

güvercinleri pişirmeden yediler

toprağı çıldırtan güller söylemişti

onurla şahlanan kitaplar

ve kararmayan yürekler söylemişti

gözyaşına karışırken ter

biliyorduk ki güle hançer

barışa hançer

saplayan eller

kırılmak zorunda birer birer

hangi ışıktı o karanlık gecede

hangi sevgi-hangi gül

hangi barıştı onca ölümler içinde

sevgiyse çocuk yüzlü diyorduk

barışsa sabah yüzlü

patlayıp fışkıran

leylak yüreği bir şafakla parlayan

ne açlık-ne zulüm-ne de kan

ancak biz kazandığımız zaman

bir akşam üstü çekildik nöbete

kurtardık yakamızı yalanlardan

ve daldık kendi çocuk saflığımıza

koltuğa alınmış bir kelleydi yaşama

gençtik-korkusuzduk

ama aşksız

ama şiirsiz

ama kitapsızdık

önce şairleri kovduk aramızdan

sonra bilim adamlarını kovduk

sonra eğitimcileri

ve daha niceleri daha niceleri

velhasıl hiçbir güzelliği

bir türlü katamadık güzelliğimize

bir at gözlüğü müydü bu

bir bakar körlük müydü yoksa

ki yaşamın tümünü kucaklamadan

varmak istedik o sonsuz yaşama

bir akşamüstü çekildik nöbete

bütün kitaplardan bir tek söz

bütün çiçeklerden bir tek renkle

selamlar yolladık iş cehennemlerine

işsizlik cehennemlerine selamlar

gözlerimizi karşılayan güneş

daha sermeden yüreğini dağlara

sabahlardan haber verdik kırlara

konduların savrulan kimsesizliğinde

ve yanan gölgesinde fabrikaların

bir tek söz

bir tek renk

ve ardında koskoca bir gelecek

bitmedi biliyorum ve bitmeyecek

yetmedi yalnızca adını söylemek

yürümek gerekiyordu üstüne üstüne

yürümek

bütün sesler silahlıydı sanki şiire

ölüm törenlerinin

ve anma günlerinin ötesinde

camlarda parçalanan

birer yağmur tanesiydi yüzler

denizler adına çöller miydi çağırılan

yığınlar adına yalnızlıklar mı

ki parçalandıkça parça parça dağılan

ve düşülen her tuzakta

birbirinden ayrı seslerle bağırılan

ay susmuştu sesimin şafaklarında

ve geceler çatlamıştı hırsından

bir mayıs sabahı karanfillerde

on beş haziranda bütün dillerde

Kavel’de Tariş’te yürek ellerde

yok muydu yarını bir gören usta

bir gören usta

bir akşam üstü çekildik nöbete

uğrunda can verdiğimiz canlar

bir türlü anlayamadılar

Celali kimdi-sekban kim

kurtaran kim di-kurtulan kim

oysa bir ekmek

bir namus vardı uğrunda ölünen

bir de umut diye Kuran-ı Kerim

yalvardılar uykusuz geceler boyu

sattılar gördüklerini satılmışlara

dinleyen kim di onları-anlayan kim

bir şeyler vardı hep yarım kalan

ve düşlerle bir türlü bağdaşmayan

terini toprağa katan ustalar

dünyayı ayakta tutan ustalar

canını pazarda satan ustalar

yok muydu yarını bir gören usta

bir gören usta

kavrulan ter adına yazılan şiir

çırpınan kanatlarda kalamaz artık

taşlaşan şafaklarda çoğalamaz

ve yaşamın zaferinde yankılanan o ses

sahte çığlıklarla boğulamaz artık

aşılmamış coşkularla dağılamaz

sen ki uzaktan tanırdın o sesi

Paris alanlarında

Şikago fabrikalarında

kendini o sesin sıcaklığından sorardın

adını yüreğinle yazardın karanlıklara

bütün ışıları ellerinle yakardın

nerede o sınırlar aşıp yücelen ses

yapraklardan süzülüp çoğalan ses

ey bir sesin yankısında kalanlar

grevi kavgasız teslim alanlar

tokluğu çoğaltıp açlık bulanlar

yok muydu yarını bir gören usta

bir gören usta

biz yaratmadık böyle çoğul düşünmeyi

böyle üç zamanı birden yaşayıp

bugünden geleceği görmeyi

biz yaratmadık

biz yaratmadık bunca zamansız yanlışı

döktük şaraplarımızı acıydı diye

değiştirmek istedik yalnızca

mutlulukların çoğalmasından yana

mor köpüklü yelesinde rüzgarların

şafaklarla kucaklaştık her sabah

doğayı zorlayarak düştük yollara

“Tevekkeltü tealallah” değildi sözümüz

aşkımız vardı baharlara tutkulu

dilimiz rüzgarların denizlerin diliydi

soluğumuz dağların ormanların soluğu

ve yüzümüzde güneş vardı her zaman

hani hiçbir zaman

hiçbir balçıkla sıvanamayan

bir düdük çalınacak denilmişti

bir düdük

üfürüğü New York'ta Washington'da

sesi kulaklarımızda bir düdük

nice güller solacak denilmişti

nice güller

kökleri her yerinde dünyanın

yaprakları bağrımızda nice güller

ve doğacak olan gün

daha doğmadan kararacak denilmişti

hepsi gerçekleşti bir yıldırımla

bir şey kaldı unutulan

solan güllerin kökleri yine toprakta

yine dimdik ve tomurcuğa durmakta

belki yorgun

belki yenik

belki yaralı

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

yıldızlar metal metal düşmüş yere

her yerde sessizlik kaynaşıyor

kafalar susmuş omuzlar konuşuyor

son ışılar da söndü gecenizde

artık çıkabilirsiniz

umutlarda sallanan düşler

ve bütün özlemler dağıldı

yeniden kendinizi avutabilirsiniz

o korkunç avuçlarınızda

yemyeşil ormanlar yanıyor şimdi

pür köpük nehirler kuruyor

aman sevdiğim aman

türkülere durmak zamandır şu an

siz ki bilirdiniz sevmesini

gelecek uğruna ölürcesine

kızgın bir demiri dövercesine

ve tarihin en güzel yaprağını

güneşin parmağıyla çevirircesine

siz ki bilirdiniz

şimdi bir yarasa şenliğinde

kanla besleniyor sessizliğiniz

bir kez kırıldı rüzgarın kanatları

her ölüm bir düş kırıklığı şimdi

bir güvensizlik belgesi gözlerinizde

ve ihanetler

savaşsız çekilen teslim bayrakları

verilen adresler

listeler dolusu arkadaş adları

ve uğrunuzda yıllar boyu ölenler

ölürken bile durmadan yürüyenler

az önce yine ölmeye gittiler

hala sessizliğinizde kanıyor sesleri

bir daha dönüp de bakmayın geriye

adını bile sormayın hiç kimsenin

acı ve ihanet kokuyor her yeriniz

çekilin şimdi uykularınıza-çekilin

bir başka mevsimde bekleyin sabahı

belki yeniden dirilebilirsiniz

siz değil misiniz önce öldüren

sonra tapan bizlere

ve yolumuzda bayraksız yürüyen

işte taşladığınız Pir Sultan

derisini yüzdüğünüz Mansur

başını kestiğiniz Hazerifen

ve siz

biliyoruz ki bir gün

bizi de böyle seveceksiniz

işte gecemizde yanan ışılar

işte yarın diyeceksiniz

yüzünüzde dökülen ışıkları

tül dudaklarından bizimle öpeceksiniz

kan kalır belki yerde

alın teri kalmaz ama

bir gün mutlaka göreceksiniz

sizi gidi ozan soylu yiğit coşkular

pınarları gürül gürül

bahçeleri şen baharlı tutkular

işte yürüdükçe yeşil yeşil çoğalan

ve güneşi göğsünde oynatan kırlar

aşka mühür vurulur mu hiç

kavgaların en korlusunda bile

pencereden dışarıya bağıran bir menekşe

alıp götürüyorsa hala

yüreğinizi o sonsuzluk ülkesine

bir cam engelinde durulur mu hiç

nasıl vurulursa vurulsun mühürler

bir selamımız var bu günün yarınına

bir selamımız

belki yenik-belki ihanet yorgunu

ama soluklu

belki adım-belki dura dura

ama umutlu

başka nasıl çıkılır

nasıl tarihin karşısına

ey gözlerinin şiir okyanusuna

masmavi gülüşlerle dalıp gittiğim

şiirlerde türkülerde tanıyıp

soluğunu sesimde rüzgar ettiğim

şimdi gün bitti

yerler mühürlendi diyorlar

dişti yine bir yaprak

bir ağıt daha yeşerdi dallarda

tomurcuklar sustu

bahar mühürlendi diyorlar

aman sevdiğim aman

kapıların kapanma sesidir şu an

dışarda kral taçlı tanrılar

her gülüşü bir isyan biliyorlar

sevinmeyelim demiyorum sana

yalnızca şu kervan kıranlara

sevincimizi zamansız duyurma

güzelliler korkutur karanlıkları

sabahımız yasa bürünür sonra

gün bitti

yerler mühürlendi diyorlar

tam ortasındayız okyanusun

maviliklerin bıçaklanmış yüreğinde

ve maviliklerden uzak

ışık bitti

renkler mühürlendi diyorlar

dört yanımız ölüm tuzağı ve yangın

kan içinde sevgililerdir taşıdığımız

kurşun dökülmüş yükümüze

sevgiler mühürlenmiş diyorlar

saçlarını savurma demiyorum

yeter ki suların sonsuzluğuna

yürekli bir tanık olsun o rüzgar

sil gözlerini ay tutulmasın

can pahasına yükselen sesler

ve gülen yürekler susturulmasın

bir ihanet vaktindeyiz seninle

bir öfke günündeyiz

oysa yüzün yine kocaman bir güneştir

ve karanlığa inat gözlerin

şafak tadında ışıklarla titreşir

kırılan dal

çürüyen tohum

her şey yeniden yeşerir ellerinde

çöller yeniden bahçeleşir

bir kuş bile yokken ağaçlarda

bütün ağaçlar kuş diliyle söyleşir

varsın şarkılar sustu bilinsin

hatta demiri çürüten bilekler

zora direnen yürekler

gün ve güneş mühürlendi denilsin

yeter ki bu yılgınlık çıkmazında

şiirsiz ve sensiz

bir saniye bile düşünülmesin

her şey bitti

yaşamak mühürlendi diyorlar

ve bunalımın alkol pençelerinde

yılgınlık bir yaşam oldu diyorlar

aman sevdiğim ama

yaşamı savunma cephesindeyiz şu an

gün bitse bile gökyüzünde

günler daha mühürlenmedi

çünkü dilde söz

çiçekte renk

ve zamanda gelecek bitmedi

düşlerin sonsuza koştuğu yerde

sabrın çiçeklerini açtığı yerde

asla kapanmaz yaşanan defter

çünkü tarihin en güzel yerinde

son sözü hep direnenler söyler

kendini bir suyun akışında

ve suları kendi bakışlarında

görebilenler söylesin

ne seferberlik var günün yüzünde

ne Yemen savaşları

oysa kızların gözleri yine yollarda

yine korkunç ve yaşlı

göklere sığmayan sevgiler

yine hücre-zincir bir özlem

ve turnalar

yine utanarak geçiyor üstümüzden

neye baksam tuzaklarda sanki

neye uzansam uzaklarda

uykuları kurşunlanan kondular

tekmesiz açılmayan kapılar

ve alınıp götürülen umutlar

turnalar ey turnalar

Yemen'e gerek yok şimdi

gideni döndürmüyor zindanlar

analar yine yırtıyor yazmalarını

kara haberler koşuyor her yerde

telgraf tellerinde

haber bültenlerinde

ilk çağların bir uzay çağdaşlığı

okunuyor yine kan efsanelerinde

ne dağ başlarında kız bulutlar

saçlarını çözüyor eskisi gibi

ne dostlar kolumuzda geziyor

aynı kentlerde ayrılıklar

intiharlar ve esir kampları

yürüdükçe ölümler takılıyor ayaklarımıza

genç ölümler

zamansız ölümler

direnen ve ölümsüzleşen ölümler

türküler ey türküler

seferberliğe gerek yok şimdi

seferberlikten beter olmuş yürekler

ey göğsünden bıçaklanan mutluluk

sen ki anlardın

yavru bir kuşun ölmesine bile

yuvasız dallar gibi yanardın

ilkyazın gecikmiş sesinde

bir tomurcuk ölüsü görsen yerde

acısını bademlerden sorardın

gelinlikler şimdi kelepçeli

düğünler-doğumlar zindanlarda

bu türküleri hangi sazla çalayım

hangi sözle söyleyeyim sana

ölüm kara bir yazgı değil artık

bembeyaz bir şiirdir koynumuzda

imgelerin güzelliğinde kan

bu kanı nasıl okuyayım sana

nice gurbetler yaşanıyor içimizde

nice ayrılıklar

nice yarım yolculuklar

turnalar ey turnalar-turnalar

aşka çamurlar sürülüyor her gün

zamana duvarlar örülüyor

saksılar yine sulanıyor oysa

sevgiler yine yeşeriyor

her şey bir yanılma gibi karanlıkta

yer üstünde kaçanlar

yer altında savaşanlar yürüyor

baharın çağrısı yetmiyor artık

enginlerin çağrısı yetmiyor

kentlerin kucağında her akşam

bir ihanet seli sanki bulvarlar

akıp duruyor meyhanelere

ve durmadan umutsuzluk

durmadan korku dökülüyor kadehlere

ne sınırlar ötesi bir özlem

ne devleşen bir öfkenin sesi

tek umut diye sunulan yüreklere

gazetelerde boy boy ****** resimleri

bir de sportotolar

ve alım dışı piyango biletleri

ey yürüdükçe çürüyen sokaklar

gürültüler içinde sessiz

ve kimsesiz

korkunun yokuşunu tırmanan sokaklar

hiç konulmayın isterseniz

gizleyin utancınızı

gizleyin çoğalan fahişeliklerden

yıkılan onur kalelerinden

çamur çamur akan

ve aktıkça kokan bu ihanet selinden

gizleyin utancınızı gizleyin

bütün kuyruklarda küfreden

kuyruklar bitince sesi kesilenlerden

ekmekleri alınsa bile ellerinden

her gün açlığa şükredenlerden

gizleyin utancınızı gizleyin

bu susturulmuş özgürlük seslerinden

işte kaldırımlar boyu yeni tanrılar

sarayları etten-tapınakları kemikten

karanlıkta birdenbire

arkadan saplanması gibi kurşunun

bir bankanın buzul bakışı

alnımızda terimiz dondu donacak

ve öfkemize çıldıran karanlık

daha dolunay damlamadan üstümüze

kudurdu kuduracak

şu anda ne sevişen çiftler

ne yakalara takılan gelincikler

artık ilgilendirmiyor kimseyi

az sonra belki bir adam asılacak

ve zaman

gergin bir ipte durdu duracak

sonra her şey yeniden

yeniden başlayacak

ey sessizliği biriktiren sokaklar

iyi ki yürüyoruz birlikte

demek ki hiçbir şey durmayacak

işte vurulmuş üniversite cesetleri

fareler dolaşıyor gözbebeklerinde

dişetlerinde böcekler

sanat öfkeli-düşün açlık

gençlik yaralı- bilim yokluk

bir yanı stadyumlar dolusu

diskotekler dolusu bir boşluk

bir yanı çöl sakallı

tekke bakışlı bir sarhoşluk

işte vurulmuş üniversite cesetleri

işte aydınlar

ki el fenerleri tarihin

kimi çekilmiş köşesine tükenmiş

teslim bayrağını çoktan çekmiş

kimi gecikmiş bir yargıda

zulüm yasasının yargısı karşısında

gülden bir demet inanç kesilmiş

ey yürüdükçe çürüyen sokaklar

nedir bu boşluk rüzgarları

bu boran-bu sis-bu soğuk

kış öncesi bir ölüm telaşı sanki

geleceğin dudaklarına kar mı yağacak

işte bir şair

dansözlerden söz ediyor yine

bir yazarsa kadın kadına aşklardan

ey demir kapılara yazılan şiirler

eşcinseller ve serseriler

edebiyat tarihini sardı saracak

şu anda gözleri bağlı bir karanlıkta

belki susulacak

hiç konuşulmadan yaşam savunulacak

belki de bir zaman usta bilinenler

çıraklardan önce adlar sayacak

kurumuş otlar arasında güller gibi

evlerde umutlar yandı yanacak

kalabalık cehennemi bu yalnızlıkta

yalnızca direnmeler suluyor çiçekleri

yalnızca gerilemeyen adımlar besliyor

ey yüreğe yaslanan güzellik

sen ki anlarsın

pınarların en susuzunda bile

bir damlada denizlere dalarsın

işte ihanet tutanakları işte biz

kaç kez küllediler bu toprakları

kaç kez kurakladılar

yine denizlerdeyiz işte

yine okyanuslardayız

inançlarda şahlanan deli bir rüzgar

öpüyor gönlümüzün altın sahillerini

yılmayan gözler dikiliyor ufuklara

okuyorlar birer birer

dayanmanın bitimsiz şiirlerini

bir bir çekilirken teslim bayrakları

ve kaçmalarla uzarken

göçmelerle tozarken Avrupa yolları

durdu bir avuç yiğit

bir tutam kır çiçeği

ölüm dediğiniz de ne ki

gözümüzde hainler kadar küçük

onlar ki ayrıkotu tarlasında

bir tutam çiçektiler

bir avuç direnci güzellediler

hiçbir şey bitmemişti daha

gülerek girdiler zulüm tufanına

ölerek girdiler

ve en dayanılmazında tufanların

adlarını bile söylemediler

yüreklerin karartılıp satıldığı

ve aşkların

buruşturulup atıldığı akşamlarda

inanç ki yenilmez kılar insanı

o sudan ve demirden sevda

resimlerde renklere sorar yaşamı

günleri şiirlere böler ufuklarda

işte bizimle güzelleşen her şey

yine bir dostluk

bir de aşk sıcaklığında

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

saraylar saltanatlar çöker

kan susar bir gün

zulüm biter

menekşeler de açılır üstümüzde

leylaklar da güler

bu günlerden geriye

bir yarına gidenler kalır

bir de yarınlar adına direnenler

yine bir kırbaç öfkesidir yaşanan

boz bulanık çıldırma saati gecenin

bütün gözlerden uzak

inancın sesidir kan uykulara

sabrın dili

ve güneşin sözüdür konuşulan

korkunun faydası olmaz ölüme

işte paramparça edilen sevgiler

ve içimizde yeşeren güzellikler

çırpınıp duruyor saklı sancılarda

kuşlar mı gömülüyor karanlıklara

karanlıklar mı tükeniyor kanatlarda

ey ömrünü destan gibi yürüyenler

yaşayan kimdir gerçekte

ölen kim

yaşarken bile tükenenler mi

yılgın yılgın düşenler mi

yoksa çekilip tarihin burçlarına

bayrak bayrak ölümsüzleşenler mi

onalar ki yer altı nehirleridirler

her gün bin beladan kurtulur

bin engelden geçerler

bazen durulur

yayılır

gerinirler

bazen coşar

kabarır

köpürürler

karalardan görünmeden kimselere

denizlerde güneşi gösterirler

okul yolunda bir öğrenci

işyerinde bir grevcidirler artık

okunan kitapta

yazılan defterdedirler

yükselen bilinçte

ve eriyen cevherdedirler

yeraltında o nehirler-o nehirler

boz bulanık çıldırma vakti gecenin

günün alnında bir yara

bir yara daha

vuruyor kendini sesten sese

kulaktan kulağa

falakalara dayaklara

elektriklere coplara karşı

kollardan ve bacaklardan

durmadan askıya alınmalara

günlerce aç susuz

ve uykusuz bırakılmalara karşı

ne olur yarına doğru bir adım

bir adım daha

sanki demir leblebiler

yiyenin dişini dökerler

ölüme güler geçerler

yeraltında o nehirler

o nehirler

körkütük sarhoş vakti gecenin

çırılçıplak soyulmalara

kış günleri soğuk sulu duşlara

kum torbalarına

ve intihar numaralarına karşı

ırza tecavüzlere

sahte idamlara

içirilen sidiklere

ve tuzlu sulara karşı

o ilk çağlı mezbahalara karşı

ne olur yarına doğru bir adım

bir adım daha

cellat yazar konuşmadı

hain kızar yanaşmadı

dostlar güler ki şaşmadı

yeraltında o nehirler

o nehirler

körkütük sarhoş vakti gecenin

bütün çabalar sonuçsuz

çiçek açmış yaralar

inançlar sonsuz

şafağın yüzünde bir bayram

gürültülü bir zafer sevinci

her şey denemiştir

ama hiçbir şey söylenmemiştir

gecenin kudurma vaktinde bile

yarına doğru bir adım

bir adım daha gidilmiştir

ne mutlu çocuklarına dünyanın

kentlerine-sokaklarına

bahçelerine-kırlarına

ağaçlarına-kuşlarına ne mutlu

ki bütün acılar ışılarla süslenmiştir

ve acının böylesi

bizde hep mutluluk bilinmiştir

onlar ki her an yanı başımızda

ne kaçtılar ne göçtüler uzaklara

dalgalarla tüllenen kıyılarımızda

baharımızda yazımızda

biz oldular

karıştılar kalabalığımıza

şimdi sabahın her ala şafağında

doludizgin koşan

çağlayanlar gibiyiz o sulara

işte ihanet kurbanları

işte yüzümüzde güneş

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek

yekpare mermer dediler adlarına

ki her yerleri çamurla sıvanmış

donmuş sanki üstlerinde sesler

türküler bir ıslıkta yarım kalmış

tepeden tırnağa maviydi her şey

kara-kapkara kirli bir mavi

hele damatlıklar ve gelinlikler

renklere zulüm bulaştığı bir anda

yekpare mermer dediler onlara

nasıl da severler oysa maviyi

gökyüzü gibi sonsuz

denizler gibi kusursuz olunca

her şey bir başkalıktı sanki

daha önce hiç yaşanmamış gibi

ne bireysel yiğitlik gösterileri

ne de yırtmak için kirli mavileri

öyle kısır değildi dirençleri

boğulmasın diye çöllerde nehirler

ve bir adım daha atılmasın diye geri

onlar ki

kanlarıyla yıkadılar gelinlikleri

yekpare mermer dediler adlarına

bazen kıyılarda çığlık çığlığa

bazen doruklarda sessiz

karanlığın silinişiydiler oysa

sessizliğin tükenişiydiler

ve yaşamın anlam kazandığı her an da

doğanın birden bire sevilişiydiler

yepyeni heykeller yapılıyor şimdi

hiç mermersiz ve elsiz

kimi mendil olup açılmış düşlerde

kimi umutsuzluk olup saçılmış

elleri yok çünkü o mermerlerin

gözleri yok bu heykellerde

her şey öyle sevinçsiz ve sessiz

yalnızca sözden midir şu çekiçler

şu keskiler korkudan mı

yalan bir sanat kanıyor yüzlerde

renkler öyle kimsesiz ve çaresiz

ey bu günden yarınları görenler

yekpare mermer dediler adlarınıza

yekpare mermer

kavganın kuraklığında denizleşirken

aşkın sularında sonsuzlaşırken dediler

gecenin karnında gündüzleşirken

ölüm oruçlarında şiirleşirken dediler

ve kuraklığın yetmiş beşinci gününde

bir filizde bahçeleşirken

bahçeler dolusu çiçekleşirken dediler

ne bir saray sütunundaydınız oysa

ne de bir tanrı başındaydınız

günlerin doğuşunda

suların akışındaydınız hep

bir kitabın coşkuyla okunuşunda

bir şiirin kıran kırana yazılışındaydınız

ve açlıkta bir ekmeği paylaşmanın

oğul balı mutluluğundaydınız

enginleri savunan yoktu sanki

nehirleri duyan yoktu başka

taşlarla söyleştiniz her sabah

yarılıp sulara yol verdi kayalar

yapraklara sordunuz kendinizi

ağaçlarla söyleştiniz

dört mevsim çiçekle yüklendi dallar

ve ıslak beton çıplaklığında

karanfiller kokladınız topraktan

her kokuda bir daha

bir daha dirildi vurulanlar

ama onlar

o sevdaları yollarda koyup kaçanlar

bir türlü anlayamadılar

acılarda yoktular çünkü yanınızda

sevinçlerde yoktular

kurşun sıcaklığını yaşarken yüreğiniz

onlar buz tadında bir soğuktular

bir o kadar da korkak

sevgiden yoksun ve dalkavuktular

yekpare mermer dediler adınıza

ki koca bir tarihti sözleriniz

der ki şimdi her okunuşunda

dikileceğiz karşısına bu gecenin

dağlarla-ormanlarla dikileceğiz

ve asla çekilmeyeceğiz

sularla birlikte aşıp çağları

güneşle birlikte yükseleceğiz

öyle yalansız-öyle içten

bitinceye dek yürüyeceğiz

ama hiçbir zaman bitmeyeceğiz

belki parçalanmış bir gece yarısı

belki de çeyrek kala nazlı bir sabaha

ölümün koynunda biter açlığımız

sakın ha bizi çok çok övmeyin

övüp de yer altında üzmeyin

işte bizden önce giden dostlar

yine gülümseyen yüzlerle

denetleyen gözlerle bakıyorlar

bütün günler içilecek kıvamda şimdi

bütün aşklar yaşanacak kıvamda

ey ölüm oruçlarına dalıp gidenler

zamanı rüzgara salıp gidenler

yekpare mermer dediler adlarınıza

çamurlarla kaplı yekpare mermer

şu anda günün tanıklığında

güneşin gürültüsü diyorum adınıza

o çamurlar ki kuruyup çatlayacak

parça parça dökülüp üstünüzden

korkular gibi karışacak toprağa

ve mermerler ki kalacak

yine denizlerle gökyüzünün arasında

yine dimdik ve ayakta

gülümseyen şafaklarla parlayacak

ve gelincik yüzlü bir dünyada

çocuklar doğacak aydınlığınızda

adınıza türkülerle başlanacak

şiirler doğacak kıvamda yine

duygular yeniden yağacak kıvamda

ve yürek

imgelerin en ulaşılmaz doruğunda

ey her şey bitti diyenler

korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler

ne kırlarda direnen çiçekler

ne kentlerde devleşen öfkeler

henüz elveda demediler

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek