Hayattan zevk almak
 

Hayattan zevk almak

Müslümanlar, öbür tarafta ceza çekerim diye, bu dünyaya ait zevklerden mahrum kalıyorlarmış. Üstelik hiç görmedikleri Allah’tan korktuklar için ve yine hiç görmedikleri ve varlığından emin olmadıkları cehennemde yanmamak için. Bu yüzden de zarardalar.

Ateistler Müslümanlar’ı bu yüzden zararda görürler. Onlar ise öldükten sonra yanarım diye hayatlarını zehir etmezler ve hayattan zevk alırlar. Yada öyle iddia ederler.
Ateistlerin gerçekten hayattan zevk aldıklarını söyleyebilir miyiz? Yoksa kendilerini mi kandırıyorlar?

Tüm imkanlara rağmen hastalığı iyileşmeyen bir insan düşünün. Kurtulma ümidi yok ve birkaç aylık ömrü kalmış. Bu insan ise “ Madem birkaç aylık ömrüm var, o halde bu sürede hayattan alabileceğim kadar zevk alayım.” diyor ve aklına gelen her türlü zevki tatmaya başlıyor. Acaba bu insanın hayattan zevk aldığını ve mutlu birisi olduğunu söyleyebilir miyiz? Tabii ki söyleyemeyiz. Çünkü;
dışta mutlu ve hayattan zevk alıyor gibi gözükse, her zevk alışında öleceği ve hayata veda edeceği aklına geldiğinden, içte sürekli olarak üzüntü duyacaktır ve o zevkler adeta ızdıraba dönüşecektir. Ve o insan istediği kadar zevk aldığını iddia etse bile aslında kendini kandırmaktadır.

İşte hayattan zevk almayı kazanç olarak gören ve Müslümanları, cehennem ve Allah korkusuyla hayattan zevk alamadıkları için zararda gören ateistlerin durumu. Onlarda aynı bu şekilde, hayattan zevk aldıklarını iddia ederler ama ancak kendilerini kandırırlar.

Eminin buna itiraz eden ve hayattan gerçekten zevk aldığını iddia edenler olacaktır. “Biz yukarıdaki insan gibi, hasta falan değiliz ve birkaç ay sonra öleceğiz diye bir durum yok, o yüzden zevk alırken hiçbir şekilde mutsuz olmuyoruz tam tersine çok mutluyuz.” Diyeceklerdir. Belki onların böyle bir hastalıkları yok, ama yıllar yıllar boyu yaşayacaklarını nereden biliyorlar. Yarına kadar dahi ölmeyeceklerini garanti edebiliyorlar mı? Edemeyeceklerine göre yukarıdaki insandan farkları yoktur.

İşte ateistlerin zevk almaya çalıştıkları hayat.

Saygılar.
Ebu Süfyan

ebu süfyan
işte aramızdaki fark burada ben ölüm anımın yakınlarda olduğunu hep hissederim zaten ama sizin gibi aman allahım hayatım bitiyor bari öbür dünya olsa bir mükafat için diye bir masala inanmam.tabi ki ölmek istemem ama ölücem ve herşey bitecek fikri bana nasılsa öbür dünya var fikrinden daha kolay kabullenilebilir birşey.
öbür dünya olmalı diye inanmanın sebebi doyumsuzluktur.

gercektende Allah sevgisi,Allah korkusu ve Allah inanci ile yasamak ne guzel bir sey,insanin bu dunyada siginacagi bir yakin dostudur o.O ne yucedir,ne uludur.onunla bereber olan hic kimse helak olmamistir. insan hasta dusse bile hayattan zevki onu anarak alir.cunku onu anmak "sifadir."Kalplerin sifasidir.Birakin hasta dosegini olum doseginde olsa dahi,ona kavusacagini arzular.
Cunku fikrimiz;

"Dua ve ibadet, Allah ile olmaktır. Allah ile olan kimse için ölüm de, ömür de hoştur."

Mevlana

fikridir.insanin sigina bilecegi bir dostunun oldugunu bilmesi ne hos bir sey.Keske bunu inanmayan arkadaslar bilselerdi.
-guvenme insana ölur,
-siginma duvara yikilir,
-yaslanma agaca kurur,
-ona guven,ona sigin o ebedidir.

Normalde bu yazdıklarından ötürü bir psikiyatriste gitmen gerektiğini söylemek zorundayım ama söz konusu dinler ve tanrılar olunca durum biraz farklı oluyor.

Allah adını verdiğin hayali bir arkadaşın var sanırım ve kendi kendine onunla konuşuyor dertleşiyorsun. muhtemelen hayatını onun yönlendirdiğini düşünüyor onunla kendini teselli ediyorsun. Hayali arkadaşının seni helak olmaktan kastın yok olmaksa kurtaracağına inanıyorsun demek. Güzel motivasyon.

Eğer arkadaşından sıkılırsan buradan kendine yeni bir tane bulabilirsin
http://tr.wikipedia.org/wiki/Kategori:Tanr%C4%B1lar
Dipnot: Malesef bu işin pazarının bittiği bir çağ da yaşıyoruz elimizde sadece bunlar var

Hadi kolay gelsin.

Varoluşu açıklayan şeyler bize anlam katıyor. Eskiden bunu sadece dinler yapabiliyordu.
Şimdi bilimle de anlam katabiliriz. Benim için bilim en anlamlı ve en güvenilir tek gerçeklik.
Sadece yeni bilimsel gelişmeler meydana gelir diye bile yaşamaya devam etmek isterim.
Hayattan zevk almak için hayatımızda çok renk bulundurmaya çalışmalıyız. Bu renkleri de sürekli güncellemeliyiz. Ben öyle yapmaya çalışıyorum en azından.
Bir yandan bilim, felsefe, spor, aşk, iş, para, seyahat vs gibi renkleri artırmak lazım

Yaşamın ne büyük bir mucize olduğunu ve evrenin ne büyük gizemlerle dolu olduğunu dinlerin sahte olduğunu anlayınca fark ediyorsun. Bu farkındalık sonrasında, hem hayatı dolu dolu yaşamak hem de yaşamın gizlerini araştırıp öğrenmek arzusu belirgin bir şekilde ön plana çıkıyor.

Yalnız Murathan Mungan'ın çok sevdiğim bir sözü var: "Ne kadar soyunursan soyun ülken kadar giyinirsin". Bu söz çok doğru ve çok yerinde bir söz. Bilgi, algı ve kültür seviyen ne düzeyde olursa olsun içinde yaşadığın sosyal ortam seni birçok açıdan kısıtlıyor. Birkaç aydır Cuma'ya gitmiyorum, iş yerinde bazı arkadaşların dikkatini çekmiş bu durum. Bir tanesi geçenlerde Allah'a inanıp inanmadığımı sordu. Bunca yobazın yer aldığı bir ülkede rahat yaşayabileceğimi düşünmüyorum. Dolayısıyla şartları hazırlayıp ilk fırsatta yurt dışına gitmeyi planlıyorum.

Kesinlikle! Hayatı renklendirmek lazım. Geride bir de manifesto bırakmak lazım. Ne zaman olur bilmem ama aklımda bir iki kitap projesi var benim..

Ebu Süfyan;

Konuyu açtıktan sonra bir daha uğramamışsın ve 14 sene geçmiş, belki Ateist oldun. Siz ve sizin gibi düşünen insanlar bizim yaşamlarımızdan zevk almadığımızı söylüyorsunuz nereden biliyorsunuz, Ateist olarak yaşamadınız ki ve yaşamadığınız bir yaşamı zaten bilemezsiniz. Ateistler gökten zembil ile inmedi, Dinleri yaşadıktan sonra kademeli olarak yavaş yavaş Ateizme geçiş olur. Siz İnançsızlığı asla anlayamaz ve bilemezsiniz.

Daima hikayeler uydurursunuz, düşünme ve eleştirme yeteneğiniz yok ve ateizmi anlamaya uygun değilsiniz. Hep yalanlarla yaşarsınız, İmam osurur siz koklarsınız, bizler için hurafe olan katı uygulamalara sizler taparsınız ve neye taptığınızı bile bilmezsiniz.

Gökten Tanrı Dünya ya inse ve dese ki, ben ne musa ne isa ne Muhammed ve nede 180 bin tane peygamber bozması yollamadım dese siz Tanrı yı dahi inkar edersiniz, çünkü sizler Kitapları yazanlara ve onların egolarına tapıyorsunuz ama farkında değilsiniz. Ah bir farkına varabilseniz, içinizde ne fırtınalar kopacak, nasıl bir aptallığın içinde boğulurcasına yaşadığınızın farkına varacaksınız, zincirleri bir kırabilseniz hayatın tadına varacaksınız, nasıl koyun gibi yıllarca yaşamışım diyeceksiniz, ne kadar aptalmışım ve ben nasıl bu yalanlara kanmışım diyerek yaşamınızın geri kalanını Mutlu, Huzurlu ve İnsan gibi yaşamaya başlayacaksınız.

İnsanlar insan gibi yaşamaya layıktırlar, ama icat edilen bu mesnetsiz ve kahpe dinler bizleri birbirimize düşürerek her türlü kahpeliği yaptırıp insan gibi yaşamamızı olanaksız hale getiriyorlar. Bir düşünün bakalım, Rab, Yehova Allah vs.vs. semavi dinler gelmeden evvel insanlar nasıl yaşıyorlardı.
Allah, cehennem, işkence, ceza vs. olmadan yaşıyorlar ve ömürlerini ama öyle ama böyle bitiriyorlar. Onlar hayattan zevk almadan mı yaşıyorlardı, Hayattan zevk almak için Yehova Rab Allaha tapmak zorunda mı bütün insanlar, onlar olmadan hayatın hiç anlamı olmuyor mu?

Diyorsun ki, (İşte hayattan zevk almayı kazanç olarak gören ve Müslümanları, cehennem ve Allah korkusuyla hayattan zevk alamadıkları için zararda gören ateistlerin durumu. Onlarda aynı bu şekilde, hayattan zevk aldıklarını iddia ederler ama ancak kendilerini kandırırlar.)

Sizler Korkudan mı zevk alıyorsunuz işkencelerden mi, hurilerden mi. Bunların dahi ayırımını yapmaktan aciz bir zihniyet Ateizmi anlayamaz. Korku İmparatorluğu insanları işte böyle robotlaştırır, 1400 senedir günde 5 defa Ben birim ben birim diye bağırtan ve kendisine taptıran bir İmparator Tanrı olmaz.

Ben de aynı şekilde birkaç aydır Cumaya gitmiyorum. Ama seni daha eski sanıyordum bu konuda:)

Birkaç ay ama bana birkaç on yıl gibi geldi Zafer.. :)