AhbAp'ın Öyküsü
 

17 yaşına kadar, sorulduğunda müslüman olduğumu söyleyen biriydim.

İslam hakkindaki bilgilerimi çevremden ve okuldaki çarpıtılmış din derslerinden edinmiştim. Zihnimde bunların etkisiyle sonsuz iyi, bilge ve adil bir tanrı vardı. Bizler ne kadar kötü insanlar olursak olalım, herkesi cennete doldurmak için bahaneler arıyordu.

Çocukluğumda mahalle arkadaşlarıma öykünerek gittiğim birkaç teravih namazı ve ikisi de yarıda kalmış oruç girişiminden başka ibadet girişimim olmadı. Yasin diye bir arkadaşım vardı. İkimizde yaşıt ve küçük birer çocuk olmamıza rağmen, Yasin din konusunda çok bilgece konuşur ve bizleri etkilerdi. Ailesi sağlam müslümanlardı. O dönemler kendi ailemin namaz kılmaması ve hatta babamın rakı içmesinden ötürü çok huzursuzlanır ve bazen gizli gizli ağlardım. Çünkü Yasin, isim vermeden anne ve babamın cehennemde yanacaklarını söylüyordu. Ben bunlardan çok Allah'ın iyi tarafı ile ilgileniyordum. Birkaç kere teravihe gitmiştim ama hiçbir duayı doğru dürüst bilmiyordum. Kopya çekmek için Yasin'in yanında saf tutardım. Gizlice (Allah'a ayıp olmasın diye onun duymayacağını umut ederek) "Şimdi hangi duayı okuyacağım Yasin?" diye sorardım. Yasin duanın adını söyleyince onu bilmediğimi söylerdim. O da sübhanekeyi oku derdi, doğru dürüst bir onu biliyordum. Sürekli aynı şeyin Allah'ı kızdıracağından korkuyordum. Yasin artık benden sıkılmış bir şekilde "Allahım, seni çok seviyorum de yeter" derdi.

İşte zaten Allah buydu benim için. Önemli olan şekil değil niyetti. Henüz 9 yaşındayken bile içimden düşünürdüm: Üç kulvallahu bir elham okumanın ne gereği var? Şaşırıp iki kulvallahu bir elham okusam Allah bunu kabul etmeyecek miydi? Bence bazı insanlar çok abartıyorlardı.

Liseye kadar böyle gizliden deist olduğumu bilmeden ve hiçbir ibadet yapmadan yaşadım. Lise 3 yeni başlamıştı ve bir arkadaşım bana Turan Dursun'dan bahsetti. "Adam Allah'a inanmıyor ve paso küfrediyor" diyordu. Kitabı bitirince vermesini rica ettim. Üç-beş sayfa okudum ve korkuyla kapattım kitabı. Bu kadarı da fazlaydı ama! Bu kadar iyi bir Allah'a böyle şeyler yakıştırmak, ancak bozguncuların işi olabilirdi.

Lise bitti ve o sene üniversiteyi kazanamadım. Babamla çok tartışıyorduk, tası tarağı toplayıp dedemlere gittim. Anneannem ve dedem hacıydılar. Bir sene yanlarında kaldım.
Bendeki ibadetsiz hayatı görüyorlar ve sürekli uyarıyorlardı. "Besmele çekmezsen şeytan da seninle beraber doyar" lafına çok gıcık olurdum mesela, inadına besmele çekmek istemezdim. Zaten dünyada milyarlarca insan besmele çekmiyordu, bana mı kalmıştı şeytanı doyurmak.

Sürekli dini telkinleri beni rahatsız ediyordu. Aklıma Turan Dursun'un kitabı geldi. Anca 5 sayfa okumuştum ve üstünden 1 sene geçmişti. Bu düşünce ve dedemlerin söyledikleri bir anda bir ışık yaktı beynimde: Ben neden hiç Kuran okumamıştım?

Kuran okumak istediğimi söylediğimde, dedem hayatımda görmediğim bir harçlık verdi bana. Hacdan getirdikleri Türkçe bir Kuran vardı, Kral Fahd Basımevi'nde basılmıştı. Onu okumaya başladım. Okudukça hayrete düşüyordum. SÜrekli aynı hikayeler tekrarlanıyor ve Allah "şöyle yakacağım, böyle edeceğim" diye sürekli tehdit ediyordu. Hatta o dönem Anneanneme sormuştum, bu kitabı araplar bastı, onlar zaten dinimizi saptırıyorlar, sebep bu olur mu diye. Dedem bana Diyanet İşleri'nin mealini getirdi. Eee, hiçbir fark yoktu. O zaman neydi bunlar?

İlk okuyuşumda Nisa 34 ve Ahzab 50-52'nin beni şoke ettiğini söylemeliyim. Hiçbir tanrı böyle laf edemezdi. Genel olarak Kuran'ı okuyup bitirdiğimde, "müslümanım" demenin benim için imkanı kalmamıştı. Bu kitabı, kendi çıkarlarını ve keyfini düşünen birilerinin yazdığı çok ortadaydı.

Bir hafta- on gün kadar, biliçaltı baskısıyla ben de kabuslar gördüm. Tepe lambası altında karalar girmiş birinin sürekli beni sorguladığı kabuslarını gördüm. Ve bu etki yavaşça yok oldu üzerimden. Çünkü dünyaya farklı bir gözle bakmaya başladım ve "O halde ne, nasıl, ne zaman" gibi daha önce aklıma gelmeyen sorular gelmeye başladı.

Zamanla tarihe olan bakışım değişti. Tarih içerisinde dinler tarihini de araştırmaya başladım. Olay zaten netleşmişti. İlerleyen dönemlerde evrim teorisi ve diğer bilimsel buluşların ortaya koyduğu şeylerin de darbe vurduğunu farkettim dinlere.

İslam'ı terk ettiğim o 18 yaşından sonra birkaç yıl, deist bir duyguyla yaşadım. Ama herhangi bir biçim giydirmeye veya ibadet etmeye çalışmadım. Bilgim arttıkça, yaratılma fikrinin hiçbir ispatının olmadığını, bunun bilinçaltına yerleştirilmiş bir düşünceden kaynaklandığına kanaat getirerek kendimi "ateist" olarak tanımlamaya başladım. Ve bu fikrim bugüne kadar kuvvetlenerek devam etti.

Bir zamanlar, çok çok kızdığım zamanlarda, "Umarım bir tanrı vardır ve insanlara 'yanacaksınız' diyen bazı din bezirganlarını cezalandırır" diyordum. Oysa şu an bir tanrının varlığına inanmıyorum; inansaydım bile o güçte bir varlığın gücünü kendi yarattıkları üzerinde göstererek "Yaa, bak nasılmış?" şeklinde intikam alacağı düşüncesine kesinlikle inanmazdım. Küçük fikirli olmak, tanrı olmak fikriyle çelişir çünkü.

Öldükten sonra ne olacağı hakkında hiçbir fikrim yok. Evet, çok gizemli bir konu. Ama bir serüven varsa ölümden sonra (ki sanmıyorum), bu o zamanın mevzuu olacak. Yaşarken "daha iyi nasıl yaşamalıyız" sorunsalı önemli olmalı bence. Aslında, öldükten sonra çok sevdiğim doğa içerisinde yok olacağım düşüncesi beni hiç rahatsız etmiyor, hatta seviniyorum.

Saygılarımla...

sayın ahbap

yazınızda hem cogumuzun yasadıgı dinlerin insanalar üzerindeki psikolojik baskısı hatta yaşattığı travma hallerine dair ve aslını okuduktan sonra bunca yıl bize anlatılanların aslında var olmadıgını ya da bunu bir yaratcıya yakıştıramama halleri ve aslında bu sürecin meşakkatli arastırmalar ve özellikle kişinin iç dünyasında yaşattığı duygu yogunluklarına dair ve sonunda prangalardan kurtulup arınmaya özgürlesmeye dair güzel bir yazı olmuş..yüreğinize sağlık..

bende bir kitapla başladım ( tanrı yanılgısı ) ve daha sonra bir turan dursun kitabı ve son olarakta kuran'ı okuyarak önce deist sonra ateist oldum. Eline sağlık güzel bir yazı olmuş..

gördüğünüz rüyalar ve korkularınız bana da hristiyan olmadan önceki korkularımı hatırlattı:D İslamiyeti bırakırsam ne olacak diye düşünmedim desem yalan olur...

"Besmele çekmezsen şeytan da seninle beraber doyar" lafına çok gıcık olurdum mesela, inadına besmele çekmek istemezdim. Zaten dünyada milyarlarca insan besmele çekmiyordu, bana mı kalmıştı şeytanı doyurmak.
Çok güzel bir mantık:D:D:D

Sonuç olarak ait olduğumuz yerde bulunmamıza sevindim:) güzel bir yazı olmuş

Dostum, özgür olmak ve cesaretle yaşamak gibisi yok. Bu gün bulunduğu yere kimse bir anda gelmiyor...

peki benim sormak istediğim ve merak ettiğim
Bir yaratıcıya inanıp ona göre yaşamak size bize öldüğümüzde ne kaybettirir.?

"Bir yaratıcı" diyerek belli bir adrese gönderme mi yapıyorsun yoksa "Tarih, Tanrı hikayeleri ile dolu. Hiç olmazsa birini seç, belki piyango sana vurur" mu diyorsun? Ben anlamadım, beni kendi dinine mi davet ediyorsun yoksa "Hiç olmazsa deist ol, belki hafifletici neden sayılır" demeye mi getiriyorsun?

Ben senin müslüman olduğunu sanıyordum Mindar. Bu da, "Allah'tan başka ilah yoktur" sözünü kabul ettiğin (etmediğin takdirde cehennemi boylayacağın) anlamına gelir. Şimdi ondan nasıl "bir yaratıcı" olarak bahsediyorsun, bunu da anlamadım.

Eline sağlık ahbap.hikayen güzel.

''ölünce ne olcağız bilmem ''demişin.

atinalı bir ozan (yanılmıyorsam) şöyle demiş;

''hiç doğmamış olanların yanına''

benim yaratıcı derken ortak inanc olan Allah inancı olduğunu biliyorsunuz elbette
diğer ilahlık iddalarının boş olduğunu biliyorsunuz,
insanlar düşünmeye akletmeye başladıklarında diğer ilahlık tanrıcıkların yalan olduğunu anladı ve gerçek olan yani tek ilah olan Allaha yöneldiler.

Ortak inanç Allah mıdır? Hâlâ "Allah=Tek Tanrı" yanılgısındasın Mindar. Hıristiyanlar ve Museviler de tek tanrıya inanıyorlar ama Allah adını reddediyorlar, uydurma bir tanrı olarak tanımlıyorlar.

Bence, "Allah" kelimesinin tam olarak ne demek olduğunu ve nerede kullanılması gerektiğini bir kere daha araştır. Genel olarak yazılarında "Allah" demen gereken yerde "bir yaratıcı", "bir yaratıcı" demen gereken yerde de "Allah" yazıyorsun. Bir önceki mesajına istinaden söylediğim gibi, kendi dininin tanrısından "Allah" diye bahsetmelisin, "bir yaratıcı" gibi yuvarlak laf edersen kafalar ve imanlar karışır.

Ben biliyorum da sen iyice biliyor musun? Diğer ilahları hangi kriterlere bakarak reddettin mesela? Ve senin ilahını bunlardan ayıran özellikler neydi ki iman ettin?

İşin özü şu ki, senin diğer ilahları ne kadar araştırdığından ve ne şekilde reddettiğinden emin değilim ama varsayalım ki kapsamlı bir araştırma yaptın ve bu yola gittin. İşte, o diğer ilahları sen hangi gerekçelerle reddettiysen, aynı gerekçelerle de ben senin ilahını reddediyorum. Asıl soru, bu kadar iç içe geçmişlik ve üç aşağı beş yukarı aynı örgüden oluşan bir ilahı senin neden reddedemediğindir (cevap: cehennem korkusu, "ya varsa" piyangosu).

İnsanlar? Hangi insanlar? Muhammed döneminde, tüm dünyadaki milletlerden temsilciler geldi de "Aha da Tanrı dediğin böyle olur" diye bir konsensusa mı vardılar? Bir konsül de Arabistan'da mı düzenlendi?

Arap Pagan dininin Tevrat'la bir kapta iyice yoğurulup kısık ateşte pişirilmesi ile yapılan bu İslam yemeğinin, herkesin iştahla yediği bir yemek olarak nitelendirmen hiç doğru değil. Üstelik buna düşünce ve akıl etme baharatlarını da eklemişsin ama ben o tadı alamadım Sevgili Mindar. O tadı sen de alamıyorsun ki, sürekli ayetlerin meallerini değiştirip kendi damak tadına uygun hale getirmeye çalışıyorsun.