Bu da benim hikayem...
 

Baba tarafımın aşırı dindar ve yobaz bir çevre olması nedeni ile daha çok ufakken bile kulaktan dolma yobazca hikayeler hep hayatımın içinde olmuştur.
Benim dedem bir hocaydı şu sakallı takkeli ayagında mest ve lastikle dolaşan cinslerden. Ben ve kardeşim daha 7 yaşındayken hatta ilkokula başlamadan dedem tarafından din eğitimi almaya başladık. Annem ve babama " Eeee artık zamanı geldi e zaman başlıyoruz derslere?" diyerek eğitimere başladık. Arap alfabesini ögrendik ilk önce amme yasin tebareke derken kuran okumayı ögretti dedm bize ödevler veriodu çalışmamız için. Biz okudukça annemlerin hoşuna gidiyordu özellkle babamın daha çok gittiğini düşünüyorum.Fakat açıkçası derslerde çok sıkılıyordukverdigi ödevleri yapmıyorduk genelde çalışmıyorduk dedemde zaman zaman bizi şamarlıyordu kızıyordu. Dedem ölene kadar böyle gitti.Dedem ben 5. sınıftayken öldü ve 5. sınıfa kadar her yaz tatili böyle geçti.
Dedemin ve bizimkilerin kötüniyetleri tabiki yoktu onları yaptıgı her aile gibi kendi dogrularını her konudaoldugu kimi din konusundada çocuklarına dayatmak kendi istedikleri gibi bireyler yetiştirmekti. Tabi birazda dedmin istedigi gibi.
Ne yazıkki dedmin ölmesiyle din dersleri sona ermedi. Dedem öldkten sonraki yaz babam tarafınndan caminin kuran kursuna gönderildik benve kardeşim. Babamın düşüncesi kuran okumayı bırakmasınlar ögrendiklerini unutmasınlar dedelerine yasin okuyup gönderirler. Hep merak ettigim şey dedem babam üzerinde neden bu kadar baskı kurup ona kuran okumayı ögretmemişti acaba. Ona ragmen babam islama fazlasıyla körü körüne baglı bir insandır.
O yaz kura kursuna gittik biz kardeşimle mecburen.Ortamı hiç sevmemiştim. Kuran derslerinde nekadarda sıkılsam buu hep ciddi bi iş olarak görmüştüm çünkü.Fakat ordaki çocuklar oraya kuran okumak için degilde oynama için falan geliolardı sanki abdestsiz kuran okkurlar tenefüslerdecaminin içinde koşturrlardı falan. neyse ben ve kardeşim kuran kursunda hocanın sevdgi ögrencilerden olmuştuk ama yaz bittiginde rahatlamıştık. O yaz döneminden sonrada din ile okadar haşırneşir olmadım bidaha kuranı elime almadım namaz kılmadım vesaire fakat inançlı biriydim tabikide
Dedem öldükten sonra her gecebildigim bütü duaları okuyup dedemin ruhuna gönderirdim. Başım sıkışınca dua ederdim tanrıya.Namaz kılardım arada birde olsa cuma namazına falan giderdim kendimirahatlamış hissedderdim.
Üniversiteye kadar bu böyle gitti. Üniversiteye kadar zaten iyice uzaklaşmıştım dinden ve sanırım daha objektif bakabilcek duruma geldimki bazışeyleri sorgulamaya başladım kendi içimde. Yani tanrıyı kendime yakın hissetmiyordum ve hiç bir duama karşılık alamıyordum. Kendi içimde kendimin bile kabul edemedigi sorular sorur olmuştum. "Tanrı belkide yoktur! ", " Dünyada neden bukadar çok din var?" Yani insanların bu kadar yobazca düşünmesi bilmedigi herşeye bi hikmeti vardır demesi bilinmeyen herşeye uyduruk bir açıklama üretmeleri, aynı konuda bi çok kişinin bi çok şey söylemesi dinden uzaklaştırmıştı beni ve artık sorgulayan biriydim artık . Bu meraklarım beni araştırmaya teşvik etti tabiki.İslamın tek gerçek deger olamayacagı konusunu ciddi ciddi düşünüyordum artık bir yandanda korkuyordum tabiki. Peki ama islam degilse peki ney? Abimin kütüphanesinde nietchze nin böyle buyurdu zerdüşt adlı kitabını buldum internette araştırma yaparken bu kitabın ismi çarpmıştı gözüme bir yerlerde. onu okumaya başladım. Böyle buyurdu zerdüşt insani degerler için din e gerek olmadıgını anlamama yardım etti yani insan üstün insana ulaşmalıydı. Sonra richar dawkinsin Şeytanın papazı adlı kitabına başlamştım güzel gidiyorduki otobüste unutmamla kayboldu bunu üzreine richard dawkinsin tanrı yanılgısı adlı kitabını okudum. Bilimsel yinden herşeyi açıklıyordu kitap ve dindarların bütü argümanlarıı yerlebir etmeyi başarıyordu.Sonra tanrını öyküsü adlı bir kitap okudum. Aklıma bişey geldi sonra kuranın türkçesini hiç okumamıştım. İnternetten ücretsiz şekilde kuran ve incil sipariiş ettim çünkü merak ediyordum.Ve kuranın tanrısı kadar ego sahibi kızgın bir tanrı görmedim ben zeus bile daha az öfkeli:) Okudukça islamında hristiyanlıgında museviliginde diger eski mitolojilerden bir farkı olmadıgını anladım.Ve artık etrafımdaki din ile ilgili muhabbetler okadar sıg ve cahilce geliyorki gülüp geçiyorum ve aynı zamanda acıyorum. Çünkü ülkemizde en az halkın yarısı bu şekilde düşünüyor davranıyor yaşıyor dini kullanan siyasilerin ellerinde kuklalaşıyorlar.

Hoş geldiniz.
Siz de bir çoğumuz gibi tersten başlamışsınız. Önce arapça sonra türkçe. Oysa düzgün başlansa bu kadar zaman geçmesine gerek kalmayacak sorgulamak için :)

Katılımcı olmanız dileği ile.

Gerçektende öyle.Fakat türkiyedeki islam kurana dayanan bi islam degil zaten çoğu kişi kuranın arapçasını defalarca okumasına ragmen türkçesini hiç merak edip okumuyorlar okusalar bile 1 yada ikikere eleştirel bakış açısından yoksun tamamen kendi bakış acısından okuyorlar.Hal böyle olunca din adamı dedikleri sahtekarların agazından yaşıyorlar dinlerini her dediklerine inanıyorlar sömürüüyorlar kandırılıyorlar. Ben bizim halkımızın neye inandıgını bile dogru dürüst bir şekilde açıllayamayacagını düşünüyorum cidden.

Kaybettiğiniz o kitap kimbilir kimin eline geçti ki bir kişiyi daha düşünmeye ve sorgulamaya sevk etti. :) Hep böyle yerlerde böyle kitaplar kaybedelim bence. :)

Bu anlamda foruma hoş geldiniz ...

Geçen haftalarda bir tanıdığım ile din tartışırken birden gaza geldi ve "dünyanın %90'ı müslüman, siz kaç kişisiniz ki?" dedi. Ben de verilerin yenilendiğini, müslümanların %23 olduğunu dinsizlerin ise ½16 olduğunu söyledim. Epey bi şaşırdı. Önce inkar etti sonra yine inkar etti :) Sitede defalarca dile getirildiği gibi, kaç müslüman varsa o kadar da müslümanlık var. Hadisleri red edenler bile kendi aralarında çelişir, yetmez, ülkemizin müslümanları arapların müslümanlığı anlamadığını iddia eder. Hatta arabın kendi alfabesini ve dilini bile bilmediğine kadar vardırırlar konuşmayı..

Kitap okumayı seven ve aydınlanmaya meğilli birinin eline geçmiştir umarım :) Subatın yorumunada katılıyorum ayrıca. Malesef şeriattaki canilikleri örnek gösterince hemen "Asıl müslümanlık o değil,onlar müslümanlığı lekeliyorlar,müslümanlık hoşgörü dinidir, hatta arapları kötülemek için Muhammed in "Ben arabım ama araplar benden değil" gibi bir söz söyledigini savunuyorlar. Muhammed bunu söyledi yada söylemedi bu konuda bi bilgim yok fakat eğer Atatürk cumhuriyeti ,eşitligi ve laikliği getirmeseydi hala şeriatla yönetilen ve yaşayacakları islamın oradaki islam olacagını düünemiyorlar bu insanlar. Bu gün Atatürk sayesinde üniversite okuyabilen bir çok başı türbanlı bayan tutupta Atatürke dil uzatabiliyor. Bazen gerçekten anlamakta güçlük çekiyorum...

bu tür hikayeler artık şaşırtıcı değil.bu forumu takip edenler görür ki,genelde ateist olanların hayat hikayelerinde hep aile tarafı ''dindar ve yobaz'',kendileri de kuran kursuna gidenlerden oluyor hep.Tesadüfe bak: D

Hoşgeldin dostum
kalıcı ve katılımcı olman dilegiyle...


Bende öyleydim.
Sizce ne var bunda?
Yüzbinlerce imamı onbinlerce camisi ve camilerinde kuran kursları olan bir ülkede yaşıyoruz.

Hayır,enteresan olan,hem ailelerinin kendi deyimleriyle 'dindar ve yobaz' oluşu hem de Kur'an kursuna gitmiş olmaları.tek tip oluşları ilginç geldi bana.tesadüfün bu kadarı diyor insan,ister istemez:)

Ben de öyleyim.