|
Bir Ateist, çocuğunu nasıl eğitmeli
Ben Agnostik'im, hanımım ise Müslüman (başı açık, modern, Atatürk'ü seven, ara ara Kuran meali okur, dönem dönem namaz kılar).
İki kızımız var, büyüğü 1.sınıfa gidiyor, küçüğü henüz 1 yaşına girdi. Büyük kızım artık bu tür şeylerin farkına varmaya başlıyor iyice; yolda bana camiileri soruyor, ezan okunurken onu soruyor, vb. Kaçamak cevaplarla geçiştiriyorum şu an... Eşim benim Agnostik olduğumu biliyor, bana karışmıyor - ben de ona elbet. Ancak çatıştığımız nokta şu: Eşim mutlaka çocuklarda Allah korkusu (ve beraberinde bir takım dini bilgiler elbet) olması gerektiğini, yoksa en basitinden buluğ çağında başımıza çok kötü işler gelebileceğini savunuyor. Buluğ çağı konusunda haklı, her anne-babanın korkulu rüyasıdır herhalde buluğ çağı: Alkolü var, uyuşturucusu var, çeteleri var, kavgalar var, evden kaçmalar var, ölmeler var, öldürmeler var, vs. vs. De; bunları önlemenin tek yolu Allah'la korkutmak mıdır? Ya da Allah'la korkutulan her çocuk, bunlardan kendini sakınabilmekte midir? Zannetmiyorum, o da geçersiz. Kısaca ne yapacağımı şaşırmış vaziyetteyim bu konuda. Eşimi dinlersem, çocuklarım da tıpkı sıradan herkes gibi (tipik ülkem Müslüman'ı) yetişecek. Allah'a inanacak, Kuran'a, Hz.Muhammed'e, vb. bir sürü şeye inanacak? Reşit olunca mı onları tanıştırayım Turan Dursun'la, İlhan Arsel'le, bu forumla, vb.? Yok eşimi ikna ettim, çocuklarımızı "(İslam için) Kızım, öyle olduğunu söylüyor/inanıyor çok insan da, bugüne kadar ne Allah'ı gören var, ne bir mucizesini. Kuran dediğin akla yatmayan bir kitap bana göre - bir sürü çelişkilerle dolu; sen bunları şimdilik boşver - derslerine önem ver, bu konuları büyüyünce, aklın daha bir erince düşünürsün." şeklinde yetiştirdik. E ya ergenlik çağında kötü bir olay yaşadık - eşim direk beni suçlayacaktır elbet; bu da çok kötü bir şey... ... Vaziyet bundan ibaret - tam bir "İki arada bir derede" durumunda hissediyorum kendimi. Görüş ve tavsiyelerinizi beklerim, teşekkür ederim. |
En basitinden bugün hapishaneleri dolduran katil, tecavüzcü, hırsız...vb. insanların çoğusunun kendini "müslüman" olarak tanıtacağını, yine çoğusunun "elbette Allah'tan korkumuz var" diyeceğini söyleyebilirsiniz.
|
Çocuğum olsaydı eğer, bir ateist olarak dini inanç konusunda ona/lara herhangi bir yönlendirme yapmazdım. 7 8 değilde 10 küsürlü yaşlara gelip belirli bir muhakeme yeteneği olduğunu düşündüğüm zamanlarda dünyadaki var olan dinlerden, insanların çoğunluk olarak hangi dinlere inandıklarından, kendimin nasıl müslümanlıktan istifa ettiğimden bahsederdim. Sakın şuna inanma bu olma gibi şeyler demezdim. Muhtemelen o zamanlarda müslüman olacaktır. Onu dinden çıkarmak için değil okuldaki medyadaki yalan islam yerine gerçek islamı bilmesi için yardımcı olmaya çalışırdım.
Küçük yaşlardan itibaren muhakkak onu çeşitli spor dallarının içinde tutardım. Tam hatırlamıyorum, 10 yaşa kadar sanırım, jimnastik çocuklar için hayati önem taşıyor vücudun gelişimi açısından. O yaştan sonra da kız ise voleybola, erkek ise yüzme sporlarına gönderirdim. Spor bilinci şart :) İleride edineceği ideolojik görüşü yönlendirmek amacıyla değil, "Türk" onun için bir kelimeden ibaret olmaması için atalarının tarihini, kendi soyunu öğrenebileceği kitaplar alırdım. Hangi ideolojiye yakın durursa dursun ama kim olduğunu, ne olduğunu bilsin. Şimdilik aklıma gelenler bunlar :) |
Alıntı:
Eğer eşini dinlemezsen, müslümanken bile başına gelebilecek kötü şeyleri, eşin ateistliğe ya da çocuğun dinle fazla haşır neşir olmamasına bağlıyabilir. Bence, sen sadece çocuklarına felsefe öğret. Dini konuları annesine bırak. Çocuklar, yetişkin olduklarında sağlam felsefi düşünce kazanmışlarsa, bağlasanız da dinci olamazlar. |
Benzer bir durumdayım bende. Eşim kuran kurslarında büyümüş, hocalık yapmış hatta sıkmabaşın mucidinin falan öğrenciliğini yapmış, bir dönem çarşafla dolaşmış biri. Sonradan doğruyolu bulmuş güzel sanatlarda okumuş hafif agnostik tavırlarda biri. Bu yüzden pek çatışmıyoruz ama olay çocuk yetiştirmeye gelince işler biraz değişiyor.
Bizim de 13 yaşında bir kızımız var, şu an yaptığımız şey, okuldan ve çevreden din hakkında ne öğretiyorlarsa öğretsinler ki ben ona ateizm hakkında bir şeyler anlattığımda söyleyeceğim konular hakkında karşılaştırma yapıp doğru mantığı çok daha kolay bulabilmesi mantığı üzerine dayalı. Ben bunlara hazırlık açısından 2 yıl kadar önce evrim teorisiyle ilgili çizgi roman tadında renkli ve bol bol resimli bir kitap aldım, arada onu çıkartıp gündeme getiriyorum. İşin en ilginci, sanırım 9 yaşındaydı ve durduk yere bana "baba sen adem-havvaya inanıyormusun" dedi ve "bana çok ama çok saçma geliyor, ne yani ben şimdi çinlilerle kardeşmiyim" diyerek ekledi. O gün din dersinde anlatmış bunları. :) Donup kalmıştım o an. Sonraları sordukları olayları daha da ileri safhalara taşıdı. Bende yaşının bu konular için çok genç olduğunu, üniversiteye başlayacağın zaman tüm bunları oturur başbaşa konuşuruz dedim. Şimdilik bu şekilde idare ediyoruz, sorulara geniş anlamlı cevaplar vererek geçiştiriyorum, bir çok şeyin oda farkında ve felsefeyi nedense çok seviyor.:) Diğer kötü alışkanlıklar diyeyim, onlar da biraz aileden aldığı terbiyenin, ailenin bu tip kişilere verdiği tepkinin neticesinde ortaya çıkan şeyler. Siz arkadaş çevresini düzgün oluşturmasına iyi-kötü ayrımını sağlıklı yapabilmesine destek olursanız ya da kısaca karakterinin oturmasına pozitif anlamda yardım ederseniz bir sorun çıkacağını sanmıyorum. Bunlardan geriye kalan kısımlar küçük ihtimaller olarak kalır. |
Böyle bir durumda bizlerin (Ateist,Agnostik,vb.) şöyle bir dezavantajımız da var:
Çocuğumuzun çevresindekilerin hemen hepsi bize zıt düşünceli (İslam, Müslüman'lık) Çocuk da ne yapacağını şaşırabilir: "Baba: annem, anneannem, babaannem, dedem, teyzem, vs. hepsi senden farklı söylüyor - bir sen misin doğru?" diye sorabilir elbet. |
Zor bir durum. Eşim de ateist ben de. Ancak Müslüman bir ülkede yaşıyor olmamız bir gerçek. Öyle ayarlamalı ve çocuğa anlatmalı ki çocuk ne diğerlerini yargılasın, olur olmadık yerde olmadık sorularla hem bizi hem kendisini tehlikeli durumlara sokmasın hem de gerçekleri bilsin ve sorgulasın.
Kim ne derse desin onu bir ateist olarak yetiştireceğim. Buna karalıyım. Bunu dayatmalarla değil de gerçekleri göstererek yapacağım. Bunun ergenlikte çocuğun zıvanadan çıkmasını sağlayacak bir durum olduğunu da düşünmüyorum. Ben ergenlik dönemimde Müslümandım. Ancak çok gece sabahlara kadar içtim. Demek ki Müslümanlık beni doğru yola iletmedi. |
Tek yol Allah'la korkutmak değil. Şahsen ailem Müslüman olmasına rağmen onların beni Allah'la korkuttuğunu hatırlamıyorum. Temel kişilik değerlerini nedenleriyle birlikte benimsetmek, Allah korkusundan çok daha iyi işleyecek bir yöntem çünkü çocuk günün birinde inancını kaybedebilir. Kaybetmese bile Allah korkusunun benimsetilmesi inanmayanlara (Bu durumda size) karşı tahammülsüz olmasına sebep olabilir. Dolayısıyla bütün seçenekleri önüne açın ama sağlam bir karakter verin. Bunun nasıl yapılacağı konusu ebeveynlerin kendi tercihlerine kalmış.
|
Şunu yazmışım #6 no'lu iletimde:
Alıntı:
Alıntı:
Renkli resimler, fakir çocuk, güzel çiçekler, her sayfada ayrı ayrı hikayeler, vs. çocukların gönlünü çelecektir elbet. "İman gıdası-ruhun cilası", "dua öğretmek hepimizin görevi", vs. ile ana-babalara da ayar veriliyor. Daha n'olsun, al sana kitap(!) işte? Yani, kızım 7 yaşında, ve böyle böyle başlıyor bu işler gördüğünüz gibi. Maalesef elden fazla birşey gelmiyor - kayınpedere "Böyle kitaplar getirme bu eve" diyecek halim yok ya... :( http://www.kitapambari.com/u/kitapam...1003121726.jpg Ali Karaçam - Hasibe Şahin Hikayelerle 365 Gün Dua Nesil Çocuk Yayınları, Eylül 2009 ISBN: 978-975-269-729-4 |
Alıntı:
Kus misali cok s1karsan olur, gecsek birakirsan kacar. Demekki oyle guzel tutacaksin ki ne olecek ne de kacacak. Avcunda rahat hareket edecek. |
| Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 01:20 . |