İÇ aÇici beyİtler-

[Mutezile]

Günlerin kasvetinden insanı ne kurtarır? Belki aşk, belki bir bebek, belki de küçük dizeler..

Şu dizelerden büyük keyif alarak okuyorum. Ziya Osman Saba'dan:

Bütün saadetler mümkündür...
Şu kapının açılması,
İçeri girivermen,
Bahar, kuşlar, gündüz.
Ve bütün dünya
Bir an içinde gürültüsüz.

xxxx

Ya da şu:


Günlerimiz olacak
Daha nice yıllarda.
Hep beraber seninle,
En güzel bir baharda,
Bir uzun yazda.
Günlerimiz...Kâh Adada, kâh Boğazda.
Kuytu bir yolda – bütün böğürtlen, kocayemiş –
Dudaklarımız birleşivermiş...
Akşam, Köprüüstü kalabalık,
Başın, omuzumda artık
Ufukta hilâl, gökte yıldızlar.
Günlerimiz olacak,
Mesut, bahtiyar.


xxxx


Bu da güzel değil mi?=

Akşam, içime düşen korku, pişmanlık, hile.
Varamadığım deniz, suyu çekilen ırmak.
İçimde birikeni nasıl yıkamak, neyle?
Bu akşam hangi suyla, hangi suyla yıkanmak?

Yıkanmak, temizlemek deri içindekini.
Yıkanmak, teneşirde ölü gibi yıkanmak.
Yıkamak arzuları, hırsı, şehveti, kini,
Yepyeni ve tertemiz bir sabaha uyanmak...


Umudu yitirmek en kötüsü dostlar..Başka kayıplar telafi edilebilir; yeterki umudunuzu kaybetmeyin..Umudun bittiği yerde, insanlıkta bitebilir.