Dinlerin İnsan Psikolojisi Üzerindeki Olumsuz Etkileri

[image_666]

Özellikle televizyonun ve elektriğin olmadığı yıllarda insanlar birlikte daha çok zaman geçirirlerdi. Ben, neyse ki o dönemde yaşamadığım için o hissi bilmiyorum ama büyüklerimden duyduğum kadarıyla durum böyleydi. İnsanlar bir araya geldiklerinde hoş bir sohbet ortamı oluşur ve zaman akıp giderdi. Tabi bir de siz henüz ufacık bir çocukken bu ortamlarda anlatılan hikayeler vardır. Bunları genelde aile büyükleri veya ağabey-ablalarımız (hatta bazen cami imamı) anlatılardı. Genel olarak içlerinde cin, şeytan, melek, zebani gibi dini-mitolojik varlıkları barındıran bu hikayelerin hemen hemen tümünde bir “korku” öğesi hakim olur ve bu hikayeler sizin o masum, küçük ve körpe beyinlerinize öyle bir işlerdi ki; kimi zaman yalnız uyuyamaz, tuvalete yalnız gidemez, kabuslar veya halüsünasyonlar uykunuzu kaçırırdı. Çocukken en çok güvendiğiniz insanlar olan ebeveynlerinizin ve ağabey-ablalarınızın söylediği her şeye kayıtsız şartsız inanmaya programlanmış (evrimsel bir sürecin ürünü olarak) olan beyinlerinize işlenen bu korku öğeleri, bilinçaltımıza yerleşir ve belli bir yaşa kadar yakanızı bırakmazlardı. (Tabi sırf eğlence için insanların ucube kılığına girip sizi korkutması olayına hiç girmiyorum)

Bu korku hikayeleri kimi zaman karanlık korkusu, kimi zaman yalnız kalma korkusu, kimi zaman gök gürültüsü korkusu gibi yerleşmiş korkulara (fobi) yol açabiliyor. Hatta daha da ilerisi, kişi ömrü boyunca bu yerleşik korkularla yaşayıp “sorunlu” ve psikolojik rahatsızlıklar yaşayan bir birey yetişebiliyor. Kişi belli bir yaşa geldikten ve büyük ölçüde bilinçlendikten sonra bile; korkularının saçma olduğunu ve o hikayelerin uydurma olduğunu bilse de, kişi bu korkulardan kurtulamıyor. Bunun sebebi ise bence çok açık, kişi dini inancından dolayı bu hikayelerde bahsi geçen mitolojik-dini varlıklara inanıyor. İşte asıl sorun bu…

Ünlü bir düşünürün bir sözü vardı. “Bir kişi saçmalarsa buna delilik denir, bir toplum saçmalarsa buna din denir” diye… Ne yazık ki bu tarz beyin yıkamalar hala devam ediyor ve her gün televizyonlarda boy gösteren “ilahiyat hocalarının” da (!) desteğiyle her geçen gün halkımızın bilinçaltına bu deli saçmaları doğruymuş gibi yerleştiriliyor. Aynı şekilde cehennem korkusuyla korkutulan beyinlerin sayısı her geçen gün artıyor. Din kültürü dersinde çocuklara “kabir azabı” isimli namaz kılmayanın feci sonunu anlatan videolar izleten din kültürü öğretmeninin var olduğu bir ülkede yaşıyoruz. Bir öğretmen veya halkın iyi tanıdığı bir ilahiyatçı, halkın en çok güvendiği insanlardır. Bu yüzden kişiye yerleşen bu saçmalıkların ortadan kaldırılması neredeyse imkansız hale geliyor. Her ne kadar anlatılan bu tarz hikayeler uydurma, saçma veya yanlış olursa olsun bunların kökeninde dinlerin ve batıl inançların yattığını düşünüyorum. Yani kısacası bu konudaki asıl suçlu “din”in ta kendisidir.

Bu konuda gerçekten çok endişeleniyorum. 10 yaşındaki erkek kardeşim de sokak arkadaşlarından gece yarısı dinlediği hikayeler yüzünden yalnız tuvalete giremez oldu. Bu korkuların ona yerleşip kalmasından korkuyorum. 17 yaşındaki kuzenim bile bir sohbette bahsi geçen “cin” kelimesini duyduktan sonra sabaha kadar uyuyamadı (kuzenim hakkında ne düşünürseniz düşünün ama ben ciddiyim!) Size tavsiyem, asla çocuklarınızın bu tür hikayeleri dinlemelerine izin vermeyin ve onları sıkı sıkı tembihleyip bu konuda bilinçlendirin. Bu konuda bir şeyler yapılması gerektiğine inanıyorum. Bu sorunun bilimsel aydınlanmayla çözülebileceğine, bilime karşı güvenin arttığı toplumlarda, bu korkulara yer kalmayacağına inanıyorum… Saygılarımla…
__________________________________________________ __________________________________________________ ____________
Din, insanları günün her anı, yaptığımız her hareketi gökyüzünden izleyen görünmez bir adamın varlığına inandırmıştır. Ve bu görünmez adamın on maddelik özel bir listesi vardır, sizden bunları yapmamanızı ister. Eğer bunlardan herhangi birini yaparsanız, sizi sonsuza kadar kalacağınız özel bir yere gönderir; burası ateş ve dumanla kaplıdır, işkence ve ızdırabın yuvasıdır. Tanrı sizi buraya gönderirken yanmanızı, acı çekmenizi, boğulmanızı, feryat etmenizi ve sonsuza kadar ağlamanızı ister… Ama sizi sever!
GEORGE CARLIN