Merakin ve korkunun gucu.

[mehmet1965]

Benim hayat hikayemde dinin ilk onceleri onemi birinci siradaydi. Cocuklugumda hep kendi kendime tanriyi sorgulardim. Nereden, nasil, ne gibi, hukumu, korkusu, buna benzer sorularla kendime sordugumda cevap alamaz, uc kulufu bir elham okur tovbe istifgar ederdim.
Ilk onceleri 12 yasimda tanrinin nerede oldugu dusuncesi ile karsi karsiya kaldim, aileme sordugumda ''Allah nerede anarsan orada'' diye cevap verirlerdi. Bende kendi kendime derdim ki; oyle ise tanri sapkanin icinde derim ve o sapkayi yakarim, o zaman allah yanar mi? Diye kendime soru sorardim.
Benim ailem cevrem herkes muslumandi.
Okul yillarimda bu soru cevap devam etti. Bu arada camiye gidiyordum, oruc tutuyordum. Kendimi solcu olarak goruyordum. Solculara kiziyordum, tanriyi inkar ediyorlar diye.
18 yasima kadar (1988) bu dusuncelerle hayatim gecti. Ama kendimi tatmin edecek cevabi bulamamistim.
Sonra kuran mealini okudum. Ilk okudugumda mutis bir hayal kirikligina ugradim. Kafamdaki islam ile kurandaki islam arasinda daglar kadar fark vardi.
Birde ben islami kulaktan dolma cevrede ogrendigim kadar biliyordum. Kurani okuduktan sonra, din cevrelerinin bize isine gelen yerleri anlatildigini fark ettim. Islamda kadinin yeri, insan haklari, insana bakis acisi, kolelik, bu konularda islerine gelen ayet ve hadisleri tamamini vermediklerini gordum.
Birde kuran ayetlerinde cok celiski vardi, bir ayet diger ayeti tutmuyordu. Ornek olarak dunyanin yaratilisi, insanin yaratilisi, allah ile seytan arasindaki tartisma bana cok basit ve sacma geldi. ALLAH o kadar guclu oldugu halde seytan ile neden tartistigini kabullenemedim. Birde Allah seytani kovdugu halde cennete nasil girdigini Adem ile Havva yi nasil kandirdigini kabullenemedim.
Tanri ezeli ve ebediyi bilen bir guc ise seytanin kac kisiyi kandiracagini o zaman Tanri bilmedigini gordum. Diger yanda imanin alti sartindan biri olan kaza ve kadere iman hukmunun ortadan kalktigini gordum.
Tabi bu arada cok kitaplar okudum, arastirdim, incili ve tevratida okudum karsilastirmali olarak, kitaplari secerken, tek dusunceye (idolojiye) bagli kalmadim. Her kesimin kitaplarini okudum.
Ve gordum ki kitapli dinlerin (tevrat incil kuran) tanrisi gibi bir tanrinin olmadigina karar verdim.
Cunku tanri bu kadar kucuk, aciz ve gucsuz olamaz. Oyle bir varlik kral gibi tasvir edilemez.
Su an cok rahatim, dogaya inaniyorum, evrime inaniyorum dunyayi bu hale getirenlerinde allah degilde insanlarin oldugunu goruyorum.
Cikar cevreleri dini kendi cikarlarina gore kurup ayarladiklarini goruyorum.
Allah 124 bin peygamber gonderdigi halde dunyada barisi saglayamadigini acligi onleyemedigini goruyorum. (eger varsa) Eger allah olsaydi tek din ve peygamber ile herseyi halledecegine inaniyorum. Cunku mutlak kadir olan bir varlik her seye gucu yetecegine inaniyorum.
Oyle olmadigina gore, Allahin olmadigina karar verdim ve su an cok rahatim.
Icimdeki korkulardan kurtuldum, ne cehennem atesini dusunuyorum, ne cennet hurilerini.
Insanca, insanlarla beraber daha guzel bir dunyanin olusmasini gelecek nesillerin daha rahat baris huzurlu bir yasama kavusmasini diliyorum.
Liseyi bitirdikten sonra askerligimi yaptim dogu anadoluda. Su anda ise bir fabrikada isci olarak calisiyorum.
Iste benim hayat hikayem, bu yaziyi okuyanda da dusunce ve onerilerini bekliyorum.
Hic bir insan herseyi dogru bilemez, herkesin kendine gore bir dogrusu vardir.
benimde hatalarim yanlislarim olabilir.