Varsayalım ki Tanrı Var...

Düşünüyorum da varsayalım ki tanrı var. Dünyayı ve insanı yaratmış. İnsana da akıl vermiş. İşte bu noktada artık tanrının geriye çekilmesi gerekmiyor mu? Ama o ne yapmış? Ben size iyilik yaptım iyiliğimin karşılığını istiyorum diyor. Benim bildiğim bir iyilik yapılacaksa karşılığı beklenmemeli. Ama bu tanrı karşılık bekliyor. Nerde o zaman bu tanrının büyüklüğü...

Hani ''Bir deli bir kuyuya taş atmış, kırk akıllı da o taşı çıkarmaya uğraşırmış.'' diye bir söz vardır. Bizimki de o misal. Bir uyanık kalkmış tanrı var demiş. Biz de bu in midir, cin midir demeden peşine takılmışız. Yani kendi putumuzu kendimiz yaratıp ona da tapmışız. Hani biz insanlar bazen aklımızı onların tabiriyle şeytanlığa çalıştırırız ya. Bu tanrı olayı da öyle bir şey. Ve bu şeytanlar bu saf kullarını uyutmak ve sömürmek için bu putu asırlardır kullanıyorlar ve kullanmaya devam ediyorlar...

Sanki çaresiz kaldığı zaman tanrı yardım ediyormuş gibi dört elle tanrıya sarılıyorlar. Ya yok işte. Doğa tanrı felan tanımıyor. Eline fırsat geçti mi biz insanı yok ediyor. Depremde , selde, hastalıklarda hadi tanrı insanı kurtarsın bakalım. Yani sonuç olarak doğayla mücadele biz insanlara kalıyor. Eğer tanrıya kalsaydı işimiz yanmıştık. O depremler o seller o hastalıklar kökümüzü getirirdi. Gerçi geri kalmış ülkelerde bu doğa olayları onların kökünü götürüyor ya!...

Bir de ben bu insanoğlunu anlamıyorum. Yani bu dünyada tanrısız yaşanılmaz mı? Dünyaya geliyorsun. Belirli bir ömrün var. Bu ömrünü en güzel şekilde en iyi şekilde geçirmeye çalış. Bunun için de tanrıya gerek yok. Aklın var. Yeter ki sen o aklı kullan. Göreceksin ki tanrıya ihtiyacın olmayacaktır.

Aklımızı kullanalım. Yani bilime inanalım. Tanrının biz insanı düşündüğü yok. Yine biz insanı düşünen bilim oluyor. Bilim doğayla amansız bir mücadele içerisinde. İnsanlığın gelişimi ve refahı için müthiş bir çaba sergiliyor.Bu çabaya dudak büken insanları anlamakta zorlanıyorum. Japonya da deprem oluyor kimsenin burnu kanamıyor. Ama bakıyorsun geri kalmış ülkelerde binlerce insan ölüyor. Üstelik binlerce insanın öldüğü bu ülkeler en çok tanrıya ibadet eden ülkeler. Bakıyorsun hastalandığı zaman hemen doktora koşuyor. Ya hani sen tanrıya inanmıyor muydun? Kaderin bu değil mi? Takdiri ilahi değil mi? Ne işin var dokdorda senin. Ondan sonra kalkar bilime dudak büker. Ne garip değilmi?...

Yani diyorum ki biz insanız. Dünyayı anlamlaştıran da biz insanız. Niye birer insan olarak kendimize değil de tanrıya güveniyoruz. Kendi gücümüze niye inanmıyoruz. Üstelik bu tanrının çözüm değil de çözümsüzlük olduğunu bile bile...Bir psikolojik rahatlama uğruna değer mi?...

Tanrı olayı insanın o ulaşılmaz egolarını tatmin olayından başka bir şey değildir. Gerçekçi olmak zorundayız. Bu doğanın gerçeği neyse onu kabulenip yaşamımızı sürdürmekte yarar vardır. Bir put uğruna yaşamımızı kendimize zehir edip kendimizi prangalara mahkum etmek akıl dışıdır.

Ama iyi ki bu dünyada aklını kulanan bilimsel düşünen insanlar var. O akıllı insanlar sayesinde bu dünya yaşanılır bir dünya haline geliyor...Umarım bir gün bu insanlar bu dünyada çoğunluğu sağlar, insanlık da rahat bir nefes alır. İyi ki varsınız...Saygılarımla...