Bilimin hayatımı aydınlatması!

[ereninthenature]

tanışalım bölümünde kısaca anlattım kendimi ama burda biraz daha bahsedeyim kendimden.ben direk aşırı dindar bir ailede doğdum babam Selçuk İlahiyat mezunu, annem edebiyat öğretmeni irticadan soruşturma geçirmişliği fln var.4 yıl fetocuların kolejinde yatılı okudum.7 yıl dershanelerine gittim.abi evlerinde kaldım.hayatımın en kötü zamanlarıydı.o vakitler bilmiyordum tabi öyle olduğunu.yanlış anlaşılmasın çok kötü hissediyodum ama hayat böyle zannediyordum.bişeyler olsa şöyle olur fln diyemiycek durumdaydım beynim theism beyin yıkama yolarıyla pelte kıvamına getirilmişti.hiç inanamıyordum adam gibi.bu moralimi çok bozuyordu.şöle derdim kendime hep:
-bu hayat bi sınav mı?
-evet öyle.
-o zaman bana niye öyleymis gibi gelmiyo?

yukardaki monoloğu sizde yapmışsınızdır eminim.theistlerin hayatında var bu sorun bilirsiniz.hayat öyle test gibi gelmez.in cin melekler varmış gibi gelmez.bilmiyorum belki kimisi sürekli RPG oyun tadında yaşıyo olabilir ama ben hiç öyle göremedim hayatı.az çok birşeyleri anlıyordum.bu işte bi terslik var diyordum.bu içimdeki çelişkiler çok garip bi insan yaptı beni.etrafımdakileri çok kıskandım hayatlarında kata-kulle bir oyun bir dolap yokmuş gibi yaşıyolardı.tabi o kadar da saf değildim direk göremediklerini biliyordum.çoğu insan için önemli değildir bunlar.ama beni çok sıkıntıya sokuyordu.sonradan kafamdaki tersliklerden en büyüğünü adam gibi oturdum düşündüm.kendimle tartıştım bu Allah şeytan buna ben bunları yoldan çıkarırım dediğinde.direk şeytanı yok etseymiş hiç birimiz bu dertlerle uğraşıyo olmazdık.hepimiz cennette bir güzel yaşardık.yada hiç olmazdık dert de etmezdik var olmayışımızı.diğer konu şeytan nasıl karşı gelebilir allah'a gözünle görüyorsun.belliki kaybedicen yada adem havva nasıl yersiniz o meyvayı tanrıyı kendi gözleriyle gören bir insan bunları yapamaz dostlarım.bu kanıya ulaşmıştım.bundan sonraki herşey çarpık geldi artık.önceden de öyleydi de vardır bir açıklaması, ben bilemem allah bilir, vardır bi hikmeti, gibi gerizekalıca argümanlarla avutuyordum kendimi.neyse sonra liseye gittim.ben adam gibi inanamamışken her sabah erkenden dürttüler beni üzerime su attılar kışın soğuğunda pencereleri açtılar uyandırdılar sabah namazına.kılmasanda s**e s**e uyanıcan diyolardı.bugün hala erken uyanamam mesela uykuyu büyük bir olgu yaptılar benim için.bozdular biyolojik uyku düzenimi.neyse sürekli kurallar vardı etrafımda.onlarda biliyolardı ki bolca kural koy.ne kadar gereksiz saçma olursa olsun zorla uydur o kurallara direnci kırılsın-itaatkar olsun.evet beyin yıkama olgusunun olmazsa olmazlarınadandır.sürekli içlerinden birimizi ayırıp bakın bu çocuk terbiyeli düzgün diyip onun gibi olmamızı istediler.ona ayrı bir sevgi ayrıcalık gösterdiler o çocukta tam şakirt olur tabi nolcak başka.risale toplantıları filan çok mantıklıymış gibi anlatır okur konuşurlardı hiç açılamazdım ben.kendimi öylesine yanlız ve kötü hissediyordum ki anltamam kelimeler yetmez.babama çok yalvardım beni al bu yurttan evden gidip geleyim diye ama her seferinde

-oğlum boğazını mı sıkıyolar bu yurtta senin?yanlış bişey mi yap diyorlar sana?namaz kıl düzgün insan ol diyorlar?

ama bilmiyolardı üzerimdeki beyin yıkama çalışmasının bende açtığı yaraları birde üstüne biricik babamdan bunları açıklamama rağmen azarlanmam çok çok üzüyordu beni.sonradan babamın beni anlayamayışı içimde nefrete dönüştü.daha da büyüyünce acımaya başladım kendisine.çok fakir bir ailede büyümüş allah'ı herşeyi olmuş.önünü göremeyen bir homo inananus.şimdi böyle açıklamalarda bulunurum ama gece rüyamda babamn bana yıldızları galaxileri anlatığı rüyalar görürüm.öyle bir babam olmadı ama ben olucam ilerde.neyse berbat bir lise hayatından sonra kafama hiç girmeyen derslerden sonra zorla bir bilgisayar mühendisliğine kapağı attım.aslında eczacılık istemiştim babam tıpa zorluyordu bu arada.dedi ki tıp puanını kazan nereye gidersen git ama tıp puanını al.tıp gözlerinde en saygın meslek.güce tapan bir kültürün evlatları oldukları için doktorun toplumdaki gücünü seviyolar, kıskanıyolar, tapıyolar.bilimle alakaları yok.bende tüm lise hayatım boyunca ve ondan öncede aslında ilkokulun son yıllarında filan sürekli bilgisayar oyunlarına vermişim kendimi.tek enfes alabildiğim dünya orası çünkü.geriye kalan hayat bombok.çok sevdim oyunları ilerde yapmak da istedim.lise son'da işte ya bilgisayar mühendisliği ya da eczacılık dedim.bilgisayar mühendisliğini seçtim sonradan.şimdi buraya kadar olan kısım sizin için 3-4 dakkalık kelimeler dizisi belki ama benim için dünyanın büyük işkencesi olan hayatımın özeti.