Evrim Kuramı ve Yaratılış

[kilimanjaro]

EVRİM KURAMI ve YARATILIŞ
(1.BL)

“Ol dedi, oldu” türünden bir yaklaşım, bu oluşun ayrıntılarına, temelinde yatangerçeklere, bir başka deyişle sebep-sonuç ilişkisine dayalı ”neden”,“nasıl” gibi sorulara yanıt vermediğisürece tatminkâr, rasyonel bir kuram olarak öne sürülemez.

DEĞİŞİM-GELİŞİM OLGUSU VE
ORGANİK YAPILANMALARIN ADAPTASYON SORUNU

Dikkat edilirse buraya kadar İslam öğretisinin belli başlı kavram ve buyrukları noktasında pozitif bilimi ve bilim adamlarını olabildiğince işin içine karıştırmamaya özen gösterdik. Meseleleri pozitif bilimin ışığında bir bilim adamı yaklaşımıyla bir çırpıda çözümlemek yerine, daha uzun, daha meşakkatli olanını seçtik. Akıl ve mantık yoluyla açıklamaya çalıştık. Esasen kitabımızın daha en başında “Din nedir” bölümünde dinsel inançları ve skolâstik düşünceyi pozitif bilim temeli üzerine inşa etmenin pek de doğru olamayacağını savunduk. Bütün içtenliğimizle bu savımızın arkasında duruyoruz. İnanca saygı noktasında olabildiğince toleranslı, olabildiğince hoşgörülü olmaya özen gösteriyoruz. Din ve pozitif bilimin ayrı sahalarda kalması ve yekdiğerinin hükümranlık alanlarına müdahale etmemesi gerektiğine inanıyoruz. Çoğu noktalarda birbirine taban tabana zıt bu iki kavramın karşı karşıya gelerek çatışmasında bir yarar görmüyoruz. Ancak böyle bir uzlaşı, tarafların bu konuda, yani birbirlerinin hükümranlık alanlarını ihlal etmemesi konusunda ayni hassasiyeti göstermeleri ile olanaklıdır. Aksi takdirde çatışma kaçınılmazdır… İşte tam da bu noktada, istemeyerek de olsa, İslam öğretisinin ilk insanın oluşumu ve insanların Âdem ile Havva’dan türedikleri inancı noktasında çatışma içine çekiliyoruz. Dinin pozitif bilimin sahasına bu müdahalesi elbette ki karşılık bulacaktır…
Antropoloji bilimi bugüne kadar ne yazık ki ilk insanın oluşumu hakkında ne bir kanıt, ne de doyurucu bir tez ortaya koyamamıştır. Aydınlanma devri biyolog ve doğa bilimcilerinin bu yoldaki çalışmaları bir ölçüde yol gösterici olmakla beraber, yeterli kanıtlarla desteklenemediğinden, başta büyük bir ilgi ve alaka ile karşılanmasına rağmen, bilim ve teknolojinin gelişimine bağlı olarak zamanla cazibesini yitirmiştir. Avrupa da ilk kez “Aydınlanma çağı” adını verdiğimiz 17. ve 18.inci yüzyıllarda ortaya atılan “Evrim” kuramı belki insanın oluşumunu açıklayamamıştır ama gelişim, değişim gibi dar bir anlamda da olsa “evrim” gerçeğini bilime kazandırmakla doğa biliminde yeni yeni açılımlara kapı aralamıştır.
Bir kesimin sözde “tanrı-egemen” bir anlayışı hâkim kılmak adına Darvin’in “evrim” teorisine karşı yürüttüğü acımasız, insafsız, bir o kadar da haksız ve mesnetsiz iddia ve saldırılarına karşın biz, hiçbir zaman evrim kuramını “her şeye rağmen aklayıp paklamak” gibi bir gayretkeşlik içinde olmayacağız. Aksine, “Sezar’ın hakkını Sezar’a” veren bir yaklaşımla gerçeğe, sadece gerçeğe doğru yürümeye çalışacağız.
Öncelikle kabul etmek gerekir ki Darvin’in Evrim kuramı, bu konuda yazılan, çizilenler içinde en kapsamlı tez olarak ileri sürülmesine karşın tatminkâr olmaktan uzaktır ve çözdüğünden fazla sorun yaratmaktadır. Global anlamda evrim, evrenin yaradılışından bugüne her alanda yaşanan ve yaşanmakta olan bir doğa gerçeğidir. Bu anlamda, yani radikal değişimler anlamında bir çekirdeğin toprakta yeşererek ağaca dönüşmesi de kendi ölçüleri içerisinde bir evrimdir. Balıkların sürüngenlere, sürüngenlerin kuşlara dönüşümü ise daha girift, daha karmaşık bir olaydır. Kanıtlanma noktasında sıkıntıları vardır.
Bir antitez olarak “Yaradılış” kuramını öne sürenler, haklı olarak böyle bir evrim için bugüne kadar ara geçiş formlarının bulunamadığından söz etmektedirler. İnsan söz konusu olduğunda ise daha da karmaşık bir evrimleşme gündeme gelmektedir. İnsan kendine özgü fiziği ile, kendine özgü biyolojik yapısı ve karakteristik özellikleri ile tüm hayvanlardan çok daha farklı bir konumdadır. Yaradılış kuramcıları tam da burada skolâstik bir yaklaşımla olaya kutsal bir boyut katarak “yaradılış” kuramını gündeme getirmektedirler.
Doğaldır ki, bir konuda yetersiz ya da eksik kaldığınız yerde o eksikliğinizi gidermek, daha doğru bir ifade ile açıklanamayanı açıklamak adına başka savlar devreye girecektir. Şu farkla ki; yaradılış savı bir fikir olarak doğup gelişmedi. Evrim teorisinin yetersizliği ile devreye girmedi. Semavi dinlerin ortaya çıkışıyla dinsel öğretiler temelinde bilinçlenen insanların öteden beri savunageldikleri “mucizevî oluşum” inancı, evrimcilerin çıkmaza girdikleri yerde pekişerek bir karşıt teori gibi ortaya atılmaya başlandı. Yaradılış kuramını ileri sürenlerin aksine, ara geçiş formlarının bulunamamasına karşın, fiziksel evrimin gerçekleşebileceğini düşünüyorum.
Eğer bir tür canlı, ipekböceği örneği birtakım radikal değişimlere uğrayabiliyorsa, türler arası geçiş de pekâlâ mümkün olabilir. Bu bağlamda balıklar sürüngenlere, sürüngenler de kuşlara dönüşebilir. Her şeye karşın yine de bir ortak paydaları vardır; Hayvan olmak… Bu anlamda türler arası geçişin de radikal bir değişim olmakla beraber, tümüyle bir değişim olarak algılanmaması gerekir. Bu itibarla yüz binlerce, belki de milyonlarca yıllık bir süreçte söz gelimi maymunun da fiziksel olarak insana dönüşebilmesi olanaklıdır.

("Tabuların Gölgesinde" adlı felsefe kitabımdan alınmıştır. Her hakkı saklıdır. Hiçbir yerde yayımlanamaz.)