Sona Doğru

[bilgetonyukuk]

Sizlerde de böyle mi bilmiyorum ama her gün hayatım biraz daha anlamsızlaşıyor. Kendi yaşamamı sorguluyorum ve o kadar boşum ki anlatamam . Daha önce hiç bu kadar varlığımı ayaklar altına almadım. Şimdi 20 küsürlü yaşlardayım sıradan bir genç gibi değilim sanki 80 yaşında terminal döneme girmiş bir ihtiyarım. Bildiğim, yaşadığım, vicdanım, dünya görüşüm her şey anlamsız geliyor. Kendimden nefret ediyorum, kendimi hatırlamak, kendi sesimi duymaya bile tahammül edemiyorum yani kısacası şu saatten sonra yaşamam için bir neden yok. Aslında son 4-5 yıldır böyleyim ama şu son 2 aydır gerçekten tahammülüm kalmadı bir de bir şey fark ettim kendimi yok edeceğim için kafaya hiçbir şey takmıyorum ve ders bile çalışmıyorum, ailemden biri bile ölse üzülmeyeceğim o kadar soyutladım ki kendimi hayattan tek sırdaşım burası herhalde, can dostum yok Belki şuan için kendimi öldüremem ama ölümüme de yaklaşıyor gibiyim. Çünkü bıktım hep aynı kısır döngüyü yaşıyorum, bir ara dünya telaşına kapılsam da sonra yeniden o kısır döngüye giriyorum. Ben sıradan aptal insanlar gibi borç ya da aşk için kendimi öldürmeyeceğim, kendimi ödüllendireceğim ve bu boktan dünyadan kendimi kurtaracağım.
NOT: Amacım duygusallık, ilgi çekmek veya kendimi acındırmak değil sadece benim gibi gereksiz insanların yok olması gerekiyor bunun dışında dediğim gibi çok dolduğum için buraya yazma ihtiyacı hissettim. Sizlere de tavsiyem sadece dinlerden ve tanrılarından arınacak kadar sorgulayın. Ben ciddiyim zaten yakın zaman da bitireceğim bu işi sadece ne şekilde ve ne zaman yapacağımı ayarlayamadım.