Din Kültürü Öğretmeni

[Boolean]

Uyanmam ortaokulda başladı. Din Kültürü öğretmeni "Cinler kara kedi kılığına girerler" demesiyle, bir süre siyah kedilere "acaba bu cin olabilir mi?" diye gözle incelediğimi hatırlıyorum.

Daha sonra teyzemin "tuvalete çişini yaparken sıçratanı, cin çarpar" , annemin "gece tırnak kesilmez uğursuzluk gelir" sözü... Bunlara inanıyordum ama, hem de anlamlandıramıyordum kafamda.

Arkadaşlarım meleklerden bahsederken. Bir ara "neden bahsediyor bunlar ya?" dediğimi anımsıyorum.

Zekam artmaya, çocukluktan ergenliğe geçmeye başladığım zaman, jeton düştü birden. Bunlar saçmalıyorlar dedim.

Şu da var;

İnanmanın nasıl bir durum olduğunu unutuyorum artık. İnanan insanları ancak gözlemleyerek anlamaya, o zamanı hatırlamaya çalışıyorum. Dua ettiğim anlar hayal meyal aklımda.

Uzunca bir süredir ezan sesi duymamam, Ateistlerle beraber yaşamam da buna neden oluyor.

İlginç geliyor. "Nasıl inanabilirler böyle şeylere?" diyorum. Hiç mi akılları yok, nasıl göremiyorlar? diyorum.

Sonra tabi bu beni korkutuyor. Çünkü mantıklı bir insanın ne tepki vereceğini öngörebilirsin, ama bu tür insanların ne tepki vereceğini, nasıl bir karşılık vereceğini önceden tahmin edemezsin diye sanıyorum.

Hiç beklemediğin bir anda, mantıksızca bir tepki alabilme ihtimalin var.

Tabi insanın benliğinin kendi elinde olmadığı durumu da var. Bizi biz yapan davranışlarımız, davranışlarımızı belirleyen aklımız, eğer aklımız doğru çalışmıyorsa biz ne kadar özgür olabiliriz, kendimiz olabiliriz?

Çünkü onları gördükçe, acaba aklen özgür müyüm? sorusunu soruyorum.