Askerlik geldi çattı!

[Deep]

Ağustos ayinda,20 yasina basmis olacagim ama hala yasayacak kadar büyüdüğümü düşünmuyorum.İlkokulda içime kaoanik biriydim ama en azindan tahtaya cikacak,kizlarla bir arada bulunabilecek kadar iyi bir durumdaydim ama o zamanlar o toplulugun onune cikip stiklal Marsi okumak düşüncesi olum gibi gelirdi bana,lisenin ilk sinifinda insanlarin arasinda rahatça konuşacak kadar rahattim ve sakindim,tabi sonra iyice psikolojimi yitirmeye basladim,siska biri olarak utaniyordum siskaligimdan artik,insanlarin arasinda bulunma düşüncesi travma gecirtuyordu bana,insanlarin arasinda bulunduğum yasadigim stres,artik basimi ve kalbimi yoruyordu.Otobüse binmek,caddenin kenarinda duran cop kutusuna otobüs geçerken cop atmak bile eziyetti,hatta lise 3 e gectigimde doğru düzgün tek basima otobüse binmemistim,doğru düzgün bir yeri de bilemezdim,iki uç senem ev ve okul arasi 10 dakika olduğundan ev ve okul arasinda dolanmakla geçti,saatlerimi sürekli PC basinda geciriyordum,dünyam o internet dünya si olmuştu,disaridaki hayata ayak uyduramamayi anlarsiniz.Bir bakkala gittiğinizde,akip giden hayatin disindasinizdir,öyle hissedersiniz.Ailem de bu durumdan bayagi şikayetçiydi,tabi daha ham ergenlik yillari su ankinden daha sert esiyordu ve evde kavga eksik olmuyordu,su an düşününce o ortamda nasil kafa yi yemedigimi düşünüyorum.O zamani düşününce odanin sicakligindan terlemis vaziyette,iki büklüm PC karsisinda oturan ve ölü birini görüyorum,başka biri değil.
Üniversiteye gectigimde çeşitli korkularla yuzlestim,yani hayat artik eskisi gibi olmayacakti,kesinlikle.Filmlerden,dizilerden gördüğüm kadariyla amfilerde oturan,beton gibi soğuk hocalarin resmiyet ve ciddiyet estirdigi bir ortam aklima gelmiyordu.Lise ortami gitmiş,artik hayatin icindesin.Lise yillarinda otobüse binmemis,evde beslenen ben artik kalabaliklarin içinde olacaktim,tabi birkaç arkadaş edinince ve ortama alisinca korkularimi yenmem mümkün oldu.Artik rahat bi şekilde otobüse binme,kalabalik içinde bulunma vs eylemleri yapabiliyorum ama tek basina oldugumda bu sosyalfobi krizi az da olsa kendini hissediyor.
Sosyalfobiden hala muzdarib bir vaziyetteyim.Omruumu,zihnimi yemis bir has talik gibi.Neye alissam sadece ona alisiyorym,uyum sagliyorum ama başka şeylere karsi hala korkum var sosyal fobi boyle bir illettir iste..
Askerlik mevzusu da birkaç gündür aile içinde acilmis durumda ve mutlu değilim,20 yasindayim ama cocuklugumu özlüyorum,hayati bu hastalikla devam ettirmenin guclugunun farkindayim ve bu yüzden korkuyorum,askerlik tecil işlemini bile yapmaya gücüm yok ki,öğrenci belgesini alsam(ne büyük basari!)bir askerlik şubesi binasina girip işlem yapmak(tek basina)korkunç geliyor.Dedim ya,uyum saglayabilirim sadece,rahat davranamam.Evet,yarin bu isi hallederim ama bu korku geçmez benden..
Askerlik işlemi bile olum gibi gelirken,askerde ne b.k yiyecegimi kara kara kara dusunuyorum.Askerler,zihnimde resmen bir korku simgesi,komutan momutan,bu kadar ciddiyetten korkuyorum.Rezil olurum,yanlis birşey yaparim küçük düşerim düşüncesi var.
Yazdikca rahatladim gibi,bazen rahatlamak için yaziyorum.Dertlerimi anlatmak en büyük zevkim,derman gibi sanki.Umarim,yardimlariniz olur,biriniz değiştirir beni.

Saygilarimla!