200 sene önce getirilebilecek bir yorum.

[birveiki]

ENBİYÂ (32) Gökyüzünü de korunmuş bir tavan yaptık. Onlar ise oradaki, (Allah’ın varlığını gösteren) delillerden yüz çevirmektedirler.

--------------

Yukarıda yazılı bulunan ayeti 200 yıl önceki bir insana söyleseydiniz (bir ateiste mesela) size tepkisi ne olurdu.

Muhtemelen. Allaaah Allaah deyip yere kalpaklanmayacaktı. Diyeceği şuydu:

"Hadi len ordan, gökten tehlike mi gelmişte bu zamana kadar, ne olmuşta neyden koruyacak. Gökyüzü bir tehlike zaten, zırt bırt yıldırım düşüyor, çarpacak bizi" Veya biraz zorlasanız inanan birisini de aynı düşüncelere sevk edebilirdiniz.

Kur'anı tasnif eden insanlarda bu ayetin ne demek istediğini BİLMEMEKTEYDİLER. Ama onlar hile yapıp "insanların aklını karıştırmayalım" deyip çıkarmadılar. Tıpkı "iki deniz arasında bir berzah vardır" ayeti gibi. Huruf-u Mukatta gibi.

Peki bugünkü adamlar ne diyorlar: "Daha önceki gelişmiş uygarlıklardan öğrendiler, onlar astronomide çok ileriydiler" Hatta biraz daha sıksalar uzaya gidip dışarıdan gözlemler de yapmışlardır diyecekler, kimbilir. (Okuma yazma bilmeyen bir insanında bu bilgiden emin olup Kutsal Sözlerin arasına sokması da herhalde epeyce riskli bir davranış olacaktır mı? Ya doğrusu anlaşılırsa endişesinden mahrum muydu yoksa?)