Nasıl başladı

[uguler]

farketmez´isimli üyeden Alıntı

Benim sorgulama sürecim çok erken yaşlarda başladı aslında. 10-12 yaş aralığındaydım ve sonsuz cehennemde yanacakları için müslüman olmayanlara acıyor, onların yerine tasalanıyordum. ben eninde sonunda cennete gidecektim o konuda bir sıkıntı yoktu. anlamaya çalıştığım şey farklıydı.

Sırf inanmadıkları için milyarlarca insanı sonsuza dek ateşle işkenceye tabi tutacak olan tanrı vicdanlı bir tanrı olabilir miydi?
o zaman biz niye melekler gibi saf temiz yaratılmamıştık, onlar torpilli miydi?

Mesala allah ezeli bilgisiyle her şeyi bilir, Geleceğide bilir kurana göre. Şeytanın ve milyarca insandan kimlerin cehenneme gideceğini biliyordu.Onları yaratmasaydı gitmeyecektiler. Allah sonsuz yaratma gücüyle yaratmadığı sonsuz insan varken yarattığı cehennemliklere haksızlık oluyor bence

[Vefik Sami]

farketmez´isimli üyeden Alıntı

Kuranı baştan sona onlarca kez okumuştum. hiçbir şekilde beni etkilemiyor,çarpmıyor, hayranlığımı kazanmıyordu.. vay be ne söz söylemiş tanrı helal olsun. demiyordum ayetler arası çelişkileri tespit ediyordum ama üzerine gidemiyordum çoğu zaman.. üzerine gittiğimde ise kafamdan bahaneler ve savunmalar üretip kuranı haklı çıkarmaya çalışıyordum. ama çoğunlukla haklı çıkaramıyordum. çünkü vicdan ve mantıkla çelişen sözler o kadar fazlaydı ki, başa çıkmak mümkün değildi.

Bunları birebir ben de yaşadım.

Kur'an âyetlerini okuyup feyz almam gerekirken, kimi çelişkileri hazmetmek ve inancıma uydurmak için çaba sarf etmekteydim. Bu çabanın temel kaynağı da Kur'an İlah'ının sürekli tehditleri idi. Ebedi olarak Cehennem'e gitme korkusu, okuduğum her şeyi kabûle zorlamaktaydı beni.

farketmez´isimli üyeden Alıntı

Sonra tevrat ve incile taktım kafayı. belki onlar tanrı sözü olabilirdi, düştüğüm bu boşluktan beni çekip çıkartabilirlerdi.
uzun uzun onları da inceledim. fakat sonuç gene hayal kırklığı oldu.

Peki bir tanrının var olmasını ister miydim? tahmin edemeyeceğiniz kadar çok isterdim...

İslâm ile ilgili inancımı yitirdikten sonra İncil okumaya karar verdim.
Doğrusu; İncil'i - Matta/Markos/Luka/Yuhanna - okuduğumda ayaklarım yerden kesildi âdetâ. Ben, Tanrı inancı olmadan yaşayamam. Zihnimde oluşturduğum Tanrı algısı, MESİH'in öğretişlerindeki Tanrı idi. Ama; o zamana kadar İncil okumadığım için - Müslümanlarca 'muharref' kabul edilir ya - bunun farkında değilmişim.

Tevrat ve Kur'an biribirine daha çok benizyor sanki.
Yasalar, şeriat, katı kurallar vs.
Fakat İncil çok farklı.
İncilde daha ziyade bir ilkesellik gözlemledim ben.

[uguler]

Vefik Sami´isimli üyeden Alıntı

Bunları birebir ben de yaşadım.

Kur'an âyetlerini okuyup feyz almam gerekirken, kimi çelişkileri hazmetmek ve inancıma uydurmak için çaba sarf etmekteydim. Bu çabanın temel kaynağı da Kur'an İlah'ının sürekli tehditleri idi. Ebedi olarak Cehennem'e gitme korkusu, okuduğum her şeyi kabûle zorlamaktaydı beni.



İslâm ile ilgili inancımı yitirdikten sonra İncil okumaya karar verdim.
Doğrusu; İncil'i - Matta/Markos/Luka/Yuhanna - okuduğumda ayaklarım yerden kesildi âdetâ. Ben, Tanrı inancı olmadan yaşayamam. Zihnimde oluşturduğum Tanrı algısı, MESİH'in öğretişlerindeki Tanrı idi. Ama; o zamana kadar İncil okumadığım için - Müslümanlarca 'muharref' kabul edilir ya - bunun farkında değilmişim.

Tevrat ve Kur'an biribirine daha çok benizyor sanki.
Yasalar, şeriat, katı kurallar vs.
Fakat İncil çok farklı.
İncilde daha ziyade bir ilkesellik gözlemledim ben.

İslamdan sonra hiç bir dini merak etmedim. Mesala dünya dönmüyor diyen kiliseyi hala ayakta dimdik bulmak beni şaşırtıyordu. Artık anlıyorum neden dinler hala yaşıyor. Birde en kötüsü yıllarca kandırılmış gibi hissetmek geldi bana

[farketmez]

Vefik Sami´isimli üyeden Alıntı

Bunları birebir ben de yaşadım.

Kur'an âyetlerini okuyup feyz almam gerekirken, kimi çelişkileri hazmetmek ve inancıma uydurmak için çaba sarf etmekteydim. Bu çabanın temel kaynağı da Kur'an İlah'ının sürekli tehditleri idi. Ebedi olarak Cehennem'e gitme korkusu, okuduğum her şeyi kabûle zorlamaktaydı beni.



İslâm ile ilgili inancımı yitirdikten sonra İncil okumaya karar verdim.
Doğrusu; İncil'i - Matta/Markos/Luka/Yuhanna - okuduğumda ayaklarım yerden kesildi âdetâ. Ben, Tanrı inancı olmadan yaşayamam. Zihnimde oluşturduğum Tanrı algısı, MESİH'in öğretişlerindeki Tanrı idi. Ama; o zamana kadar İncil okumadığım için - Müslümanlarca 'muharref' kabul edilir ya - bunun farkında değilmişim.

Tevrat ve Kur'an biribirine daha çok benizyor sanki.
Yasalar, şeriat, katı kurallar vs.
Fakat İncil çok farklı.
İncilde daha ziyade bir ilkesellik gözlemledim ben.

Bu kitaplar içinde incil en elle tutulur olanı, buna katılıyorum

[Aleph]

uguler´isimli üyeden Alıntı

İslamdan sonra hiç bir dini merak etmedim. Mesala dünya dönmüyor diyen kiliseyi hala ayakta dimdik bulmak beni şaşırtıyordu. Artık anlıyorum neden dinler hala yaşıyor. Birde en kötüsü yıllarca kandırılmış gibi hissetmek geldi bana

Harfi harfine katılıyorum. Aynı şeyleri yaşamış aynı şeyleri hissetmişiz..