Resmin kaynağı
http://icmihrak.blogspot.com/. İlk gördüğümde hoşuma gitmişti, hani müslüman alemin ateistine bu yakışır gibisinden. Sonraları Michael Onfray'in "Atheist Manifesto: The Case Against Christianity" kitabını okurken bu fenomene değindiğini farkettim: Dünya müslüman ateistlerle, hristiyan ateistlerle dolu. Her ne kadar bir dine inanmasalar da, toplum içinde kabul görmeye devam etmek, hayatlarını daha rahat devam ettirmek için hareketlerini dinin emrine dayandırmasalar da, dinin önerdiği gibi yaşıyorlar, toplumun dayattığı normları "evrensel doğrular" olarak benimseyip böylece toplumla "ters"leşmiyorlar. Michael Onfray'in sonunda önerdiği alternatif, ateistlerin kendi değer yargılarıyla, basit ama temel kavramlarla başlayarak, başka bir ahlak silsilesi oluşturması. Bu normlar mesela hayattan zevk almaya ve diğerlerinin de hayattan zevk almasına engel olmamaya çalışmakla başlayabilir, diye öneriyor.
Bence de, (her ne kadar eğlenceli bulduysam da) arabanın camına "elhamdülillah ateistim" yerine "ateistim, mutluyum" diye etiket yapıştırmak daha iyi olurdu. Öbür türlü "ateistim ama namaz kemiklerime iyi geliyor, aksatmıyorum" demek gibi bir şey - alttan alta bir işi sağlama almacılık var.
Ama kelimelerin anlam kaybederek kullanılmaya devam etmesine karşı değilim. Portekizliler yüzyıllardır, asıl anlamını bilmeden "umarım" yerine "oşalla" diyor - inşallahın yuvarlanmışı, endülüslerden kalma.
Gelelim "
allah kavuştursun"a: "Hoşçakavuş"
Allah şifa versin: "Aman iyi ol"
Allah kahretsin: "Şit, meen"
Şaka şaka, tdk'dan beter oldum, değil mi?