Zor Oldu Ama Hikayemi Yazdim

[simply a good person]

Ogün anneanemin komsusunda gördügüm kedi yavrulari beni büyüledi. Öyle tatlilardi ki, annme bir tanesini eve götürüp götüremeyecegimi sordum. Nasil olduysa bana izin verdi. Öyle mutlu olmustum ki, hatiramda yillar boyu kaldi. Kisa bir süre sonra yine anneannemden dönerken yolun kenarinda bir serce buldum. Ölü gibi yatiyordu. Üzüntüyle avucuma aldim. Öldügünü düsüp üzülüyorken, annem yasadigini söyledi. Yine anneme masum gözlerle bakarak ;
-anne eve götürüp bunu iyilestirim mi?
Annemin agzindan cikan tamam sözü beni cok mutlu etti. Artik evde bir serce bir kedi ve bahcemizde yasayan köpegimiz tarzan olmak üzere kalabalik bir alile olmustuk.Kisa süre sonra serce canlandi ve odada ordan oraya ucmaya basladi. Yanliz büyük bir sorunumuz vardi. Serceyi kedim minnosdan, minnosuda köpegimiz tarzandan korumam gerekiyordu sürekli. Gerceten zor isti bu. Eger bir anlik dalginligimiza gelse, birinden biri digerini parcalayacakti. Serceyi iyilestigine emin olunca balkondan eski yasamina ugurladim. Kaldik minnos ve tarzanla basbasa. Minnos da günün birinde yaslaninca annemin;
-artik cok yaslandi tüyleri dökülüyor. Evden gitme zamani
dedigi günü hatirliyorum. Sehir disina cikan bir yakina teslim edildi. Cok uzaklarda bir yere atilacakti.

Minnosumu götürüp baska bir sehirde yanliz basina biraktilar. Ama minnos bu durur mu? Bir süre sonra nasil olduysa cikti geldi. Artik onu eve almadan balkonda beslemeye basladim. Yaninda cok arkadasi da gelirdi. Onlara da evde ne varsa peynir, ekmek vermeye calistim. Ama bu kadar kolay degildi. Bu kez beni cok güldüren köpegimiz tarzan sorun olmaya basladi. Dogum yaptiktan sonra annelik icgüdüsü ile cevre mahallelerden ne bulursa asirmaya basladi. Öfkeli insanlarin bizi bulmasi gecikmedi. Babam bu ise bir cözüm buldu. Babadan kalma tüfegini alarak tarzanla beraber ormanlik bir yere gitti ve onu vurdu. Öyle üzüldüm ki. Ertesi gün arkadaslarim ile evcilik oynarken, arkadasimin kapi disindan bana seslenip
-tarzan burda, ac kapiyi korkuyorum
demesi beynimi allak bullak etti. Tarzan ölmüstü. Babam vurdu onu, nasil orda olabilir ki? Yavasca kapiyi acip bakmamla dünyam altüst oldu. Evet tarzan ordaydi. Memelerinden kan damlayarak bana kuyruk salliyordu. Meger ölmemis ve evine geri dönmüs. Su an dahi gözlerim yasariyor. Aksam eve gelen babam yarim kalan isini tamamladi ve yakinlarda bir yere gömdü onu.

Birseyler yanlis olmali. Ben büyük bir sevgi beslerken hayvanlar icin, birileri onlari öldürmek istiyor. Halbuki ne güzel sevgi o. Nerden bilebilirdim ki hayvan sevgisi olmayanin insan sevgisi de olamayacagini!

Biliyormusunuz, hala tüm sevdiklerime minnosum derimJ

Baska dört ayakli dostum olmadi evde. Gecen zaman hayvana gösterilen siddeti bana cevirdi. Inanan bir ailem vardi. Babam hergün namaz kilmasa da önemli günleri kacirmaz ve evde zaman zaman Kuran okurdu. Ben de cocuk yaslarda Kuran Kuslarina gitmeye basladim. Birgün amcam eger kurani ögrenirsem bana altin bilezik alacagini söyledi. Ve ben o bilezik sevdasi ile tüm gayretimle Kuran’i ögrendim. Ama altin bilezik hic gelmediJ

Bir sorunumum vardi. Bana Kuran’i ögreten kisi sürekli kisa kollu ve basi acik dolastigimiz icin cehennemde yanacagimizi anlatiyordu. Annemden sürekli ktü bahsediyordu. Onun ojeli tirnaklarinin kerpedenle cikarilacagini, yilanlarin saclarina dolanacagini, daha neler neler. E hersey bir yere kadar. Ne zaman tüm bunlara anneme anlattim, annem solugu o kadinin yaninda aldi.
-insan gibi Kuran’ögret, gerisi seni ilgilendirmez. Kücücük cocugun beynini sacma sapan seylerle doldurma.
Annem benim kahramanim. Hatta o günden sonra kisa kollu giysilerle Kuran okuymaya gittim de kimsenin giki cikamadiJ

[simply a good person]

Kaharaman annem bicok kez beni korudu. Okulda anlayissiz ögretmenlere karsi, evde beni bir lokmada yemek isteyen baba ve agabeye karsi. O günlerde kendime bir söz verdim. Ben de onu koruyacaktim, büyüyünce tabiJ

Cocukluk ve genclik zamanimdan kalan hep aci hatiralar oldu. Nasil olurda bir baba kizini, agabey de kardesini sevmez. Hadi sevemese neyse. Nasil olur da bu kadar acimasiz davranirlar. Ders calissam hata, disimi fircalasam hata, sacimi tarasam hata acikcasi yasamam hata. Cocukluk ve gencligim bu zalimliklerin icinde izdirapla gecti. Benim balkonda kukuman kuslari gibi sinmis ve düsünceli halimi gören komsularimizin icleri yanarmis. Hala gördüklerinde bunu söylerler bana. Cevrem Allah inanci olan inanlarla doluydu ama kimse de elinden tutalim demezdi. Bunlar aile ici seylerdi. Hatta tarikat evlerinden cikmayan anneannem bile gözünün önünde haksiz yere sopa yiyislerime bir care bulamazdi. Gecer yavrum sabredin derdi. Annem ve benim cektigim bu eziyet nasil bitecekti? Düsün düsün bir yol bulamyordum. Bazen gece yatagima yattigimda hersey bir rüya, aslinda ben bir prensesim, uyaninca cookkk sevilen bir prenses oldugumu anlayacagim diye türlü hayaller kurardim.

Baktim ki böyle olamayacak, kendimce bir plan yaptim. Okumaliydim. Evet okumali, bir is sahibi olmaliydim. O zaman kendimi annemi bu cehennemden cikarabilirdim. Kendime verdigim bu telkinlerle bir sekilde üniversite bahanesi ile evden uzaklasabildim. Nihayet cehennemden cikmistim. Günler geldi gecti ve okul bitti. Simdi eve, cehenneme dönme zamani. Hayir dönemezdim oraya, ben de tüm SIKINTIlari göze alarak okudugum sehirde kalmayi sectim. Kolay olmadi tabiki. Dönmem icin babamdan gelen baskiyi bir sekilde bertaraf etmeliydim. Ne yaptim ettim bir sekilde iyi bir isim olduguna geri gelemeyecegime inandirdim. Ama isin asli baska idi. Cok zaman issiz ve parasiz kaldim. Hasta oldum, yokluk cektim ama eve hic belli etmedim. Bu yola cikmistim artik, dönmek yok. Kariyerim icin isten ise, sehirden sehire atladim.

Evden ayrilmamla tüm yükü omuzlarima aldim. Zaten evde de secebilecegim rahat bir hayatim yoktu. Yillarca devam eden mücadelelerim, kendime olan güvenimi bana geri kazandirdi. Ben de bir bireydim. Her ne kadar hep horlanmis, sevilmemis, itilip kakilmis olsam da bunlara artik dur demistim. Kendimce yasamaya calistim.

Tüm bu yasamim boyunca kendimi Allah’a inanan bir müslüman sanirdim. Hayat benim yollarima hicbir zaman güller sermedi. Aksine hep dikenlerle bogustum. Yine de dua eder Allah’a inanmaya devam ederdim. Fakat hep aklima takilan seyler olurdu. Benim ailem, cevrem hep namaz kilan, Kuran okuyan, Hacca giden insanlarla dolu. Kücücük bir cocuga yapilan eziyetlere nasil izin verirler, inanan ve müslüman bir baba nasil olurda kendi öz kizini sevmez, türlü türlü eziyetler yapar. Et sevmedigi halde kustura kustura et yedirmeye calisir. Kurban bayramlarinda kestigi hayvani tutmasini ister. Cay icmedigi icin de caydanligi kafasina yiyen pek fazla insan yoktur sanirimJ

Evet, bu benim kisa hayat hikayem. Bazen geriye döner bakarim ve hala kin duyamam biliyormusunuz. Bana cocuklugumu ve gencligimi zehir eden babama ve agabeyime karsi hala kin duyamiyorum. Belki de bir gün degisirler umudu. Ben onlari hep sevdim, belki onlarda beni birgün severler. O güne kadar da uzak durmaya karar verdim.

[simply a good person]

Dini yargilamam birgün biryerlerden sunu 1000 kere okursan, bunu 500 kere yaparsan cennette saray sahibi olabilirsin gibi birseyi duymamla basladi. Ilk düsündügüm cennette saray istemedigim oldu. Ne yapacaktim ki cennette sarayi? Temiz bir tuvaleti banyosu olan ferah bir yer bana yeterdiJ Evet ben cennette yan gelip yatacagim bir saray istemiyordum. Cennete gideceksem Allah bana günümü gecirecek faydali birseyler, ugraslar vermeliydi. Cennet ve cehennem kavramini bir sekilde reddettim. Beni cezbeden seyler degildi bunlar. O zaman benim mülümanlikla alakamin olmadigini anladim. Bu merakla arastirip okumaya basladim. Benim cocukken tanistigim Allah gözüme hep sevimsiz görünürdü. Aileye karsi cikan bir evlat cehennemde yanacakti. Ben defalarca nefretimi haykirmistim. Beni cehenneme atacak ve yakacakti. Napalim ben istememistim böyle olmasini. Yakarsa da artik pek umrumda degildi.

Dine inanmadigimin farkina varinca arastirmaya basladim. Bu site ile tanismamda bu sekilde oldu. Icgüdüsel olarak reddettigim dinin hakkinda okuyarak ve arastirarak daha cok bilgi sahibi oldum. Ilk tepkim kendimi kandirilmis hissetmek oldu. Yillarca insanlar ve Allah beni kandirmis. Terkedilmislik ve yanlizlik hissinden kurtulduktan sonra kendimi toparlayip yoluma devam ettim. Hala sevgi dolu, hala insanlik adina birseyler yapma amaci ile bu yoldayim. Artik Allah’da kendi bilir. Ister bana yardim eder ister etmezJ Sadece dinlerden özgürüm.

Hikayemi özetlemeye calistim. Birgün ateist olurmuyum bilmiyorum. Sadece tanri ile aramin iyi olmadigini biliyorum o kadar.

[evrensel-insan]

Saygideger simply a good person;

Hikayeni, bir roman gibi dile getirmissin ve okurken de akici olmus. Yasadigin hayati dile getirebilmek ve kitleye sunabilmek, senin kendine olan ozguvenini gosteriyor.

2. mesajindaki, son paragrafta, insansal ozunu.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[simply a good person]

tesekkür ediyorum evrensel insan;

öyle bir animda yazdim ki bunlari, yarina kalsa inanin yazamazdim. Tüm samimiyetimle ve duygusalligimla. Kirk yilda bir de olsa böyle anlarim oluyor iste

[evrensel-insan]

Saygideger simply a good person;

Su an ailenle, ozellikle baban ve agabeyin ile, olan yakinligini ve iliskini bilemiyorum ama; bu mektubu onlara da postalayabilirsin. En azindan, belki; dusuncelerinde bir "acaba" ve bir vicdan sorgulamasi vuku bulabilir.

Sonucta onlarda, sana ozel bir muamele degil; inandiklarini uyguladilar ve bunun bile senin uzerinde nasil bir etki yapacagini da dusunmeleri mumkun degildir.

Oyuzden de 2. mesajindaki son paragrafina degindim.

Gerci, iliskiniz; onlarin sana ulasamayacagi duzeyde de olabilir. Ama, bu mektubu kendi adresini, bildirmeden de yollayabilirsin. Ya da, hem ailen, hem de seninle ortak bir iliskisi olan birisini de, ulak olarak kullanabilirsin.

Aslinda bunlari neden yazdim bilmiyorum ama; belki de senin o insansal dusuncen yazdirdi. Eger "sen neden benim aile iliskilerime karisiyorsun" diye bir dusunce gecerse aklindan, simdiden ozur dilerim ve bu yaziyi yazilmamis say.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[AhbAp]

Sevgili Simply A Good Person,

Yaşadıkların ve anlatımın çok etkileyici. İyi ki yazmışsın ve iyi ki okumuşum.

Sana en içten sevgi ve saygılarımla,

AhbAp

[simply a good person]

Sevgili evrensel-insan;

aile iliskilerime karisilmasi gubi bir düsüncem olsa zaten yazmazdim bu kadar icten.

Beni yazmam icin tetikleyen de bugün kardesim ile yapmis oldugum bir konusma oldu. Uzun uzun bu konulari tartistik. Ben bunlari yasarken o cok kücüktü, cogunuda bilmez. O evin kücügü olarak el bebek gül bebek yasarken beni anlamasi yillar aldi. Bugün bana pesetmememi söyledi. Babamin hasta oldugunu, bu bahane ile konusmayi deneyebilecegimi söyledi. Bunu yapmayi ben de istiyorum ama ne tür bir lisan kullanacagimi bilemiyorum henüz. Benim kendimi ondan soyutlamamin üzerinden cok dereler akti. Ben anlatsam o anlamaz, onun anlattigi da birsey yok hala.

Sözün özü, benimde hep aklimda bu. Birgün...

[evrensel-insan]

Saygideger simply a good person;

Senin insansal ozun ve bu kendini anlattigin yazindaki kullandigin dil ve uslup; bana, senin baban ve abin ile empati yapabilecegini soyluyor. Zaten empati yapabilmen; onlari algiladigin ve onlarin penceresinden bakabildigin anlamini tasir.

Bence en onemli nokta ise; onlara bu empatiyi dusunce ve davranisin ile gosterirken, kendinin de bir birey oldugunu ve kendin ile ilgili kararlari kendinin alabilecegini ve senin onlari anladigin gibi, en azindan onlarin da seni anlayabileceginin mumkun oldugunu ve bunun icin sadece seni sen olarak kabul etmelerini, muslumanligin ya da herhangibir inancin, gonullulukle olabilecegini; kisileri zorla/mudaheleyle/korkutarak/sindirerek v.s. sadece dost degil, dusman kazanilacagini senin sadece onlardan, bir aile iliskisi istedigini, onlari cok sevip, saydigini, ama ayni saygiyi da, en azindan bir birey olarak bekledigini sonucta herkesin kendi yasamindan sorumlu oldugunu, muslumanlikta bile zorla guzelligin olmadigini ve Allah katinda da; her kes kendihesabini verecegini ve senin bu hesabi verebilecek bir dusunce ve davranista oldugunu v.s. anlatabilirsin, belki.

Cunku sonucta baban hasta ise, gerci yaslarini bilmiyorum ama; sonucta herkesin olumlu (olmek) oldugunun bilincinde olarak, kararini vermeni ve ziyaretin bir evlat ziyareti oldugunu dile getirmenin onemi buyuktur.

En olmasini istemedigimiz seyleri goz onune alarak, yarin gec de olabilir.

Tabi benim bu soylemlerim, sadece bir oneri; gercekleri sen biliyorsun. Yani, babanin hastalik durumunu, konunun ciddiyetini, yasini, kac senedir gorusulmedigini v.s.

Lutfen beni yanlis anlama. Senin bu bulusmayi gerceklestirebilecek bir dusunce ve davranis yapisina sahip bir kisi oldugunu dusunerekten, bunlari yaziyorum.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[ozgur_beyin]

sevgili simply a good person;
içtenlikle yazdığın hayat hikayeni ''kısaca'' olsada büyük bir zevkle okudum. harika anlatmışsın. bu tip yazılardan kesinlikle şunu anladım hepimiz benzer yollardan ateizme yol almışız