Evangelion Sordu

Evangelion · #1 24-01-2010, 01:57

Merhaba arkadaşlar. Size hayatım boyunca yaşadığım sorgulamaları ve nihayetinde beni şu anki ben yapan cevabı paylaşmak istiyorum.
İlk ne zaman başladı bilmiyorum, sanırım ortaokuldaydı, bir din hocası sınıfın en dini inançlardan uzak erkeğini namazın nasıl kılındığını göstermek için sıranın üzerine çıkarmasıyla ve onu Müslüman olmadığı için kendince cezalandırdığını sanmasıyla aklımda yer etmeye başladı. Aklımda bir sürü soru olmasına rağmen din derslerini ilgiyle takip ediyordum, zira aklımdaki soruların cevapları yani huzur bulmamı sağlayacak sözcükler o öğretmenin dudaklarının arasından dökülebilirdi, ama dökülmedi. Aksine daha da sorgulamaya başladım. İnandığım İslam bu değildi, bu kadar vahşi ve bu kadar hoşgörüsüz olamazdı. Ben hiçbir eylemin sorumluluğunu o düşünce sistemine yüklemeyi sevmem, bu yanlış ve bence vahşi olan uygulamayı da o öğretmenin cehaletine ve egolarını yenememesine verdim ve kendimce sorgulamaya, sormaya devam ettim. Lise yılları da ortaokul yıllarından farksızdı. Espri ve şakalarla öğrencilerini kıvama getiren bir beyin yıkayıcının bize dikte ettiği bir sürü anlamsız sözcükten oluşuyordu benim dini eğitim dediğim anılarım. Neyse dedim o zamanlar, bu da bu insanın hatasıdır. Yine İslam’ı suçlamadım ve hatayı o hocalarda gördüm. Ancak bu kafamda yeni bir şimşek çakmasına neden oldu, İslam’ı bilen, uygulayan onlarca insan tanıdım ancak gerçekten insan diyebileceğim kişilerin sayısı bir elin parmağını geçmiyor, acaba hata insanda mı İslam’da mı? Bu sorgulamalar ışığında aldım elime Kuran’ı ve okumaya başladım. Evet, bunca zamandır suçu öğretmenlere atarken haklıymışım, onların sapkınlığıymış bu ama Kuran da o kadar masum değilmiş. Gördüğüm sadece ona inanmazsam beni sonsuz cehennemle ödüllendireceğini söyleyen egoist bir tanrıydı. Onun için insanların yaptıkları, iyiler, doğrular, dürüstler, mantıksal düşünceler, akli denklemler önemli değildi. Onun için önemli olan sadece ona tapan kölelerdi. Ona tapan ve onun yolunda ölen, öldüren köleler. İnsanlara irade verdiğini ve neye inanmak istiyorsa ona inanabileceğini, bu seçimin insanın elinde olduğunu söyleyen ancak bir diğer yandan da inanmazsan yakarım, yıkarım diyen ve inananlara da sadece inanmayanlara nispet yapabilmeleri için cenneti vadeden bir tanrı, benim kafamdaki tanrı fikriyle uyuşmuyordu. Tanrı erdem ve iyiliklerin toplamı olmalıydı, asla işkenceci bir polis olmamalıydı. Ölüm, insanın yegane varlığını elinden alan ve her şeyin bittiği, dünyada artık yürüyemediğin, konuşamadığın, artık varlığının olmadığı, düşüncelerinin yankılanmadığı, senin gibi birinin olmadığı ve olamayacağı, artık senin için her şeyin bittiği andır, arkanda bıraktıklarını üzen, kahreden, çıldırtan, intihara bile sürükleyen bir sessizliktir. Ancak bu tanrı için öldürmek çok kolaydı. Bana inanmıyorsa öldür! Emirlerime uymuyorsa öldür! Cihat et öldür! Himayen altına al öldür! Ölüm bu kadar basit olmamalıydı. Yaşam da namaz, oruç vs. gibi ritüellerin üzerine oturmaktansa insanın iyilikleriyle çizilen yolda erdemli adımların yankıları olmalıydı. Bu tanrı, tanrı olmaktan çok uzaktaydı. İnsanları yaratıp uzaklara çekilen, insanlarla ilgilenmeyen ancak en ufak itaatsizlikte onları çok şiddetli şekilde cezalandıracağını söyleyen bir diktatördü.
Bıraktım, İslam’ı bıraktım ve kendimi hafiflemiş gibi hissettim. O tanrı artık bana karışamazdı. Kaos dinmişti. Artık bir ateisttim ve hayatıma böyle devam etmek beni mutlu ediyordu. İslam artık bana ulaşamayacaktı ama diğer dinler için bir şey söyleyemezdim zira o dinleri okumamıştım, öğrenmemiştim. Önyargılı olmak istemezdim. Ama düşünmek istemiyordum şu an. Ben kendimin tanrısıydım ve artık özgürdüm. Saçma kurallardan bağımsızdım, dikte edilen fikirler beni bağlamıyordu artık. 20li yaşlarımı bir ateist olarak harcadım. Ama her zaman bir boşluk da hissediyordum. Evet, İslam belki yanlıştı ama tanrı fikri yanlış mıydı? İçimdeki o hafiflik duygusu ya tanrım olmadığı için içimde duyumsadığım o boşluğun hafifliğiyse diye düşündüm ve diğer dinleri araştırmaya karar verdim. Aklıma elbette Hıristiyanlık geldi çünkü İslam’dan daha fazla inanan vardı bu dine. Bakalım bu insanlar neye inanıyormuş dedim ama hangi doktrini izleyeceğimi bilemedim. Özgürlük düşüncesine olan tutkum beni Evanjelizm’e yönlendirdi. Ne de olsa bu mezhep bir özgürlük hareketi sonrası ortaya çıkmıştı. Araştırdım, okudum, sayfalar dolusu okudum. Komplo teorilerini dinledim insanlardan. Bu mezhebin dünya siyaseti ve tabii ki dünya vahşeti üzerinde çok rol oynadığını söyleyip durdular. Ama dedim ya ben eylemleri ideolojilere yüklemem diye. Yüklemedim ve okudum. İnsanların ne yaptığı ve ne söylediği önemli değildi. Benim bir aklım vardı ve bu benim rehberimdi. Hey Tanrım! Ne zorlu zamanlardı. Okudukça bu dinin içindeki naifliği ve insanlık duygusunu daha da hissetmeye başladım. Bu tanrı daha yakındı bana, dokunuyordu, onu hissediyordum. Kiliselere gitmeye başladım ve düşündüm ki bu tanrı bana bakıyordu. Sürekli beni izliyor, ne yaptığımla ilgileniyor ve bana şefkat gösteriyordu. Öyle olmasa benim günahlarımı bağışlamak için sürekli fırsat kollamazdı. Rahiplerin günahlarımdan arınmam için beni davet etmesi bu tanrının bana olan sevgisinden kaynaklanıyordu. Bana diyordu ki; “Ne yaparsan yap, gel itiraf et ve bağışlan. Önemli olan hatalarından aldığın derslerdir. Ben sayı tutmam, sadece seni bağışlamak istiyorum.” Bu tanrı sürekli erişime açıktı. Sınırsız bir erişim hakkım vardı zira ruhani olduğu kadar dünyevi de bir tanrıydı. İsa formunda dünyaya gelip benim için kendini feda etmişti. İnsanlar anlamıyorlar bu üçlü tanrı sistemini. Aslında tek bir tanrı var ancak onun üç farklı formu var, basitçe böyle. Neyse konumuz bu değil. Bu tanrı bana şefkat gösterdikçe ben daha da bağlandım dinime ve elbette mezhebime. Bu din bana fikirleri dikte etmiyordu. Bu din bana değer veriyordu. Aynı anda hem değerliydim hem de özgür düşünebilirdim. Sanırım hayat kokteylimin mükemmel karışımı buydu. Vaftiz olduktan ve atalarımın günahlarından arındıktan sonra ekmeğim ve şarabımın desteğiyle yeni tanrımla sohbete başladım. O günden sonra her gün buluşup konuşuruz.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Esenlikler

Evangelion

Ghoulen · #2 24-01-2010, 02:43

Dostum anlıyorum ki sana islam bilgisiz ve katı kişilerce anlatılmış.Umarım yeniden aramıza dönersin.

Evangelion · #3 24-01-2010, 02:46

Dikkat ederseniz İslam'ı kişilerden öğrendiklerimle değil Kuran'ı okuyarak reddettiğimi açıkça belirtmişim.

Hey Tanrım! Nasıl göremediniz bunu. Peeeh..

Esenlikler.

Evangelion

Ghoulen · #4 24-01-2010, 02:48

Dikkatsizliğimi af eyle.Kur'an sanırım herkesin tek başına okuyup anlayabileceği kadar basit değil alanında uzman kişilere danışırsan çok iyi bilgi alabilirsin.

Evangelion · #5 24-01-2010, 02:50

Uzmanı tanımlar mısınız?

Uzmanlar da sizin benim gibi okuyup düşünüp kararlar veren insanlar değiller mi? Benden sizden ne farkları var?

YOLCULUKLAR · #6 24-01-2010, 03:07

Evangelion´isimli üyeden Alıntı

ekmeğim ve şarabımın desteğiyle yeni tanrımla sohbete başladım. O günden sonra her gün buluşup konuşuruz.

İlginç geldi cümlen

Neyse...

Zevkle okudum tanıklığını.

Umarım içindeki heyecan hiç bitmez, hayal kırıklıkları yaşamazsın ve mutlu bir hayat sürebilirsin.

Levent114 · #7 24-01-2010, 03:16

Evangelion´isimli üyeden Alıntı

Merhaba arkadaşlar. Size hayatım boyunca yaşadığım sorgulamaları ve nihayetinde beni şu anki ben yapan cevabı paylaşmak istiyorum.
İlk ne zaman başladı bilmiyorum, sanırım ortaokuldaydı, bir din hocası sınıfın en dini inançlardan uzak erkeğini namazın nasıl kılındığını göstermek için sıranın üzerine çıkarmasıyla ve onu Müslüman olmadığı için kendince cezalandırdığını sanmasıyla aklımda yer etmeye başladı. Aklımda bir sürü soru olmasına rağmen din derslerini ilgiyle takip ediyordum, zira aklımdaki soruların cevapları yani huzur bulmamı sağlayacak sözcükler o öğretmenin dudaklarının arasından dökülebilirdi, ama dökülmedi. Aksine daha da sorgulamaya başladım. İnandığım İslam bu değildi, bu kadar vahşi ve bu kadar hoşgörüsüz olamazdı. Ben hiçbir eylemin sorumluluğunu o düşünce sistemine yüklemeyi sevmem, bu yanlış ve bence vahşi olan uygulamayı da o öğretmenin cehaletine ve egolarını yenememesine verdim ve kendimce sorgulamaya, sormaya devam ettim. Lise yılları da ortaokul yıllarından farksızdı. Espri ve şakalarla öğrencilerini kıvama getiren bir beyin yıkayıcının bize dikte ettiği bir sürü anlamsız sözcükten oluşuyordu benim dini eğitim dediğim anılarım. Neyse dedim o zamanlar, bu da bu insanın hatasıdır. Yine İslam’ı suçlamadım ve hatayı o hocalarda gördüm. Ancak bu kafamda yeni bir şimşek çakmasına neden oldu, İslam’ı bilen, uygulayan onlarca insan tanıdım ancak gerçekten insan diyebileceğim kişilerin sayısı bir elin parmağını geçmiyor, acaba hata insanda mı İslam’da mı? Bu sorgulamalar ışığında aldım elime Kuran’ı ve okumaya başladım. Evet, bunca zamandır suçu öğretmenlere atarken haklıymışım, onların sapkınlığıymış bu ama Kuran da o kadar masum değilmiş. Gördüğüm sadece ona inanmazsam beni sonsuz cehennemle ödüllendireceğini söyleyen egoist bir tanrıydı. Onun için insanların yaptıkları, iyiler, doğrular, dürüstler, mantıksal düşünceler, akli denklemler önemli değildi. Onun için önemli olan sadece ona tapan kölelerdi. Ona tapan ve onun yolunda ölen, öldüren köleler. İnsanlara irade verdiğini ve neye inanmak istiyorsa ona inanabileceğini, bu seçimin insanın elinde olduğunu söyleyen ancak bir diğer yandan da inanmazsan yakarım, yıkarım diyen ve inananlara da sadece inanmayanlara nispet yapabilmeleri için cenneti vadeden bir tanrı, benim kafamdaki tanrı fikriyle uyuşmuyordu. Tanrı erdem ve iyiliklerin toplamı olmalıydı, asla işkenceci bir polis olmamalıydı. Ölüm, insanın yegane varlığını elinden alan ve her şeyin bittiği, dünyada artık yürüyemediğin, konuşamadığın, artık varlığının olmadığı, düşüncelerinin yankılanmadığı, senin gibi birinin olmadığı ve olamayacağı, artık senin için her şeyin bittiği andır, arkanda bıraktıklarını üzen, kahreden, çıldırtan, intihara bile sürükleyen bir sessizliktir. Ancak bu tanrı için öldürmek çok kolaydı. Bana inanmıyorsa öldür! Emirlerime uymuyorsa öldür! Cihat et öldür! Himayen altına al öldür! Ölüm bu kadar basit olmamalıydı. Yaşam da namaz, oruç vs. gibi ritüellerin üzerine oturmaktansa insanın iyilikleriyle çizilen yolda erdemli adımların yankıları olmalıydı. Bu tanrı, tanrı olmaktan çok uzaktaydı. İnsanları yaratıp uzaklara çekilen, insanlarla ilgilenmeyen ancak en ufak itaatsizlikte onları çok şiddetli şekilde cezalandıracağını söyleyen bir diktatördü.
Bıraktım, İslam’ı bıraktım ve kendimi hafiflemiş gibi hissettim. O tanrı artık bana karışamazdı. Kaos dinmişti. Artık bir ateisttim ve hayatıma böyle devam etmek beni mutlu ediyordu. İslam artık bana ulaşamayacaktı ama diğer dinler için bir şey söyleyemezdim zira o dinleri okumamıştım, öğrenmemiştim. Önyargılı olmak istemezdim. Ama düşünmek istemiyordum şu an. Ben kendimin tanrısıydım ve artık özgürdüm. Saçma kurallardan bağımsızdım, dikte edilen fikirler beni bağlamıyordu artık. 20li yaşlarımı bir ateist olarak harcadım. Ama her zaman bir boşluk da hissediyordum. Evet, İslam belki yanlıştı ama tanrı fikri yanlış mıydı? İçimdeki o hafiflik duygusu ya tanrım olmadığı için içimde duyumsadığım o boşluğun hafifliğiyse diye düşündüm ve diğer dinleri araştırmaya karar verdim. Aklıma elbette Hıristiyanlık geldi çünkü İslam’dan daha fazla inanan vardı bu dine. Bakalım bu insanlar neye inanıyormuş dedim ama hangi doktrini izleyeceğimi bilemedim. Özgürlük düşüncesine olan tutkum beni Evanjelizm’e yönlendirdi. Ne de olsa bu mezhep bir özgürlük hareketi sonrası ortaya çıkmıştı. Araştırdım, okudum, sayfalar dolusu okudum. Komplo teorilerini dinledim insanlardan. Bu mezhebin dünya siyaseti ve tabii ki dünya vahşeti üzerinde çok rol oynadığını söyleyip durdular. Ama dedim ya ben eylemleri ideolojilere yüklemem diye. Yüklemedim ve okudum. İnsanların ne yaptığı ve ne söylediği önemli değildi. Benim bir aklım vardı ve bu benim rehberimdi. Hey Tanrım! Ne zorlu zamanlardı. Okudukça bu dinin içindeki naifliği ve insanlık duygusunu daha da hissetmeye başladım. Bu tanrı daha yakındı bana, dokunuyordu, onu hissediyordum. Kiliselere gitmeye başladım ve düşündüm ki bu tanrı bana bakıyordu. Sürekli beni izliyor, ne yaptığımla ilgileniyor ve bana şefkat gösteriyordu. Öyle olmasa benim günahlarımı bağışlamak için sürekli fırsat kollamazdı. Rahiplerin günahlarımdan arınmam için beni davet etmesi bu tanrının bana olan sevgisinden kaynaklanıyordu. Bana diyordu ki; “Ne yaparsan yap, gel itiraf et ve bağışlan. Önemli olan hatalarından aldığın derslerdir. Ben sayı tutmam, sadece seni bağışlamak istiyorum.” Bu tanrı sürekli erişime açıktı. Sınırsız bir erişim hakkım vardı zira ruhani olduğu kadar dünyevi de bir tanrıydı. İsa formunda dünyaya gelip benim için kendini feda etmişti. İnsanlar anlamıyorlar bu üçlü tanrı sistemini. Aslında tek bir tanrı var ancak onun üç farklı formu var, basitçe böyle. Neyse konumuz bu değil. Bu tanrı bana şefkat gösterdikçe ben daha da bağlandım dinime ve elbette mezhebime. Bu din bana fikirleri dikte etmiyordu. Bu din bana değer veriyordu. Aynı anda hem değerliydim hem de özgür düşünebilirdim. Sanırım hayat kokteylimin mükemmel karışımı buydu. Vaftiz olduktan ve atalarımın günahlarından arındıktan sonra ekmeğim ve şarabımın desteğiyle yeni tanrımla sohbete başladım. O günden sonra her gün buluşup konuşuruz.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Esenlikler

Evangelion

Ne mutlu size,

Mutlulugu ve huzuru bulmussunuz.

Bu kadar icten yaziminiz icin de kutlarim.

Simdi size pek cok kisi, islam o degil, muslumana kizip karar vermissiniz diyecek.

Umursamayin.

Cehalet nasil olsa kendi karanligi icinde yok olacak.

Paylasiminiz icin tesekkurler.

Evangelion · #8 24-01-2010, 03:29

@Levent144

Teşekkür ederim ancak bana "müslümana bakıp karar veremezsin" diyemezler zira ben orada özellikle yazdım müslümana bakıp değil Kuran'a bakıp karar verdiğimi.

Tekrar teşekkürler.

Esenlikler.

Evangelion

Psiko · #9 24-01-2010, 13:25

Sayın Evangelion ;

Öncelikle sitemize hoşgeldiniz.

Müslümanlara bakarak karar vermediniz.
Tıpkı,
Adı daha önce Cat Stevens iken,
Sizin İncil'i okuduğunuz gibi,
Kur'anı okuyarak Müslüman olan Yusuf İslam vari bir inanç yolculuğunuz var.

İncilde şu :
Matta 10: 34 "Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi sanmayın! Barış değil, kılıç getirmeye geldim.
Matta 10: 35 Çünkü ben babayla oğulun, anneyle kızın, gelinle kaynananın arasına ayrılık sokmaya geldim.
Matta 10: 36 'İnsanın düşmanı kendi ev halkı olacak.'
Matta 10: 37 Annesini ya da babasını beni sevdiğinden çok seven bana layık değildir. Oğlunu ya da kızını beni sevdiğinden çok seven bana layık değildir.
Matta 10: 38 Çarmıhını yüklenip ardımdan gelmeyen bana layık değildir.
ayetlerde var.
Bu ayetleri dış göz ile-zahiri bir bakış ve anlayışla okuyacak olduğumuzda,
Hıristiyan bir çok arkadaşın anlayışı olan,
Sevgi,barış ve hoşgörüyü bu ayetlerde göremeyiz.
Ancak günlük yaşamdaki kendi deneyimlerimizle bu ayetlerin ne manaya geldiğini bilebiliriz.
Dolayısı ile Kur'anın Tanrısı dediğiniz,
ki,
Tevrat'ın,İncil'in de Tanrısıdır,
asıl maksadını bu ayetlerin anlamları üzerinde tefekkür edebilirseniz,
güneş kadar açık görebilirsiniz.
Elbetteki görmek isterseniz

ozgur_beyin · #10 24-01-2010, 13:50

sevgili evangelion şu ankiinancınız sizi mutlu ediyor ve rahatsanız kimsenin söyleyecek sözü yok,
gülen arkadaşımız yine ona belletilen islamı anlatacak size.
yani dön baba dön, babalara dönelim formu.
yahu eğer bu kuran kendini ''apaçık'' beyan ediyorsa, uzmana niye ihtiyaç var.ayrıca muhammedin zamanında uzmanlar konseyimi vardı yazık
gülen kitabına bile güvenmiyor ve kafadan takiyyeye ihtiyaç duyuyor