Geri Dönün İyi İnsanlar..Ne olur geri dönün..!!

[aldostu]

Ne olur geri dönün…

Kalbinde merhamet..
Yüreğinde sevgi..
Ve gözünde yaş olan insanlar..

Bu kadar hırslı,bu kadar şiddetli,
Bu kadar celalli olmayın..

Bakıyorum,
Ben utanmaz da dahil, zaman zaman kızıyoruz birbirimize.
Zaman zaman kırıyoruz birbirimizi...
Bazılarımız bu işi hakarete kadar götürüyor..

Kim neyi isbat edecek..
Kim neyi isbatlamanın sarsılmaz güveni ve gayreti içinde..

Anlat ..anlat..
fark eden ne ki..
Herkes kendi inancında daha mıhlanmış olarak çıkıyor *her tartışmadan..

Geriye ne kalıyor..
Kırılmış kalpler..
Kötü söylenmiş sözler..

Ve nedamet..
Biraz da üzülün sevgili dostlarım , üzülün..
Bir hıçkırık..
Koskoca bir taş gibi düğümlensin boğazınıza..
Keşke söylemeseydim..
Keşke yazmasaydım diye..

Kalp kırdığınız için …
İmkanınız olup da yapmadığınız bir iyilik için..
Bir öksüzün başını okşamadığınız için..
Kıyıda avuç açıp bir dilenci kadının kucağındaki yarı çıplak sabinin
Hatırını sormadığınız,gidip ona bakkaldan bir şeker almadığınız için..

Değneğini sallaya sallaya yürüyen bir amayı görüp de,
En sıkışık trafikde dahi,kıyıya çekip arabanızı..
O amayı karşıya geçirmediğiniz için..

Üzülün..
İki damla göz yaşını tutmayın göz pınarlarınızda..
Bırakın aksın gözyaşınız..
Kinle , yaşam savaşıyla sertleşen kalbinizi..
O iki damla gözyaşı yumuşatacaktır..inanın..

Şu *üç *günlük dünya..
Güzelliklerini yaşayacak kadar zamanının olduğu belli bile değilken..


İnancınız ne olursa olsun..
Müslüman..Hristiyan,Yahudi..
Dinli dinsiz..
Hindu ..ateist..ne fark eder ki..

Ne olur geri dönün iyi insanlar..
Ne olur göz yaşlarınızı bırakın
Üzüldüğünüz zaman..

İnanın yumuşayacak o sert gözüken kalbiniz..
Ve iyilikler geri dönecek kalbinize..

O zaman geri dönmüş olacaksınız iyi insanlar..

Hepinize selam ediyorum *..
Bekliyorum geri döneceksiniz biliyorum..

[sodomo--]

aldostu sen bi tanesin....

[dirilis]

sağol aldostu güzel şiir di. demin bir konferanstan geldim .orda da gözler doldu doldu da içime akıttım yaşları kimse göremedi onları *ve akabinde senin bu şiirini okudum.
konferansta insan olmanın dayananılmaz,inanılmaz, bazen anlaşılmaz *güzelliğini bir kere daha hissettim. ve hayatımda ülkem insanı için daha sıkı çalışmaya karar verdim.en yakınımdan başlayarak görebildiğim tüm insanlara gülümsemeyi ,inadına herşeye rağmen gülebilmeyi ve belki birilerine gülmeyi öğretmeyi... tekrar sağol aldostu bundan sonra muhtemelen mesajlarım azalacaktır.daha yoğun işler,ailem,ülkem ,ovalar ,kuşlar beni bekliyor... ülkemi ileri götürecek bir dilek tutun...
gülümseyin...
çocukları öpün
başlarını okşayın,
onları sevin,
onları dinleyin
insanlara iyiliği ,güzelliği örnek olarak gösterin,

herkese iyi hayatlar dileklerimle...

çook güzel bi şiir. Gelin canlar bir olalım...

[-MEV-]

cok icten bir siir Aldostu.....eline yuregine saglik.....


bu forumda yazisan insanlarin su an neler hissettigini bilmiyorum ama ben garip olmaya basladim.....disarda o kadar cok kotu kalpli sadece kendini dusunen icten pazarlikli insan var ki....bunlarla ugrasmaktan eve kendimi zor atiyorum.....sicak bir kahve.....ve monitorun karsisina gecip foruma goz atiyorum.....ve bu aralar farkettim ki bu foruma cok alistim.....sanki burdaki insanlar yuzyuze gorustugum insanlar.....ayni veya ayri fikileri paylastigim insanlari ozledigimi farkettim....kim olduklarini bile bilmeden.....Jayjay dostumun dedigi gibi kalbimizdeki ofkeyi silip BIR olmak dilegiyle .....sevgiler.....

[aldostu]

En büyük dostum ,
Yalnızlık..

Severim namussuzu..
Her şeyimi paylaşır benimle..

Acılarımı..
Yanlışlarımı..
Hatıralarımı..

Nargile içeriz onunla bazen..
“Koy elini vicdanına be dostum..” der zaman zaman..
Dertleşiriz sessiz sessiz..
Yaşadığımı an be an..

Onunla her şey iyi de..
Bir de pek sevmediğim bir başka dostum daha var.
Pek de dostum sayılmaz ama,
..işte merhabamız oluyor ya ara sıra..

Kaç kere hissettirdim ,ama..
“Seni sevmiyorum arkadaş..” diyemedim..

Hani güya kalbimizi geniş tutmaya çalışıyoruz ya..
İşte..kalp kırmayalım diye..
Ama biraz da tiryakiliği var işin zannımca..
Sigara zararlıdır ama içersin isteye – istemeye..

Bu da mı öyle bilmiyorum ki..
Açık açık söylüyorum
Kendi yalnızlığımla beraberken ; “onu sevmiyorum “diye..
Ama zaman zaman gelip okşuyor ya sırtımı , “Sen bir tanesin..” diye ..

Halbuki yürekli olsam..
“ Yook arkadaş sağol,beni takdir ediyorsun .seviyorsun ama..
Ben artık istemiyorum senin dostluğunu..” diyebilsem.
“ Git bak.! daha fazla konuşturmadan beni..
İstemeden de olsa..kırdırmadan kalbini .”
….
Sen değil misin..
Sen..olur olmaz yerde , ardımdan fısıltıyla konuşan..
Sen değil misin bana başkalarının kalbini kırdıran..
Sen değil misin , kalb kırdığım için beni üzüntüye boğup da
Ardından ..sesizce kayboluveren..

Susmayacağım işte..
Yeri geldi..söylüyorum..
Sen…
Sen ..sen arkadaşım değilsin artık..
Sen .. sen .. kalbimdeki k i r..
Defol git artık benden eyy k i b i r..

Ohh.. bee.nihayet söyledim..
Artık öyle bir arkadaşım yokk..
Çok rahatım..artık çook.
…………

İyiliklerde görüşmek üzere.. Gönül kırdıysak affola..
Bütün dostlarıma selam ederim... (Dost olmayanlarıma da...)
***********….*************….***********….********* ****….*********
Her şey Tanrı 'dan sudur etmiştir (oluşmuştur). Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı 'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim/tekamül den geçmektir ..

[sodomo--]

harika bir yazı genç bir insandan ;


"Evet ışık veriyor, lakin okurken kendisiyle yüzleşiyor insan, o her bir ışık önce geliyor kalbinizin karanlık bir yüzeyini buluyor aydınlatıyor, fena halde ifşa oluyor, kendinizle hesaplaşıyor, yoruluyorsunuz:

Bu kaçıncı tutsak alışı beni, elimden erken bıraktım o akşam Mesnevi’yi, kendime sordum: Düşündükçe her bir defasında yeni anlamlar yüklüyor her bir beyiti hayatıma, çözemediğim: Dervişler dönüp dururken hep aynı makam aynı nağmeyle, bize kalan neden dön dur hep aynı çile aynı terane! Durularken düşüncelerimi bir kez daha anladım: Arınmam için yol almam lazım:

O gece ahdettim gittim kendimi sandık odasına kapattım, ışığı söndürdüm ruhumu çağırdım, pişman oldu geldiğine, sabaha kadar uyutmadım:

Aldım oturttum yanıma bütün iyi huylarımı: Sabır, tevazu, hoşgörü ve cesaret; sonra çağırdım karşıma ne varsa beni bu hayatta üzen, kızdıran kötü duyguları:

Mahşerin dört atlısı gibi dörtnala çıkageldiler: “Hırs” ve Öfke” öndeydiler, “Kibir” yanıbaşlarında, “Korku” saklanır gibi gitti durdu en arkalarında. *

Saatlerce konuştuk, nedir benden alıp veremedikleri öğrenmek istedim, tatlı dil yılanı deliğinden çıkarırmış, güzel sözle: “Yabancı değiliz birbirimize, gelin meramınız nedir anlatın, yeter artık lütfen beni rahat bırakın!” dedim.

Niyetim çıkarıp deliklerinden atmaktı hepsini kalbimden o gece, henüz tehlikenin tam farkında değildim, delik deşik kalacak olsa da yüreğim, yola çıkmıştım artık razıydım herşeye:

Konuştukça ortaya çıktı: Ben onlardan şikayet ederken asıl dertli onlardı! Doğduğumda hepsi iyi huylu tümörler iken zamanla ben habis yapmışım meğer hepsini, yıllardır beni yiyip kemirirken asıl tahammülü onlar göstermişler, kendileri çekmişler acıyı!:

“Hırs” pek kinayeli konuştu: Ne çok kavga var bu dünyada ne çok çekişme bilmez misin sabrettim durdum, ben sana kalkan olmak istedim de sen beni mızrak yaptın savurdun.

“Kibir” söylendi durdu: Ben küçük bir fidan idim her geçene boyun eğer idim, sulandıkça köklerim yağmur sularıyla büyüdüm, ben mi okuyup yazdım yalan dünyayı sahi sandım, sen herşeyi bildiğin gün ben kuru bir çınara döndüm. *

“Öfke” kendinden geçerek anlattı: Hele ben baldan tatlı çiçekten hoştum, oyuncağın elinden alındığı gün dudağını ben büktüm, sen her incindiğinde ben ayağa kalktım, seni hep rahatlattım da ben kendim zarar ettim.

“Korku” kulağıma fısıldadı: Ben senin çocuk cesaretine aşıktım seni senden sakınırdım, aşık olan kaybetmekten korkarmış, sen düz duvara tırmanırken ben ödümü patlattım.

Dinledikçe herbirini ben kendimden vazgeçtim, hallerine acıdım. Yine de kararlıydım o gece, ne yapıp edecek; hırsımdan vazgeçecek, kibrimi atacak, öfkemi dizginleyecek, korkumu salacaktım.

Sabaha kadar yatağın içinde dört döndüm durdum, yorgunluktan tam uykuya dalacakken sandıktan üç semazen çıkıp semaya başlayınca gözlerim açıldı da gördüm: O güne dek kendimden saymadığım bütün kötü huylarım benden çıkmıştı, nefsime kızdım.

Gün doğar doğmaz kararımı verdim, hepsini önce azat ettim sonra öldürdüm: Hırsımı yendim hasetim oldu, kibrimi kovdum gururu incindi, öfkemi aştım hışıma uğradı, korkumu bastırdım kaygısı arttı.

Kendi fermanıyla kendi vezirlerini boğduran padişahlar gibi o sabah düzeni yeniden sağladım. Kendime yarattığım sahte sarayda hapsolmuştum, açtım kalbimin kapısını gül bahçesine çıktım, yıllardır çileye yatmış sabah bülbülü çocukluğumdan bu yana beni ilk kez gördü, geldi omzuma kondu cilveleşti öttü.

Sesi o kadar güzeldi ki dayanamadım kıskandım! Haset ettiğimi anlayınca birden yüzü soldu puhu kuşuna döndü sustu, bahçemden uçtu gitti uzaktaki bir çite kondu. Bir hışım kaşlarımı çatıp bakınca ürktü, ben kendimden kaygıya düşerken o başını göğsüne gömdü küstü. Gururum fena kırıldı.

Ertesi akşam elime kitabı alamadım, dinlenmem gerekiyordu.

Çözebilseydim ruhumdaki kelepçeleri hemen, dön dur aynı ciltler elimde, bir kerede okur anlardım.

Anlayışım mı kıt ruhum mu bilemedim, ateşim mi kısık kalmış kıssam mı hissesiz anlayamadım? Bencileyin böyle ham kaldım pişemedim! Zor, kolay pes etmiyor, daha önümde kırk fırın var yanmama, sırtıma bir ton odun, yüreğime küllerini atacak kocaman bir kürek bulmalıyım."


http://www.insankaynaklari.com/cn/Co...sp?BodyID=4556

[aldostu]

Hayatı sadece maddeyle değil ,
derinliği ile sevenler için güzel bir yazı aktarıyorum.

Zannederim beğeneceksiniz..

Sıtkı AYTAÇ ( 2002) :

Hakikati bulmak için, zihin boşaltılmalıdır.
Hakikat ancak boşaltılmış bir zihne ulaşır.
Zihin kendini tamamlamalıdır,
çünkü ancak kendini tamamladığı zaman, arzu içine girmez.

Zen ustasının bütünüyle saf ve lekesiz zihninde,
varlıklar ve olaylar bir ayna misali görünüme gelirler ve gene aynı şekilde
görünümden kaybolduklarında, zihin o saf ve lekesiz haline geri döner.
Bu nedenle zen’de “an”lık zaman yaşanır, zamanın akışı yoktur.
Onun için her yaşanan an sonsuz kalitesinde değer taşır.

Zihnin kavuşabileceği en yüksek özgürlük işte budur. B
unun tasavvuf’taki karşılığı ölmeden evvel ölmektir.

Ölmeden evvel ölmek hırsları denetim altına almaktır,
çünkü ölenin hırsı olmaz ve ne yapılırsa yapılsın dünyayı fethe yetmez.
Tutkusu olmayan gizliyi görür; Tutkusu olan ise yalnızca görüneni.
Unutulmamalıdır ki derdin çokluğu benliktendir.
Benlik olmasa dert olurmuydu? *
Bu konuda Lao Tsu şöyle der:

* * * * * Aşırı düşkünlük büyük harcamalar gerektirir,
* * * * * Çok şeye sahip olanın kaybı da çoktur.

* * * * * Sana yeteni bilirsen, rezil olmazsın.
* * * * * Nerede olacağını bilirsen, beladan uzak olursun.
* * * * * Bu yolla uzun yaşamak olasıdır.

Gene aynı düşünür bir başka deyişinde

* * * * * Bakınca görmediğimiz şeye sadelik deriz.
* * * * * Dinleyince duymadığımız şeye incelik deriz.
* * * * * Anlamaya çalışıp da kavramadığımız şeye giz deriz.

* * * * * Bu üçü bütünüyle keşfedilemez, böylece bütünleşip bir olurlar.
* * * * * Ne yukarısı parlaktır, ne de aşağısı karanlık.
* * * * * Sürüp gidendir, isimsizdir, yeniden hiçliğe döner.

* * * * * Bunun adı, biçimsizliğin biçimi, hiçliğin imgesidir.
* * * * * Bunun adı zihinsel soyutlamadır.
* * * * * Ona bak; yüzünü görmezsin, takip et; sırtını görmezsin.

* * * * * Bilge, bütünlüğü bir dünya tasavvuru bilir.
* * * * * Kendini görmediği için açık seçiktir.
* * * * * Kendini göstermediği için göze çarpar.
* * * * * Kendini övmediği için, işinde ustadır.
* * * * * Kendiyle gururlanmadığı için, uzun ömürlü olur.
* * * * * Kendiyle yarışmadığı için, kimse onunla yarışamaz.

demektedir. Tutkular ve görece dünya konusunda Yunus Emre:

Mal sahibi mülk sahibi,
Hani bunun ilk sahibi,
Mal da yalan mülk te yalan,
Var biraz da sen oyalan.

diyerek son noktayı koymaktadır.

Hakikatin görüntülerle ilgisi yoktur.
Bizim o dar görüş biçimimizle de ilgisi yoktur.
Hakikat ifade edilmiş sevgidir, katıksız ve kusursuz sevgi.
Zaten görece olan mekanın ve zamanın değmediği bir sevgi.

Kendini dünyayla bir, evrenle bir, yani her şeyle bir
hissedip içinin dayanılmaz bir sevgiyle dolmasıdır.
Hakikat o dur. Doğru da o dur.

Ondan ne çıkardığımız ise bize kalmıştır.
Tıpkı hacı Bektaş Veli’nin söylediği gibi:

* * * * * Hararet nar’dadır, sac’ta değildir
* * * * * Keramet baştadır, tac’da değildir
* * * * * Her ne arar isen kendinde ara
* * * * * Kudüs’te, Mekke’de, hacda değildir.

Sevgilerimle..


İyiliklerde görüşmek üzere.. Gönül kırdıysak affola..
Bütün dostlarıma selam ederim... (Dost olmayanlarıma da...)
***********….*************….***********….********* ****….*********
Her şey Tanrı 'dan sudur etmiştir (oluşmuştur). Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı 'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim/tekamül den geçmektir.

[aldostu]

Sevgili Sodomo *Dostum ;

Dilsiz Dudaksız Sözler Söyleyeceğim Sana
Bir Şeyler Anlatacağım-Bütün Kulaklardan Gizli
Herkesin Orta Yerinde Konuşacağım Ama
Senden Başka Duyan Olmayacak Söylediklerimi
*
Ve sen anlayacaksın..

Bu gün üzüldüm akşam vakti..
Ve dedim ki..
“ Oğlum Allah sevmiyor seni zannettiğin kadar..”

“Zannettiğin kadar sevseydi eğer ;
Cibran ustaya ilham ettirdiğini *,

“İstendiği zaman vermek güzel bir davranış olabilir; fakat
istenmeden, ihtiyacı hissederek vermek çok daha anlamlıdır.”ı

Sana *nasip ederdi..”

Bu gün etmedi.
Boynun bükük,
Sert bakışlı,hain gözlerin buğulu kaldı..

“Böyle kişilerin ellerinde Tanrı dile gelir ve
onların gözlerinden Tanrı, dünyaya gülümser. “

demişti *Cibran Usta ,
ama gülümsemedi bu gün gözümüzde Rabbimiz...

“Ve cömert olan için, verecek kimseyi aramak,
veriş olayından daha fazla sevinç getirir. “deyişindeki verecek kimsemiz..

aramadan önümüze çıkmıştı ama, sevinç nasip olmadı işte..

“Vermekten alıkonacağınız herhangi bir şey olabilir mi?

Sorusunda ise..
hain trafik..
kalabalık..
her insanın hafta sonu akşamının eve dönüşündeki sinir ve stresindeki
aşırılık..

bizi arabamızı bir kıyıya çekip de ,
11 – 12 *yaşlarındaki bir küçük yavrunun ,kıyısına baskülünü koyduğu bankanın önünde ..
durmamızı engelledi..

Cibran Usta !!
Hani ..
“Vermekten alıkonacağımız bir şey olabilir miydi..?”...
Nasip olmayınca olmuyor işte..
İnanmak lazım buna..

Halbuki,
Akşamın o alaca karanlığında..
Baskülünün yanında, müşteri beklerken..
Bankadan sızan ışıklarla,yere ikibüklüm eğilmiş..
Ders kitabını okuyup defterine cevaplar yazmaya çalışan o garip yavruya..

Üç beş kuruş vermeyi nasip etseydin de..
Bu hain garibin gözlerini buğulandırmasaydın Rabbim..
İyi olmaz mıydı..

Ne ettik bilmiyorum bu gün ..ne yaptık..
Hangi hain düşünceyi barındırdık kalbimizde..
Hangi pis işi çıkardık elimizle..
Ne yaptık da , iyiliği nasip etmedin Rabbim..

"Sahip olduğunuz her şey bir gün verilecektir. "

“Öyleyse şimdi verin ve vermenin hazzını
mirasçılarınız değil siz yaşayın.

Önce kendinizi vermeye hak kazanmış ve
verme olayında bir aracı olarak görün.

Çünkü gerçekte her şeyi veren hayattır
ve siz kendinizi bir verici olarak belirlediğinizde,
sadece bir tanık olduğunuzu unutuyorsunuz.”

Tanık ,sadece bir tanık olmayı nasib et ya Rabbim..


İyiliklerde görüşmek üzere.. Gönül kırdıysak affola..
Bütün dostlarıma selam ederim... (Dost olmayanlarıma da...)
***********….*************….***********….********* ****….*********
Her şey Tanrı 'dan sudur etmiştir (oluşmuştur). Ruhun tek amacı, oluştuğu Tanrı 'ya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim/tekamül den geçmektir.

[sodomo--]

Sevgili Aldostu,

Kötülük harekete geçmediğin müddetçe kötülük değildir,
Ama iyilik öyle mi ?
O harekete geçmesede iyiliktir
Yani sen yapmışsın iyiliğini zaten
Gözlerinin buğulanması da ilahi şefkat duygusunun sendeki kabarışı olmuş

“İstendiği zaman vermek güzel bir davranış olabilir; fakat
istenmeden, ihtiyacı hissederek vermek çok daha anlamlıdır"

Aldostu nedir bu ihtiyacı hissedilen şey ?

"Sevgi" bu dostum...

evet sevgi, verdikçe çoğalan tek şey...

asıl bunu vermeyi öğrenmeliyiz hem de acele tarafından...

Mevlana dan harika bir söz daha,

"Bir gönül almak için bin can feda etmişiz"


İçin rahat olsun güzel abiciğim.....