İnanılmaz,Çok Tuhaf Gerçek !

[demos cratos]

Dün;

Kendimle fikir alış verişinde bulundum..

Ve dedim ki;

"Böyle olmaz!Ülke gündeminden kopmakla iyi etmiyorum.Türkiye'nin gündemini takip etmeliyim!"

Neticede Türkiye ve dünyadaki gelişmeleri bambaşka bir bakış açısı ile yorumlayan Aydınlık Dergisi'ni de almaya karar verdim.

Derginin satışının yapıldığı yere gittim.

12 Eylül Referandumu'ndan sonra yayınlanan Aydınlık dergilerini istedim.

Bir dergi eksik ancak diğer iki dergiyi aldım.

Eksik olan derginin yarın getirileceği söylendi.

"Tamam" dedim.

Dergileri çantama koydum.

Otobüse bindim.

Duble bir otobüs.

Uzun,geniş ve fakat hızlı bir araç.

İçerisi tıklım tıklım,değil.

Neyse;

Bindim otobüse,gidiyorum.

Birden insanların bana boş boş baktıklarını fark ettim.

Otobüs uzun bir otobüs olduğu için bulunduğum yeri sürekli değiştirme olanağım var.

Ve fakat otobüsün hangi tarafına gitti isem orada bana boş boş bakan insanlar görüyorum.

Hızla giden,uzun ve geniş bir otobüs ve otobüsün neresine gidersem gideyim,bana gözlerini kırpmadan,boş boş bakan insanlar.

"Allah Allah rüyamı bu?

Yoksa yine delirdim mi Lan?

"Ulan ne oluyoruz!" filan derken..

Birden aklıma çantamdaki Aydınlık Dergileri geldi.

"Tamam!"

Otobüsün en başına gittim.

Çantayı açtım dergileri çıkarmadan ve çaktırmadan yırttım.

"Tamam!"

Şimdi her şey normale döndü!" dedim,kendi kendime.

Tekrar otobüsün sonuna kadar yürüdüm.

Ve;

Biraz önce,bana;boş boş anlamsızca ve gözlerini hiç kırpmadan bakan insanlar artık,bana bakmıyorlardı.

Biraz önce kurulu bir robot gibi bana bakan o kadar insandan hiç biri artık bana,bakmıyordu.

Derhal otobüsten indim.

En yakın çöp kutusuna,otobüste iken yırttığım dergileri attım.

Bu arada sesli gülüyorum.

"Vay annannesini!" dedim.

"Bu ne idi böyle Yauv!" dedim.

Ve az sonra gelen yeni otobüse bindim.

Biraz önce yaşadığım olayı tekrar tekrar düşündüm.

"Çantamda iki Aydınlık dergisi vardı.Ancak kimsenin bunu bilmesi mümkün değildi.Ve ben,o iki dergi yanımda iken otobüsteki insanların boş boş anlamsız bakışları ile karşılaştım.Otobüsü baştan sona kat ettim.Ve otobüsün durduğum her noktasında bana,boş boş anlamsızca ve gözlerini "hiç" kırpmadan bakan insanlar gördüm.Ne zaman ki çantamı açıp iki dergiyi de yırttım insanlar bana,boş boş,anlamsızca ve gözlerini kırpmadan bakmayı bıraktılar."

Bütün gece bu olayı düşündüm.

Açıklanması olanaksızdı.

Ve fakat bu bir gerçekti.

Dedim ki;

-Nasılsa bugün eksik olan sayıyı almaya gideceğim.Gidip,yeniden Aydınlık dergilerini alayım.Yine otobüse bineyim.

Acaba aynı şeyleri yeniden yaşayacak mıyım?

Bana söylenen saatte gittim.Dergileri satan;"Özür dilerim.Unutmuşum!" deyince..

"Önemli değil başka bayiden bulurum." dedim.

Ve fakat yeniden dergileri artık almadım.

Ve;

Hala düşünüyorum.

Dün yaşadığım inanılmaz,çok tuhaf gerçeği!


Ne oluyoruz yauv?

[demos cratos]

Fellini filmlerinde rastlanır bu tür sahnelere..

Baş karakter..

Etrafında hızla dönen dünyayı anlamaya çalışır.


Yaşananları!


Evet!Evet!

Tam bir Fellini sahnesi idi dün yaşadıklarım.


Belki,biraz da Alfred Hichcock..

Bir rüya sahnesi gibi..


İnsanlar;boş boş,anlamsızca ve fakat gözlerini hiç kırpmadan,filmin kahramanına bakıyorlar.

Baş rol oyuncusu hızla giden ve tam bir rüya atmosferi havasına bürünen otobüste ne olup bittiğini anlamaya çalışıyor.


Dona kalmış insanlar!


Ve;

Bir çift kedi gözü gibi kocaman ve fakat içerisinde hiç bir duygu hissi barındırmayan insan gözleri.

Hızla giden ve tam bir rüya havasına bürünen otobüsün,ta başından en sonuna en sonundan ta en başına kadar durduğu her noktasında kendisine tıpkı bir robot gibi anlamsızca ve boş boş bakan insan gözleri.


Fellini filmlerinde vardır böyle sahneler..

Hitchcock'ta gerçeğe çevirmiştir böyle rüyamsı yaşamları filimlerinde!


Anlamıştım ben aslında!


Çaktırmadan çantamı açıp,çaktırmadan,aldığım dergileri yırttığımda,insanların neden bana boş boş anlamsızca baktıklarının hikayesini.

Nitekim,

Dergileri yırttıktan hemen sonra "zınk" diye gerçeğe döndü rüya.


Yine otobüsün en sonuna kadar gittim.

Biraz önce durduğum yerlerde yeniden durduğumda..

Hayır!

Kimse bana,biraz önce baktığı gibi boş boş,anlamsızca tıpkı bir kedi gibi,gözlerinde en ufak bir duygu hissi barındırmadan,bakmıyordu.

Otobüsün en arkasında biraz önce boş boş,anlamsızca tıpkı bir robot gibi bakan ve gözlerinin rengi diğerlerinden farklı olan yolcunun olduğu yere,az önce durduğum yere yöneldim.

O an..

Gözlerinin rengi diğerlerinden farklı olan kişi de rüyadan uyandı..

Artık o da bana bakmıyordu.


Anlamıştım ben aslında!


Fellini'nin filmlerindeki baş karakter oyuncuları da farkında idiler gerçekte!

Hızla ve fakat anlamsızca yaşananan rüyamsı sahnelerin gerçeklerinin.


Zaten Fellini o nedenle Fellini olmuştu.


Hitchcock'ta öyle.

[hackercesur]

Birinci ihtimal:
Otobüse yeni bindiğin için herkesin gözü üstündedir. Zaman geçince sana alışıyolardır...
Otobüse başkalarıda bindiği için gözler yeni binene takılmıştır.

İkinci ihtimal:
Sen insanlara bakınca onlarda sana bakma gereği duymuşlardır. Sen de herkesin gözü üzerimde sanmışsındır.
Bi de şu var mesela herkesten farklı düşündüğün için gözlerin üzerinde oldugunu sanmışsındır. Ben de mesela 15 - 16 yaşlarındayken babam 2 milyar para vermişti kart borcunu ödemem için üzerimde yüklü miktar para oldugu için herkes bana bakıyo gibi hissederdim. Kalabalık caddelerden gitmiştim.


yinede ilginç bir olay

[Master2]

Yaşamış olduğun olay bir hayli ilginç fakat dergiyi yırtıp çöpe atmış olman beni üzdü açıkçası.

[demos cratos]

Hep bir yönetmen olmak istemişimdir.

Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük film yönetmeni..

Onlarca,yüzlerce,binlerce film çektim..

Beynimde!

En mükemmel filmler benim yönettiğim filmler olmalı idi..

İnsanlık var oldukça izlenecek mükemmel filmler!

En sanatsal filmler..

En anlamlı filmler..

En ! En ! En!

Onlarca,yüzlerce,binlerce kez kafamda canlandırdım filmlerimi.

Çekmeği düşündüğüm bir filmimin bir sahnesini onlarca,yüzlerce,binlerce kez canlandırdım..

Çok ama çok büyük ve çok şık bir salonda çok ama çok üst düzey ve çok şık kadınlar ve erkekler yine kendi bestelediğim çok ama çok özel bir müzikle dans ediyorlar.

Yeniliyor,içiliyor..

Sohbetler ediliyor..

Doyasıya dans ediliyor.

Filmin yönetmeni olan ben oyunculara sadece nasıl davranmaları gerektiğini söylüyorum.

Hepsi usta oyuncular..

Diyorum ki;

"Müzik başlar başlamaz kim ve ne olduğunuzu unutuyorsunuz.Sadece dans edeceksiniz."

"Tamam!" diyorlar.

Dans başlıyor.İnanılmaz oynuyorlar.Kameramana bütün oyuncuların yüz ifadelerini en ince ayrıntısına kadar almasını söylüyorum.

Duygularını en iyi ifade eden oyuncuların çekimlerini filmimde kullanacağım.
Diğer sahneye geçeceğiz.

Diyorum ki;

"Dansa devam edeceksiniz.Biraz sonra salona filmin kahramanı girecek.Sizin ona en ufak bir duygu ifadesi göstermeden bakmanızı istiyorum.Sizden istediğim sadece bu."

Çekim başlıyor.

Bütün ihtişamı ile devam eden eğlence baş rol oyuncusunun salona girmesi ile farklı bir boyut kazanıyor.

Oyuncular olağan üstü yetenekli.

Benim arzu ettiğim şekilde gösteriyorlar yeteneklerini.

Her biri baş rol oyuncusuna yüzünden hiç bir anlam çıkarılamayacak bir şekilde bakıyor.
Kameramana her bir oyuncunun yüz ifadesini en ince ayrıntısına kadar çekmesini söylüyorum.

Çekilen sahneleri kafamda kurguladığım gibi filmimde kullanacağım.
　
İzleyicilerin bazı şeyleri sadece benim bildiğimi bilmesini istiyorum.
　
Sadece izleyicilerin değil..

Herkesin!

Herkese diyorum ki aslında ben!

Sizin bilmediklerinizi bilen olarak sanki siz bir şeyler biliyormuşsunuzmuş gibi size yaptırarak herkese ne kadar büyük olduğumu gösteriyorum.

Ne kadar büyük olduğumu gösteriyorum.
Ne kadar büyük olduğumu gösteriyorum.
Ne kadar büyük olduğumu gösteriyorum.
　
Dahası filmin baş kahramanı da benim ne kadar büyük olduğumu anlamalı.

Şimdiye kadar anlaması gerekirdi ve fakat anlamadı.
　
Oysa filmin kahramanı bunu biliyor.
İşte o yüzden yırttı ya o dergileri.
　
Şimdi en hayati soruyu sormanın zamanı geldi işte.

Filmin kahramanına o dergileri yırtıran yönetmen kim?
　
Nı nı nı nı nııııııı !
　
　
　
　
　
　
　
　
　
　
　

[hercümerç]

beynin sana oyun falan oynuyor olmasın kameraya falan çekseydin sonra tekrar izleyip izletseydin.

[evrensel-insan]

Saygideger demos cratos;

Beynin qualm ozelligi rahatlik demektir. Eger beyin rahatsizsa, bu rahatligi ya bilinc altinda, ya da yasatarak saglar.

Senin kendin icin almis oldugun bu karar, anlattigin sekliyle, beyni rahatsiz etmis ve beyninde bu rahatsizligini sana yasatarak dile getirmis. Sende bunun ustune gidip, beyninin rahatsizligini kendin yonlendirecegine, beynin istedigin yani verdigin karardan vazgecmeyi tercih etmissin ve beyninde rahatlamis, hepsi bu.

Mecmualari yirtmasaydin ve otobuste cikartip, okumaya baslasaydin, beyinde buna uyum saglayacak, sende hem kararinda kararli kalacak, hem de beyninin qualmini, kendin yonlendirecektin. Ama; yapmadin ve bilincalti hareketle beyinin verdigi karara dusunceni ve kendini teslim ettin.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[Titan]

Rüya görmüş olmayasın demos

[Lynx]

Bu Insanlar ne tuhaf bir birlerine bakmasa olmuyor mu

Herneyseki bakmak birsey degilde ama madem herkezin sana baktigini farkediyorsun ozaman SORSAYDIN neden baktiklarini ?

Ama Soramiyorsun cünkü UTANC var !

Aslinda Insanlar Utangacliklarini birakmalidir artik ! Ben yeteri kadarinca buna dikkat etmeye calisiyorum. Olur olmaz seylere utanirdim ama artik bu utangacligi üzerimden atmaya calisiyorum !

Mesela Acilen saati ögrenmem gerekiyor ama etrafa bakiyorum saat yok mecburen birine sormam gerek ! Iste Utangaclik olunca soramiyorsun ! Ne varki sor gitsin !

Bir Insani tanimiyorsun diye YABANCI dir anlamina gelmezki ! Sonucda oda senin gibi insan ve Vatandas ! Tabi Avrupada biz türkler icin biraz zor !! Ama genede bu yabancilik düsüncesini aklimizdan birazda olsa atmak zorundayiz !