İskender Pala'nın diliyle Muhammed

[sodomo--]

İskender Pala'yı çok severim. Çok tatlı bir insandır ve karşısındakini adeta bulutların üzerine çıkartır konuşmalarıyla, şiirleriyle, havasıyla, tebessümüyle...Tavsiye ederim bütün yazılarını okuyun, bütün konuşmalarını dinleyin sizi bambaşka bir dünyaya götürecektir.

Bu aşağıdaki yazısı da oldukça ilgimi çekti. Bir nevi bana adeta biz insancıkların halet-i ruhiyesini analiz etme fırsatı sundu sanki.

Şöyle bir düşündüm nasıl olurda bu kadar güzel bir insan bu kadar çok kötülüğe imza atmış bir insanı böylesine yüceltir...

Okuyun ve derin derin düşünün benim gibi lütfen.

-------------

Efendiler Efendisi’ne iltica

Bütün çiçeklerin içinde bir çiçek (gül), bütün taşların içinde bir taş (yakut), bütün insanlar içinde bir insan (peygamber) o. Şairin dediği gibi,


Muhammedün beşerün lâ ke’l-beşer / Bel hüve yâkâtün beyne’l-hacer

Mânâ: Muhammed elbette beşerdir, ama sıradan bir beşer gibi değildir. Belki taşlar arasında yakut ne ise, insanlar arasında Muhammed de odur.

Sevginin damıtılmış, süzülmüş, rafine muhatabı olarak sevilen (maşuk), estetik sevgi imbiğinden geçirilip Müslümanların kalbine süzülen aşk (Muhammed).

Neler söylenmedi onun hakkında, neler yazılmadı. Yazmakla bitirilemedi ve bitirilemeyecektir de. Bütün söz ustaları kalemleri ellerine aldılar, adına na’t dediler onu anlattılar; tazarru dediler, ona iltica ettiler. Siyer dediler hayatını söylediler, şemail dediler vasıflarını sayıp döktüler. Hilye yazdılar yakınlıklarını ifade için, mi’raciye dizdiler şanını tebcil için. Adına gül dediler ve besteler yaptılar gül terennümünde, ilahiler söylediler gül deminde. Na’tî diye mahlas kullandılar, divanlar doldurdular; adını anarak başladılar mesnevilere bir bakışına mazhar olmak için. Aherli kağıtlara döküldü bin bir harf düz ve eğik, Rasul’ü yazmak için yarıştı gubari ile şikeste ta’lik.

Hamdullah’tan Hâmid’e harf başına Muhammed diye yazdı divitler; Levnî’den Osman’a tel tel renk verdi maviler ve çivitler. Onun içindir ki ne yana baksa Rasul’den bir iz görür gözler, ne yöne dönse Rasul’ü özler, geceler ve gündüzler. Eşya ve varlık Rasul için vardır ve Rasul, elbette eşya ve varlık kadardır. Bir milyon adı varsa aşkın, bir eksiğiyle hep Rasul’ün gül yanağından alır ilhamını. Kağıt, kalem ve kitap... Söz, kelam ve hitap... Kimiler gül deyip ömür boyu gülerler; kimiler gül deyince gül uğruna ölürler.

Muhammed, benim Efendim.

Efendim’i anlatmayan dil ne söyler ki efsaneden başka!.. Muhammed harflerinden Muhammed söylemeyen kelimeler gerçeği olmayan isimlerden öte nedir ki?!.. Gülün kokusunu taşıyan bilgi canda ışık; ama bir gül destesi götürmeyen kervan bedene kuru yüktür.

Gülünce yüzünde güller açan güzeller, yüzyıllarca bütün güzelliklerini bir tek güzellikten damıtarak yaşadıklarının farkındaydılar; yazık ki teknoloji çağında bunu kaybettiler. Oysa beşeriyet bütün zaman ve mekan boyunca onu bilememenin ve onu sevememenin ıstırabıyla kıvrandı ve büyük hakikat şu ki başını nereye vursa o Efendiler Efendisi’ne sığınmaktan başka kurtuluş bulamayacak, Efendim’i örnek almadıkça ete kemiğe bürünmüş feryadından kurtulamayacak.

Eller nakış nakış, desen desen Muhammed’i dokudukça, kağıtlar renk renk, deste deste Muhammed’i okudukça ancak kurtulacak beşeriyet. Onun gül damlası terinin ıtırlarında bülbüller yaşar aşk ile, ve aşk ile yanağının rengine pervaneler düşer. Çünkü kimin eline değerse bir gül, elleri gül kokar onun.

“Eğer Elçi’nin vasıflarının şerhini devamlı, durmadan söylesem, yüzlerce kıyamet geçer de o yine bitmez.” der Mevlana. Lisan ve kalem onu hakkıyla anlatamaz, bunu herkes bilir. Bu yüzden biz haddimizi elbette bilecek ve Zekâî Mustafa Dede’den ariyet bir beyit ile ona iltica edeceğiz:

Garîk-i bahr-i isyânem şefâat yâ Rasûlallah

Esîr-i nefs-i nâdânem şefâat yâ Rasûlallah

Elbette hasretini terennümdür kasdımız Efendimizin, cür’etimiz ise içimizin yanışından. Varlığa o iken sebep, hayalinden ya fikrinden, hiç olmazsa adının zikrinden nasıl duralım ayrı.

İskender Pala

[Cemal]

sodomo amcam-bu iSKender Pala kim *? Hankı gaztede yazıyoveya hankı TeVede açıklama yapıyo.
Bu yazısından annadıım kadarıyla Peyganber aşıı.öle annaşılıyo.sende ona başka özelliklerinnen takdirediyon.

Şöyle bir düşündüm nasıl olurda bu kadar güzel bir insan bu kadar çok kötülüğe imza atmış bir insanı böylesine yüceltir...
Okuyun ve derin derin düşünün benim gibi lütfen.

şimdik Sodomo amcam*-sen aynı zamanda Haz.Mevlana ustasısınya..ben arada giriyom Mevlana sitelerine ve okuyom..not alıyom worte..sona kullanmak üzere .falan.Şimdi Mevlanaya annamaa çalışan bi issan olaraktan..
ondada mütiş bi peygamber sevgisi var.
Bak şimdi benim aklımdaki soru*şu:

1*SEn Haz.Peyganberi hiçsemiyon.
2*-Mevlana Haz. Peyganberi çok seviyo.
3-*Sen benim bildiim kadan-haz.Mevlanayı seviyon.
4-*Haz.Mevlananın Peyganber sevgisine nası deerlendiriyon*?

Hayırlı akşamnar olsun.
cml.

[sodomo--]

1*SEn Haz.Peyganberi hiçsemiyon.
2*-Mevlana Haz. Peyganberi çok seviyo.
3-*Sen benim bildiim kadan-haz.Mevlanayı seviyon.
4-*Haz.Mevlananın Peyganber sevgisine nası deerlendiriyon*?

Haa şöyle Cemal, arasıra çık dışarı hava al, keyif cigarası yak biraz hoş beş et insanlar ile...Yahu iki tane topiğin var seni o topiklerin dışında göremiyoruz arkadaş...

Şincik Cemalim Cemalim aslan Cemalim, biz insanlarda öyle bir kalp var ki taşa bile gönül versek taş bile başka bir halde bulur kendini. Ama şincik böyle bir yüce gönle sahip insanların çayır, çimen, gül, menekşe, manolya ve onca çiçek, böcek var iken gidip taşa gönül vermesi biraz yazık değil mi ? Gönül güzelliklerin mekanıdır ve oraya hiç bir lekeli, kirli şeyi sokamayız ki..O zaman o gönül olur mu ? orası necis bir yer olur.

Ha sadece gönül yetmez aynı zamanda güzel ile çirkini, temiz ile kirliyi ayırt edecek kartal gözlerine de ihtiyacımız var değil mi ? Yoksa her bi şeyi doldurduk mu oraya o zaman orası eskici dükkanına döner.

Şimdi "karga" da kuş "kanarya" da.

Peki neden insanlar evinde karga beslemiyo da kanarya besliyo ?

Güzeli çirkinden ayırt edecen Cemalim yoksa güzelin güzelliğine yazık olur...

[ozgur_beyin]

sodomo
* * cahilliğimi hoş gör iskender pala nın belağatını mı beğendin yoksa peygamberi tasvirinimi yoksa nesir olarak yazılmış naatını mı. sende görmüşündür teşbihleri son derece mübalağalı, edebi bir metinde sayılmaz
* * * biraz bana 10 kasımda çocuklara okutulan atam sen kalkta ben yatam türdeki şiircikleri *çağrıştırdı

[sodomo--]

Not : Cemal bu linkte resmi var görebilirsin Bir ara Hilmi Yavuz ile TRT 2 de "Şairane" isimli programı sunuyordu şimdi de TRT 2'de Perşembe günleri 22.10 Divançe adlı (şiir-edebiyat) programı yapıyor.. ...

http://www.yenisayfa.com/pgs/prdA/pr..._recSID=sYdYnn

[agnostik_]

iskender palayı ben de çok severim.
divan edebiyatı alanında uzmandır ve bu edebiyatı insanlara sevdirmeye çalışır.
bu yazısında çok güzel övmüş muhammedi.ama galiba onun adına yapılan terör eylemlerini düşünmemiş..
sevgilerle...

[sodomo--]

cahilliğimi hoş gör iskender pala nın belağatını mı beğendin yoksa peygamberi tasvirinimi yoksa nesir olarak yazılmış naatını mı. sende görmüşündür teşbihleri son derece mübalağalı, edebi bir metinde sayılmaz
* * *biraz bana 10 kasımda çocuklara okutulan atam sen kalkta ben yatam türdeki şiircikleri *çağrıştırdı(özgür_beyin)

Ben bunların hiç birisini sevmedim ama İskender Pala'nın kendisini sevdiğim için bir yazısına dikkat çekmek istedim.

Sorum şu: Neden böylesine güzel insanlar "iyi" olanı değil de "kötü" olanı övme gereği duyarlar ? Onları buna iten saik nedir ?