Şiir

[hiramusta]

Arkadaşlar şiir paylaşımlarınızı buraya bekliyorum.Benim ilk paylaşımım N.Fazıl Kısakürek'ten.Onun kendi sesinden dinliyoruz;Sakarya Türküsü

[hiramusta]

İkinci paylaşımım da N. Fazıl Kısakürek'ten.R.Tayyip Erdoğan seslendiriyor;Zindandan Mehmed'e Mektup

Bende de geceye düsmüs bir Kahraman Tazeoglu duygulari olsun...

Birde Ibrahim Sadri'nin sesinden bir Bahattin Karakoc eseri buyurun
ihlamurlar cicek actigi zaman

Anadolu Sessiz Topragin Sesi Ahmet Arif'den 33 Kursun

Anadolu'suz Ahmet Arif olur mu hic ?

Ve sirtini gecmise dayamis gözlerini gelecege dikmis Ankara
Ahmet Arif

[tewderi]

Acılı bir anenin çektiklerini anlatan bir şiir..

[degisim]

HALKIN EKMEĞİ

Bilin:Halkın ekmeğidir adalet.
Bakarsınız bol olur bu ekmek,
bakarsınınz kıt,
bakarsınız doyum olmaz tadına,
bakarsınız berbat.
Azaldımı ekmek,başlar açlık,
bozuldu mu tadı,başlar hoşnutsuzluk boy atmaya.
Bozuk adalet yeter artık!

Acemi ellerde yoğrulan,iyi pişirilmemiş adalet yeter!
Yeter katıksız,kara kabuklu adalet!
Dura dura bayatlayan adalet yeter!

Bolsa insanın önünde ekmek,lezzetliyse,
gözler öbür yiyeceklere yumulsa da olur.
Ama herşey bollaşmaz ki birdenbire.
Bilirsiniz,nasıl bolluk doğurur ekmek:
Adaletin ekmeğiyle beslene beslene.

Ekmek her gün gerekliyse nasıl,
adalet de gerekli her gün,
hem o, günde birçok kez gerekli.

Sabahtan akşama dek,iş yerinde,eğlencede,
hele çalışırken canla başla,
kederliyken sevinçliyken,
halkın ihtiyacı var pişkin,bol ekmeğe,
günlük,has ekmeğine adaletin.

Madem adaletin ekmeği bu kadar önemli,
onu kim pişirmeli,dostlar,söyleyin?
Öteki ekmeği kim pişiren?
Adaletin ekmeğini de
kendisi pişirmeli halkın,
gündelik ekmek gibi,
Bol,pişkin,verimli.


* * * * * * * * * * * * * Bertolt Brecht

Hitler Almanya'sında kitapların yakılmasına itiraz eden ve yazdığı şiirinde "Adalet" adına kendi kitaplarının da yakılmasını isteyen Bertholt Brecht'e selam olsun.

Duyurunca Hitler haziretleri
zararlı fikirlerle dolu kitapların yakılmasını
halkın önünde, alanlarda,
öküzler odun yığınlarına araba araba kitap taşıdı.
Gözden düşmüş şairlerden biri,
hem de en iyilerinden biri,
şöyle bir göz gezdirdi yakılacak kitaplar listesine,
gitti aklı başından:
Unutulmuştu kendi adı.
Hemen seğirtti çalışma odasına,
sanki öfkesinden kanatlanmıştı.
O saat bir mektup karaladı zorbalara:
"Benimkileri de yakın!" dedi. "Benimkileri de!
Yapamazsınız bana bu kötülüğü,
kenarda bırakamazsınız beni!
Ben de hep gerçeği söylemedim mi kitaplarımda?
Neden davranırsınız bana yalancıymışım gibi?
Canı gönülden istiyorum işte:
Yakın benimkileri de!"