Ölüm tehlikesi karşısında kıvıran ateist

[milomanara]

Bilmiyorum aranızda hiç ölüm tehlikesi geçiren oldu mu? O anda tanrıdan merhamet dileyen? Ben deniz iki kez oldukça yaklaştım ölüme, üçüncüde kesin nalları dikiyorum Paylaşmak isterim; Bir keresinde Thailand'ın başkenti Bangkok'dan İstanbul'a dönüş yolunda THY uçağına bindim(sene 2003) yaklaşık bir saat sonra dehşetli bir sarsıntı başladı. Türbülans falandır derken kaptan hoparlörden "cabin crew emergency situation(kabin ekibi acil durum)" anonsu yaptı. Hemen arkasından çığlıklar, bağrış çağırış... Zaten bu sırada yukarıdan oksijen maskeleri de indi ve o zaman oksijen tüplerinden kaynaklandığını bilmediğimiz bir yanık kokusu sardı etrafı, akabinde uçak yanıyor diye bağıran dangalağı dün gibi hatırlıyorum. O saniyeler iflah olmaz bir ateist olduğumun kanıtıdır çünkü tanrı manrı aklımın ucundan bile geçmedi. Nedendir bilinmez annemi düşündüm, binlerce kilometreden düşüp kurtulma şansımı, tabiki düşseydik şimdiye çoktan kadar Myanmar'da bir kurbağanın sindirim siteminde işlenip dışarı atılmıştım bile. Herneyse daha sonra uçağın basınç aygıtlarının bozulduğunu ve pilotların çok hızlı irtifa kaybetmek gerektiğinden bir kaç bin metre koca uçağı daldırdığını öğrendik. Uçak Bangkok'a geri döndü biz de yırttık. Ölüme en çok yaklaştığım an budur. İkincisi geçen kış gazetelere konu olan bir zincirleme otobüs kazası, ama önceki kadar korkunç değildi.

Benzer durumda kalmış tescilli ateistleri yada o noktada tanrıyla ateşkes ilan etmiş inançlı arkadaşlarımı paylaşmaya davet ediyorum.

Sevgiler,

[aydoe]

Ateistlerin ölümden diğer insanlara göre daha az korktuklarını düşünüyorum.
Korkuyor olsalar ,öbür dünya vaad eden inançlardan birine yönelebilirlerdi.
Aksine yaşamın ve ölümün doğal olduğunu kabul ettiklerinden doğal bir şeyden de korkmamaktadırlar.
Bir gün öleceğimizi bilerek yaşamaktayız,istediğim ölümümün uygun zaman ve mekan koşullarında olmasıdır.
Er veya geç olmasın zamanında zemininde ölebileyim isterim.
Birçok kez ölümle yüzleştim.
Halen yaşıyor olmam da mucizedir zaten

[atheist87]

inananlar ölümden korktuğu için mi inanıyor?

ölüm mü zor yaşam mı? bence zor olan yaşam yaşamdan korkmadığım halde neden ölümden korkayım ki

[aparain]

sevgili ateist87;

yaşayış biçimi açısından baktığımızda bugünün ortalama inananının dinlere meyletmesinde toplumsal ve sosyal ihtiyaçları ve adetlerinin yanında, ölüm ve bilhassa ölümden sonrası oldukça önemli bir yer tutuyor.eğer, inananlarla aktif bir tartışmaya girdiysen konunun bir yerden sonra "aman, inanmazsan inanma. tanrı yoksa ben birşey kaybetmem, varsa sen çekeceğin azabı düşün" noktasına geldiğini görmüşsündür.

Burada değinmek istediğim husus,ölümün insanların büyük çoğunluğu için belirleyici bir nitelik taşıdığıdır.Örneğin Muhammed bir hadisinde şöyle bahseder ölümden:

"Ölümün mü'mine verdiği acı ve ızdırabın şiddeti, üç yüz kılıç darbesinin ızdırap şiddetine eşittir." (İbn Ebi'd-Dünya)

Bir gün Hz. Ömer (R.A) Ka’b (R.A)’a “Ey Kaab, bize, biraz ölümden söz et.” deyince, Ka’b şunları söylemiştir: “Ölüm, insan oğlunun içine sokulmuş bir diken ağacına benzer. Bu ağacın her dikenli ucu, adamın damarlarından birine batmıştır. Bir süre sonra çok kuvvetli bir insanın o ağacı geri çektiğini düşün! Ağaç geri çekilince kopardığını koparır ve bıraktığını da bırakır.”

[Squall]

Ölüm sonrası yaşama inanmamakla birlikte zaman zaman ölümü arzulamış ve de ölüm sonrasını merak etmişimdir(sadece fantezi amaçlı)..ameliyat öncesi ölsemde kurtulsam dediğim bi anda narkoz etkisiyle nerdeyse boğulup nalları dikicektim..açıkcası o an tanrı ya da benzeri bi fikir aklımın ucundan bile geçmemişti..

[atheist87]

aparain´isimli üyeden Alıntı

sevgili ateist87;

yaşayış biçimi açısından baktığımızda bugünün ortalama inananının dinlere meyletmesinde toplumsal ve sosyal ihtiyaçları ve adetlerinin yanında, ölüm ve bilhassa ölümden sonrası oldukça önemli bir yer tutuyor.eğer, inananlarla aktif bir tartışmaya girdiysen konunun bir yerden sonra "aman, inanmazsan inanma. tanrı yoksa ben birşey kaybetmem, varsa sen çekeceğin azabı düşün" noktasına geldiğini görmüşsündür.

Burada değinmek istediğim husus,ölümün insanların büyük çoğunluğu için belirleyici bir nitelik taşıdığıdır.Örneğin Muhammed bir hadisinde şöyle bahseder ölümden:

"Ölümün mü'mine verdiği acı ve ızdırabın şiddeti, üç yüz kılıç darbesinin ızdırap şiddetine eşittir." (İbn Ebi'd-Dünya)

Bir gün Hz. Ömer (R.A) Ka’b (R.A)’a “Ey Kaab, bize, biraz ölümden söz et.” deyince, Ka’b şunları söylemiştir: “Ölüm, insan oğlunun içine sokulmuş bir diken ağacına benzer. Bu ağacın her dikenli ucu, adamın damarlarından birine batmıştır. Bir süre sonra çok kuvvetli bir insanın o ağacı geri çektiğini düşün! Ağaç geri çekilince kopardığını koparır ve bıraktığını da bırakır.”

bu tür korkutup kandırma çok zekice tabiki ama fazla yaratıcı değil daha sadistçe hadisler yazılabilirdi aslında

[aparain]

Bu korkunun nedeni, yaşama içgüdüsünün varlığıdır. Bu içgüdüyü denetim altına alan her insan ölümden korkmamayı öğrenir. Yaşama içgüdüsünü besleyen en güclü insansal beklenti umuttur. Umudun bittiği yerde yaşama içgüdüsü de tükenir. Yaşama azmi azalırken, ölüm son çare olarak karşımıza çıkar, son umut olur........

Forumda dolaşırken hacı isimli bir arkadaşın yazısına rastladım.Oraya bakınca aslında inananlar için de belirleyici unsurun yaşamak olduğunu, ancak özellikle yoksul ve çile çeken insanların bu dünyada yaşama tutunabilmelerinin tek yolunun ölümden sonraki hayatı arzulamak olduğunu bir kez daha görmüş oldum.Cennet bir bakıma, insanların bu dünyada yaşayamadıkları tüm güzelliklerin simgesi inananların zihninde.Bağlar, bahçeler, altlarından ırmaklar akan cennetler, huriler, nuriler

http://www.turandursun.com/forumlar/showthread.php?t=85

[Nxcore]

Din gözlüklerini çıkartıp baktıklarında korktuklarının ne kadar doğal olaylar olduklarını anlıyacaklar Ölüm ; inanın doğup, büyümesi, beslenmesi gibi doğal bir olay.. Bunun önceden hazırlığı yok, farklı bir boyuta geçiş değil lol: İşte bilinen ama üstüne çok konuşulan şeyler ne kadar da etkili oluyor hayatımızda? Ne mantıktır sevap-günah mantık hesaplamaları lol: Sevaplar benim cennet şarabı,hurisi,nehirleri,köşkü benim!! lol:

[Lestat]

Ben hiç böyle bir durumda kalmadım ama babamın ölümle yüzleşmesine şahit oldum ve o an tanrıya karşı büyük bir nefret duydum.o an ki duygum hala zaman zaman aklıma gelir.Merhamet dilemekse asla

[mhmd]

"ve o an tanrıya karşı büyük bir nefret duydum"

Bu başlıktaki sorunun cevabı, ateist arkadaşlara ait değil miydi?