Devrim Afyonu

[Jolly Jocker]

Sıradan bir yaşamı ele alalım. Sabahın köründe kalk, ne işe yaradığını hala anlayamadığın finansal sistemin bankalarının birinin bir şubesine, yani işine git. Hani sözleşmesini imzalarken, ''Beş sene içinde işi bırakırsam 15.000 TL tazminat ödemeyi kabul ediyorum'' diye imza atmak zorunda kaldığın işine. Hani, ''Ulan zaten 3.000 kişilik kadroya 300.000 kişi başvurup sınavına girmişti. Bunca işsizlik varken ve bunca insanla yarışıp kazanmışken ne diye işin bırakılmasından korkuyorlar ki?'' diye hayret edip, işe girince birşeylerin kafana dank ettiği işin. O sözleşmeyi imzalatanlar belli ki, insanın -onca uğraşla girebilmesine ve yaygın bir işsizlik olmasına karşın- yine de bu işe tahammül edemeyeceğini biliyorlarmış. Zira bu iş de diğer pekçokları gibi bir iş. Bu düzende zaten nasıl olabilirse öyle işte. Bankanın 'devlet bankası' olması hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Bir sosyalist olarak hep patronlara ve yüksek rütbeli amirlerin eleştirisine/analizine odaklanan yaklaşımlara alışığım. Fakat işe girince sistemin tuzaklarının çok daha komplike olduğunu üzülerek gördüm. İnsana kendine ayıracak vakit bırakmayan ve başta politika olmak üzere herşeyden el etek çekmeni istemeyi kendinde hak gören bir sistemin göbeğindeyiz. Öğrenciyken sanırdım ki insan kendi yaşamının sahibi olabilmek için bir finansmana ihtiyaç duyar ve bu yüzden çalışır. Yani iş süreci, kişinin kendi hayatını yaşamasının finansmanını sağlayan yardımcı bir süreçtir. Aslolan kişinin kendi yaşamını yaşamasıdır, yani boş vaktitlerinde yaptıklarıdır. Ama gördüm ki bu düzende hiç de böyle değil! Tam aksine, iş süreci hayatımızın merkezini işgal ediyor. Çalışmak kendi hayatımızı finanse etmek için, en basit haliyle 'yaşayabilmek için' katlanmak ve teslim olmak zorunda bırakıldığımız bir eziyet halini alıyor. İş hiyerarşisi, sosyal güvensizlik, denetimin fazlaca artması, çalışanların mimik ve jestlerine değin tahakküm kuran 'iş eğitimleri', rekabetin iş arkadaşları arasına da zorla sokuşturulması v.b. her birimizi zavallı birer köleye dönüştürüyor. Takım elbise giyip çıkışta bir cafede iki bardak su katılmış bira içtiği için kendini bir bok sanan kölelere! ''Müşteri her zaman haklıdır!'' ilkesi(zliği), çalışanların başındaki en büyük sopalardan biri haline gelebiliyor. Çoğu başka bir yerin çalışanı olan 'müşteriler', maalesef bu ilkeyi istismar etmekten garip bir zevk alabiliyor. Böylece emekçi sınıf birbirine düşürülüyor ustaca. Üç kuruş para kazanabilmek için hayatını vermen, boş zamanını vermen, strese ve tahakküme boyun eğmen bekleniyor. Üstelik bu lanet olası beklenti son derece normalleşmiş halde. Yaygın işsizlikle sürekli olarak sessizce tehdit edilen çalışanlar, her türlü berbat koşula ve dayatmaya boyun eğmek zorunda bırakılıyor. 'Müşteri' statüsünü edinerek çalışanları ezme ve her türlü kaprisi yapma hakkına sistem tarafından kavuşturulan -ama aynı sistem tarafından ustalıkla da yolunan- tüketiciler ise, nedense hınçlarını sistemden değil de her seferinde emekçilerden çıkarmaya yatkınlık gösteriyor. Öyle ki, bazen sadece insandaki toplumsal kurtuluş umudu değil, insan sevgisi bile yok olmakla yüzyüze geliyor. Oysa hizmeti veren, hizmeti alandan her zaman çok daha değerlidir. Zira emek en yüce değerdir. Fakat kapitalizm, herşeyde olduğu gibi bu konuda da değerleri tersyüz ediyor. Müşteri, çalışan karşısında tepeden bakan, kapris yapmaya hakkı olan, kafası biraz attığında da şikayet etmekle tehdit eden bir çeşit 'bireysel değerlilik krizine girmiş canavara' dönüşüveriyor. Müşteri denen canavarı yaratmakla, yani daha fazla kar ve bu uğurda rekabet için çalışanları ezme hakkını tüketicilere de bir nebze olsun sunmakla, patron sınıfı ve bürokrasi kendine kitlesel bir müttefik edinmiş oluyor. Emek hareketi tam da bu yüzden toplumsallaşamıyor.

Kitlesel bir emek hareketinin yaratılamayışının başka sebepleri de var elbet. Örneğin, sistem tarafından kullanılırken 'etkinlik' ve 'verimlilik' almada maksimum başarı sağlayan afyonlar var. Din, milliyetçilik, futbol, yoz magazin yayınları, televizyon... Bunlar modern zamanların afyonları olarak sıkça eleştirdiğimiz şeyler. Emekçilerin sömürü ve tahakküm ilişkilerinin farkına varamamalarında ya da farkına varsalar da gereğini yapmamalarında bu afyonların sindirici, avutucu, 'günü geçirici' etkisini görürüz doğal olarak. Zira bunların her biri, dikkatleri sömürüden ve tahakkümün acısından kaçırdığı, acıyı hafiflettiği, bir sonraki günün sömürüsü için emekçinin kendini yeniden üretmesine katkı sunduğu ölçüde birer afyondurlar. Bu açıdan, burjuva düzen herşeyi ama herşeyi birer afyona dönüştürebilir. Üstelik bu dönüşümü sadece sistem değil, bizzat emekçiler, hatta kendine 'devrimci' diyen bizler de farkında olarak ya da olmadan yapabiliriz. Yapıyoruz da! Bugün büyük bir acıyla farkettim bunu. Devrim de bir afyon haline gelebiliyor. Bu yazıdaki uzun girizgahımdan asıl varmaya çalıştığım nokta 'devrim afyonu'nu konu edinmekti.

Siz devrim afyonundan aldınız mı hiç, kendinize bir sorun bakalım. Herhangi bir parti, örgüt ya da arkadaş çevresiyle bir araya gelip devrimci jargonla konuştukça, kapitalizmi eleştirdikçe, sosyalist yayınları büyük bir iştahla okudukça, hatta arada bir ben gibi yazılar da yazdıkça, çeşitli anma günlerinde yapılan geleneksel gösterilerde biraz slogan attıkça, bildiri dağıtıp gazete-dergi sattıkça; yani sistemin birincil öznesi olan devlet aygıtıyla gerçek anlamda savaşmak ve yaşamının merkezine bunu almak yerine, ''iş çıkışı'' yoldaşlarla bir araya gelip bu saydığım faaliyetleri yaptıkça kendinizi daha bir tazelenmiş, direnme kuvvetiyle dolmuş, günün yorgunluk ve bezginliğini biraz olsun atmış, bir sonraki gün işe gidip sömürülmek üzere güç bulmuş, yani sömürülen bir emekçi olarak kendinizi bir sonraki gün tekrar sistemin tahakkümüne alınmak üzere yeniden üretmiş hissediyor musunuz? İşte bugün benim kafama bu gerçeklik 'dank etti'! Devrimi bir afyon haline getirip, bizi boğan sömürü düzeninde ayakta kalmaya çalışıyoruz. Bir gün kitlelerin harekete geçip uyanacağını, yani bizim iş çıkışı faaliyetlerimizin bir gün nihayet meyve vermesiyle uyanacaklarını umut ediyor, ve tıpkı dincilerin cennet umudu gibi kendimizi bu umutla avutuyoruz. İşte 'devrim afyonu' derken kastettiğim tam olarak bu. Neredeyse tüm legal sol, devrimi afyonlaştırmış vaziyette. Böyle derken 'kafadan' illegalite övgüsü yapma amacında değilim. Pek çok 'eski tüfek', hayata direnebilmek için sosyalistlere yakışır bir afyonu, yani devrim afyonunu tercih ediyor. Emektar parti örgütünün kapısını açıyor, gün içinde içeri gelenlerle çay içip sohbet ediyor, gençlere tecrübelerini anlatıyor ve tatmin bulup köşesine çekiliyor! Gençler için de durum pek farklı değil; bildiri dağıtıp bir-iki slogan atıyor, en 'fazla' yumurta fırlatıp polis ekiplerinin hemen önünde uzun eşek oynuyor ve böylece devrimci bir iş yaptığını farz ederek kendini tatmin ediyor. Bu bir avunmadır. Böylesi bir devrimcilik basbaya afyondur. Devrimi afyonlaştırmak, onu katletmektir. Oysa gerçek devrimcilik, yani afyon haline getirilmemiş biricik devrimcilik, Deniz'in mahkemede kendisine mesleğini soran hakime 'profesyonel devrimci!' dediği şeydir tam da. Devrimciliği hayatının merkezine alan, kendini tümüyle devrimci faaliyete adamak için sistemin cenderesinden çıkan, bu tür yönelime giren diğer devrimci gençleri bulup koordine etmek üzere örgütlenen bir politik çizgi biricik devrimci çizgi olabilir ancak.

Bize hep öğretilmiştir ki Denizler ve Mahirler o yaşta Nurhak ve Kızıldere'nin yollarına sadece günün koşulları öyle gerektirdiği, faşist saldırılar bunu dayattığı için düşmüşlerdir. Halbuki bu kocaman bir yanlıştır. Onlar, 'devrimcilik', bu kavramın yapısı gereği tam da bunu gerektirdiği, en ciddi ve adanmış mücadelenin bugünden 'profesyonelce' verilmesi gerektiği için, başka türlüsünü yapmak devrimciliği bir lafazanlık, bir büro ya da gazete faaliyeti, bir afyon haline getireceği için o yaşta ölümü göze alarak yola çıkmışlardır. Burjuva düzen hemen şimdi ve burada yaşamlarımızı eziyor, sömürü hemen şimdi ve burada canımızı acıtıyorsa, devrimcilik iddiasında olanlar da hemen şimdi ve burada en ateşli mücadeleye adanmalıdırlar. Sınıfın bilinç ve örgütlülüğü, nicelik-nitelik meseleleri, nesnel koşulların olgunluğunun analizleri v.s., bunlar çoğu zaman afyonlanmak isteyenlerin 'teorik' mazereti haline getiriliverir. Devrim, hemen şimdi! Tam da beklemek tahammül edemeyeceğimiz denli canımızı yaktığı için atılmalıyız öne! Deniz de Mahir de böyle yaptıkları için Deniz ve Mahir olmuşlardır. Devrimi ilerisi için bir umuda indirgemek onu afyonlaştırmaktır. Böylelerinin cennet uman dincilerden farkı yoktur. Umutla beklemek, hala harekete geçmemek demektir. Mahir'in şu sözleri aslında kadar da nettir: ''Devrim için savaşmayana sosyalist denmez!''

[Firestorm]

Yazınızı çokgüzel buldum çok güzel bir şekilde anlatmışsınız.

Elinize kaleminize sağlık...

[Neva]

Guzel bir calisma olmus Freddie.

[Khaos]

bunun neresi güzel. freddie hastalanıyor. koşulların ona dayattığı ve bir şekilde boyun eğmek zorunda kaldığı kapitalizme katılmak gerçeği ile devrimci olmak arzusu arasındaki ikilemde sıkıştığı çok açık. bana dönüşüyor. çığlığını duyan yok. belki kendi de attığı çığlığı duyamıyor.

[lolepet]

bu sayfadaki en doğru tespiti khaos yapmış bence.

sınıfın o anki durumu, bilinci, nesnel koşullar ve analizler bir mazeret değildir gerçeğin ta kendisidir. gün içerisinde yapılan faaliyetler yarına sömürülmek üzere hazırlanma olabilir doğru söylüyorsunuz bu noktada ancak yanlış sonuca varıyorsunuz. sistemin kıskacında pes etmemek, düşmemek veya dönüşmemek adına, kendini diri tutma adına önemli faaliyetler bunlar.

ayrıca son paragrafınız anlaşılır gibi değil. tüm saydığınız faaliyetleri yapanlar umutla bekleme modunda mı oluyor şimdi? devrim için savaşan kim bu durumda açıklık getirin lütfen

[mücerred]

Jolly Jocker´isimli üyeden Alıntı

Bize hep öğretilmiştir ki Denizler ve Mahirler o yaşta Nurhak ve Kızıldere'nin yollarına sadece günün koşulları öyle gerektirdiği, faşist saldırılar bunu dayattığı için düşmüşlerdir. Halbuki bu kocaman bir yanlıştır. Onlar, 'devrimcilik', bu kavramın yapısı gereği tam da bunu gerektirdiği, en ciddi ve adanmış mücadelenin bugünden 'profesyonelce' verilmesi gerektiği için, başka türlüsünü yapmak devrimciliği bir lafazanlık, bir büro ya da gazete faaliyeti, bir afyon haline getireceği için o yaşta ölümü göze alarak yola çıkmışlardır. Burjuva düzen hemen şimdi ve burada yaşamlarımızı eziyor, sömürü hemen şimdi ve burada canımızı acıtıyorsa, devrimcilik iddiasında olanlar da hemen şimdi ve burada en ateşli mücadeleye adanmalıdırlar. Sınıfın bilinç ve örgütlülüğü, nicelik-nitelik meseleleri, nesnel koşulların olgunluğunun analizleri v.s., bunlar çoğu zaman afyonlanmak isteyenlerin 'teorik' mazereti haline getiriliverir. Devrim, hemen şimdi! Tam da beklemek tahammül edemeyeceğimiz denli canımızı yaktığı için atılmalıyız öne! Deniz de Mahir de böyle yaptıkları için Deniz ve Mahir olmuşlardır. Devrimi ilerisi için bir umuda indirgemek onu afyonlaştırmaktır. Böylelerinin cennet uman dincilerden farkı yoktur. Umutla beklemek, hala harekete geçmemek demektir. Mahir'in şu sözleri aslında kadar da nettir: ''Devrim için savaşmayana sosyalist denmez!''

Denizin Mahirin yolunda gittigini söyleyenleri görüyoruz.
adamların yaptıgı ölmek ve öldürmek
Bu politika sadece bir şeye hizmet eder SOSYALİZMİN MEZARINI KAZMAYA

Devrimci ölmeyi degil yaşamayı savunur.Devrimcilik uzun soluklu olabilmektir.

Sosyalizmin mezarını kazanlar devrimci olamazlar

[Jolly Jocker]

Faşizm varsa savaş vermek gerekir. Bakın PKK'ya. (Çoluk çocuğu da hedef almasını saymazsak) PKK silahlı mücadelede ısrar etmeseydi bugün Kürt sorununda çözüm konuşulur, Öcalan muhatap alınır mıydı? PKK ve verdiği mücadelesi olmasaydı bugün hala ''kart kurt'' noktasında olmaz mıydık?

Örneğin; Kürt'ün dili, Alevinin dini tanınmıyordu.
Kürt savaştı yıllarca, bedel ödedi; istediğini yavaş yavaş alıyor.
Alevi ise savaşmadı, CHP üzerinden devlete yamandı.
Ama o da katliamlara maruz kalıp bedel ödemeye devam etti.
Evet, barışçıl tutum almak, seni katliamdan korumaz; kolay hedef haline getirir sadece.
Aynı şey kadınlar için de geçerli. her gün beşl kadın öldürülüyor ama kadınlar savaşmıyor.
Ve her gün beş kadın ölmeye devam ediyor.
Karşındaki ısrarla canını yakıyor ve sen ses çıkarmıyorsan, karşındaki canını yakmaya devam eder.
İki kere iki, dörttür.

Elbette güzel olan şey barışçıl mücadeledir ama faşizm varsa direniş de olmak zorundadır. Bunlar, yani mücadelenin şiddetinin dozu, bizim yargılarımızdan bağımsızdır.

[aydoe]

Donkişotlar öldü ,yel değirmenleri işe savaşamazsın !

Denizler ,Mahirler tarihe mal oldu ama mücadelelerini sürdüren milyonlar yok .

78 lerde yüzbinlerle yürürken şimdi yüzlerle yürüyoruz .

Kürt savaştı kazandı ama rüzgarı arkasına aldı da kazandı .

1990 Çöl fırtınası hareketienden sonra Abd 32. paralelin kuzeyini güvenlik bölgesi yaptı ve Kuzey Irakta Kürdistanı kurdu .

Çekiç gücü yerleştirdi ve bu güç 2003 yılına kadar bölgede egemendi ve Kürtlere gereken desteği verdi .

2002 de Akp abd desteği ile yönetime geldi .

1980 darbesini yapanlarda Abd destekli idi ve başarılı oldular .

Pkk Türkiye sosyalist hareketini yok etmiş tasfiye etmiş bir örgüttür .

İlk önce bölgedeki kominist arkadaşlarımızı yok ettiler , ha Kürt halkı Pkk yı destek veriyor , verir tabi

Türk halkı da Akp ye destek veriyor ,verir tabi

Sen emperyalizme karşı savaş bakalım halklar sana destek veriyormu ?

Halk savaşmadıktan sonra ,sana destek vermezse son donkişot olursun

An itibariyle de ülkemde emperyalizme karşı savaş verebilecek bir halk göremiyorum .

Koyunlarla bir şey yapamazsın ,yapabileceğin onları sürmek olur ki bunu başaramazsın çünkü daima başlarında ağanın atadığı çobanları var .

Yapabileceğimiz uzun bir mücadele sonucu ülkemizdeki koyunları insanlaştırmaktır,başarabilirsek ..

[bakkalmahmud]

Jolly Jocker´isimli üyeden Alıntı

Faşizm varsa savaş vermek gerekir. Bakın PKK'ya. (Çoluk çocuğu da hedef almasını saymazsak) PKK silahlı mücadelede ısrar etmeseydi bugün Kürt sorununda çözüm konuşulur, Öcalan muhatap alınır mıydı? PKK ve verdiği mücadelesi olmasaydı bugün hala ''kart kurt'' noktasında olmaz mıydık?

Örneğin; Kürt'ün dili, Alevinin dini tanınmıyordu.
Kürt savaştı yıllarca, bedel ödedi; istediğini yavaş yavaş alıyor.
Alevi ise savaşmadı, CHP üzerinden devlete yamandı.
Ama o da katliamlara maruz kalıp bedel ödemeye devam etti.
Evet, barışçıl tutum almak, seni katliamdan korumaz; kolay hedef haline getirir sadece.
Aynı şey kadınlar için de geçerli. her gün beşl kadın öldürülüyor ama kadınlar savaşmıyor.
Ve her gün beş kadın ölmeye devam ediyor.
Karşındaki ısrarla canını yakıyor ve sen ses çıkarmıyorsan, karşındaki canını yakmaya devam eder.
İki kere iki, dörttür.

Elbette güzel olan şey barışçıl mücadeledir ama faşizm varsa direniş de olmak zorundadır. Bunlar, yani mücadelenin şiddetinin dozu, bizim yargılarımızdan bağımsızdır.

Sayi j.j,,PKK Bagimsiz bir kürt halk hareketimidir?,ayrica pkk dan önce, kürtler tek partiyle iktidara gelip (20,milyon kürt ,bi on milyonda türk destek verirdi)bütün yasalari istedikleri gibi deyistirdilerde,kalan türkler buna engelmi oldu?,ayrica kürtcülük kürt halkina dayatildimi yoksa tabandan öyle büyük bir talepmi vardi,cok büyük bir talep vardiysada, neden yazdigim gibi iktidar olup yasalari deyistirmediler?,sizler gibi okumus aydin insanlar bu yanilgiya düserse,pkk nin sokaklara sürdüyü okul yüzü görmemis kadin ,cocuk ve adamlarin halini hic düsünmek bile istemiyorum,,sözkonusu fasizmse defalarca düsünmek lazim.

[Neva]

Khaos´isimli üyeden Alıntı

bunun neresi güzel. freddie hastalanıyor. koşulların ona dayattığı ve bir şekilde boyun eğmek zorunda kaldığı kapitalizme katılmak gerçeği ile devrimci olmak arzusu arasındaki ikilemde sıkıştığı çok açık. bana dönüşüyor. çığlığını duyan yok. belki kendi de attığı çığlığı duyamıyor.

Sayin Khaos;

Iste tam da bu saydiklarinizdan dolayi guzel. (ornek teskil edici)

Devrimci nedir, ne degildir babinda yani.