18 Mart 1915 Çanakkale Zaferi kutlu olsun

[gordion]

Çanakkale Zaferi'nin 99'uncu yıldönümünde şehitlerimizi, gazilerimizi saygıyla ve minnetle anıyoruz, mekanları cennet olsun.

[upuaut]

Evet, bu yıl Çanakkale Zaferimizin 99. yılını kutluyor ve gelecek yıl da "Dalya" diyeceğiz.

Bu forumdakiler "Tarih" ve "Politika" bölümlerinde Türk Tarihi'ne ilişkin "Dalya" diyeceğimiz hatırlatmalarımla beni iyi tanırlar (Bkz. "Tarihin tekerrürü 100 YIL imiş. Hiç ders alınsaydı tarih tekerrür eder miydi? ", "Atatürk tam 100 yıl önce kariyerine başlamıştı!"). Ben hep bu tür tarihi tekerrürlerle bugün bazı hatalar yapsak bile 100 yıl önceki dedelerimizin yaptıklarını hatırlayarak bu hataların düzeltileceğine inanmışımdır. Çünkü muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızda akan asil kanda mevcuttur.

Bilirsiniz, her yıl Çanakkale Zaferi'nin Yıldönümü nedeniyle gelenekselleşmiş "Dedeciğim, ben geldim!" adlı bir izci yürüyüşü yapılır.

Ben son yıllarda bundan daha anlamlı bir kutlama görmedim ve dedelerimiz sözkonusu olduğunda, bu izci yürüyüşü gözlerimi yaşartır. Ama ben bu kutlamayı 11 Temmuz 2013'ten beri yapıyorum. Çünkü dedelerimiz 13 Temmuz 1915'te başlayan Ramazan ayında oruç tutmuşlar ve o halde düşmanla savaşmışlardı. Bu yüzden dedelerimizin bu deneyiminin nasıl olduğunu 11 Temmuz 2013'te başlayan Ramazan ayında çok daha yakından tanık oldum (Not: 100 yıl içinde dedelerimizin savaştayken oruç tuttuğu 13 Temmuz 1915'e en yakın tarih, 11 Temmuz 2013 idi). Bu tarih, aynı zamanda Gezi Olayları'nın bıçak gibi kesildiği güne denk gelir. Burada şu sonuç çıkar: Eğer Gezi Olayları planlı olsaydı, Ramazan ayı sonrasında başlardı. Bu, bir.

İkincisi ise, sıcak havalarda oruç tutmanın ne kadar zor olduğunu ve bunun yanında dedelerimizin aynı zamanda savaştıklarını gözönüne alırsak, dedelerimizin ne kadar büyük zorluklar içinde zafer kazandıkları daha iyi anlaşılır.

Özetle, 99 yıl önce Çanakkale Zaferi'ni kazanan dedelerimizle övünelim övünmesine ama, aşağıda resimdeki ortada da bir dedemiz bulunuyor: Celal Bayar.

Kimse kusura bakmasın; ben başımı kuma gömemem, her önüme gelen dedemle övünemem. 99. yıl önce "sadece vatan kurtulsun, gerisi teferruat" diyen dedelerimizin kurtardığı bu aziz vatanı Amerika'ya peşkeş çeken Celal Bayar ve yardakçılarıyla övünmem mümkün değildir.

Ben size bir şey diyeyim mi; biz, bu ikiyüzlü dedelerimizi ne kadar kötülersek kötüleyelim, hizmet ettikleri güç hemen bir karşı propagandayla onları sütten çıkmış ak kaşığa döndürür (Bkz. "Yahudi Soykırımı", "Ermeni Soykırımı", "9/11 Olayları"). Nasıl olsa basın ve medya onların elinde ve biz, bu son resimde görülenlerin gerçek yüzlerini sergilemek için ne kadar yırtınırsak yırtınalım, gene onlar galip çıkacaktır. Çünkü haklı olanın değil, güçlü olanın sözü geçerlidir.

Evet, Çanakkale Zaferi'nin 99'uncu yıldönümünde vatanı satanlar haricinde kalan şehitlerimizi, gazilerimizi saygıyla ve minnetle anıyoruz, mekanları cennet olsun!

Not: Her yıl olduğu gibi bugün her kesim meşrebine göre Çanakkale Zaferi'nin 99. Yıldönümü nedeniyle bir taraflarını yırtarak pay kapmaya çalışacaktır. Ama gerçek onların anlattıklarından farklıdır.

[Şüpheci Dinsiz]

cumhuriyet.com.tr

Çanakkale Savaşı'nda Seyit Onbaşı'yı 275 kiloluk top mermisini sırtında taşırken gösteren bu resim ünlüdür. Onbaşı, düşmanın açtığı ateş sonucunda top bataryasının vinci çalışamaz duruma gelince, bu ağır mermiyi taşıyıp namluya yerleştirdikten sonra ateşliyor.
Fransızların "Bouvet" zırhlısının dümeni parçalanıyor ve Nusret gemisinin döşediği mayınlardan kurtulamayınca da boğazda batıyor. Bu olay Türk istiklal tarihine "Çanakkale geçilmez" damgasını vuruyor.
Seyit Onbaşı 1918'de Balıkesir'de Havran'a dönüyor. Yoksulluk yaşamını odunculukla sürdürüyor. Atatürk, bir gün yöreden geçerken Seyit Onbaşı'yı soruyor. Oduncu Seyit, apar topar kaymakamın yedek elbisesi giydirilip Ata'nın önüne getiriliyor.
Giysiden dolayı yanılan Ata, "Seni iyi gördüm!" diyor. O da elbisenin kaymakamın olduğunu itiraf edince, Ata durumu kavrıyor. O gün, tüm gazilere "aylık bağlanması" talimatını veriyor. Ancak Oduncu Seyit, aylığı kabul etmeyip "Ben bunu aylık için değil, vatan için yaptım!" yanıtını veriyor.
Onun adına da İş Bankası'nda açılan hesaba aylığı yatırılıyor. Soyadı yasasıyla da artık Seyit Çabuk olmuştur. 1939'da öldüğünde, İş Bankası önemli bir gerçeği açıklıyor. Oduncu Seyit, değil hesabını "sıfırlamak", bir kuruşuna dahi dokunmamıştır!

[errata]

Keşke; Türkiye'yi hiç yoktan dünya savaşına sokanlara, anasının herekesinden fukaraları toplayıp canımıza kastedenlere, savaşta kürdü, çingeneyi meydanlara sürüp de sonra "onlar zaten yoktular" alçaklığını sergileyen devletçilik anlayışına birileri tam da bu gün sövmeye başlasa da "zaferin" 100. yılına öyle girsek. Zira 365 gün ancak yetişir.

[Selmet]

savaşta kürdü, çingeneyi meydanlara sürüp de sonra "onlar zaten yoktular"

sanırsın koca ülkeyi sadece kürtler ve çİngeler kurmuş...

[errata]

Selmet´isimli üyeden Alıntı

sanırsın koca ülkeyi sadece kürtler ve çİngeler kurmuş...

Haklısın, ulu Türk dururken onlar da insan mı...

[Felâsife]

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE

Şu boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesîf orduların yükleniyor dördü beşi,
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.

Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde - gösterdiği vahşetle " bu : bir Avrupalı "
Dedirir - yırtıcı his yoksulu, sırtlan kümesi.
Varsa gelmiş , açılıp mahbesi, yâhut kafesi!

Eski dünyâ, yeni dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, tûfan gibi, mahşer mahşer.
Yedi iklîmi cihânın duruyor karşısın da,
Avustralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada,

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâ'una da züldür bu rezîl istîla!

Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcut ise hakkıyle, sefil,
Kustu mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına.

Maske yırtılmasa hala bize afetti o yüz...
Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbab
Öyle müthiş ki: eder her biri bir mülk-ü harab.

Öteden saikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin

Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam
Atılan her lâğamın Yaktığı: yüzlerce adam
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müthiş tipidir: savrulur enkâz-ı beşer...

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o namert eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.

Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
Sürü hâlinde gezerken sayısız tayyâre
Top tüfekden daha sık gülle yağan mermîler...
Kahraman orduyu seyret ki, bu, tehdîde güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'a mı, göğsündeki, kat kat îman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ,edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i îlahi o metîn istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki'-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkîf edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedî serhaddi;
"O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme" dedi.

Âsım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rap, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdad inerek öpse o pâk alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd'i...
Bedr'in aslanları gibi şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler
"Gömelim gel seni târîhe" desem, sığmazsın.

Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâp...
Seni ancak ebediyyetler eder istîâb.
"Bu, taşındır" diyerek Kâbe'yi diksem başına;
Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyla,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyla;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;

Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsen yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvîzeni lebrîz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Yine, bir şey yapabildim diyemem hâtırana
Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı, selâhaddîn'i,
Kılıç arslan gibi iclâline ettin hayran...

Sen ki islam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi ğöğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki rûhunla beraber gezer ecramı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehît oğlu şehît, isteme benden makber,
Sana ağûşunu açmış duruyor peygamber.

MEHMED ÂKİF ERSOY

[upuaut]

Arkadaşlar, bildiğiniz üzere 10-12-2011, 01:19'da, yani tam zamanında "Atatürk tam 100 yıl önce kariyerine başlamıştı!" adlı bir mesaj yazmış ve orada Atatürk hakkında şunları yazmıştım:

Gazi M. Kemal (Atatürk), dünyada çok az kişiye nasip olabilecek büyük bir başarıya imza attı ama, biz, millet olarak bu büyük insanın yaptıklarını anlamak yerine, onu kendi çıkarlarımız uğrunda kullandık. Sonuç ortada, adı nerdeyse silinmek üzere.

Huzurlarınızda, ben büyük insanın 100 yıl önce, 8 Aralık 1911'de Trablusgarb'e "Binbaşı" olarak gitmesini ve hemen arkasından 22 Aralık 1911'de de Derne'de İtalyanlar'a karşı kazandığı ilk zafer nedeniyle bir kere daha tebrik etmek istiyorum.

Emperyalistlerin içerideki işbirlikçilerle ülkemizden adını sildirmek istediği Mustafa Kemal, 103 yıl önce başladığı kariyerine ilk olarak 8 Aralık 1911'de Binbaşı olarak Trablusgarp'a gelerek başladı. Bu, ilk dalya.

İkinci dalyamız, M.Kemal'in 22 Aralık'ta Tobruk Savaşı'nı kazanmasıdır. Bunların arkasından eğer dalya denilebilecek olaylar varsa, bunlar şu tarihlerde olmuştur: M. Kemal Derne'de 16/17 Ocak 1912 taarruzunda gözünden yaralanarak, sanıldığının aksine Çanakkale'de değil burada "Gazi" ünvanını almıştır. Bir ay hastanede tedavi gören Mustafa Kemal, 6 Mart 1912'de Derne komutanı oldu. Derne'de başarılı savunma muharebeleri yaptı.

Fakat Mustafa Kemal'in kariyerindeki en büyük başarısı Çanakkale Savaşları'nda olmuştur. BBC mensubu gazeteci Jeremy Paxman, “İngiltere’nin Büyük Savaşı” adlı kitabında Mustafa Kemal'in Çanakkale Savaşları'ndaki rolünü şöyle anlatır: “İngilizleri yenen Türk Ordusu değildi, Hamilton, Stopford, Hammersley’i yenenler Von Sanders, Kemal Paşa ve Binbaşı Wilmer idi. İki takım komutan tarafları değiştirselerdi, inanılıyor ki çıkartma, bu kederli başarısızlıkta olduğu kadar büyük bir başarı olurdu.”, 'İngilizleri yenen Kemal Paşa'ydı'.

Mustafa Kemal Çanakkale Zaferi'nden sonra İstanbul'a dönerken gazeteler şu başlıklarla çıkıyordu:

29 Ekim 1915 Tarihli Tasvir-i Efkâr gazetesi. Sağ taraftaki şahıs, Miralay Mustafa Kemal Bey olup, resmin altında Osmanlıca şunlar yazılıdır: “Çanakkale Kara Savaşlarında olağanüstü yararlıkları görülen ve savunmadaki güç ve ustalığı ile hakkıyla şan ve şeref kazanarak boğazları ve hilafet makamını (İstanbul ) kurtaran kumandanlarımızdan doğuştan Kahraman, mümtaz... Albay Mustafa Kemal Beyefendi.” (Bkz. "Cevap: Dağ Başını Duman Almış")

İşte bunlar Emperyalistler ve içimizdeki işbirlikçilerinin Atatürk'ün adını ülkemizden silmek için unuttuğu tokat gibi tarihi hatıralar...

[gordion]

upuaut´isimli üyeden Alıntı

Jeremy Paxman[/I], “İngiltere’nin Büyük Savaşı” adlı kitabında Mustafa Kemal'in Çanakkale Savaşları'ndaki rolünü şöyle anlatır: “İngilizleri yenen Türk Ordusu değildi, Hamilton, Stopford, Hammersley’i yenenler Von Sanders, Kemal Paşa ve Binbaşı Wilmer idi. İki takım komutan tarafları değiştirselerdi, inanılıyor ki çıkartma, bu kederli başarısızlıkta olduğu kadar büyük bir başarı olurdu.”,

Şiddetle itiraz ediyorum,
Çanakkale Savaşı'nda Mustafa Kemal ile Türk ordusunu ayırarak "İngilizleri Türk ordusu değil Mustafa Kemal yendi" demek, savaşta şehit olan binlerce evladımıza ihanet ve nankörlük etmek demektir.

Mustafa Kemal büyük bir lider ve komutan olarak hakkını vermek gerekirken destanlar yazan Türk ordusunu savaşta sadece bir "figüran" olarak gören zihniyetten ders alacak kadar cahil değiliz kimse kusura bakmasın.