Zen Hikayeleri ile adım adım aydınlanma..

[sodomo--]

Dördüncü Zen hikayemiz :

Bir Zen ustası japonca bir harfi dikkatli bir şekilde yavaş yavaş fırça ile resmediyormuş (hattatlık, kaliografi) ve bitirdiğinde kendisini seyreden öğrencisine güzel olup olmadığını soruyormuş. Öğrencisi beğenmiyor, eleştiri getiriyor bunun üzerine Usta aynı harfi tekrar yavaşça çiziyor fakat öğrencisi tekrar beğenmiyor ve çizimde bir çok kusur olduğunu söylüyormuş. Bu şekilde Usta defalarca aynı harfi dikkatli ve yavaşça çizmiş ama bir türlü öğrencisine beğendirememiş. Öğrencisi bir ara dikkatini başka bir tarafa yöneltimiş ve bunu fırsat bilen usta hızlı bir şekilde kağıda harfi çizmiş. Öğrenci başını çevirdiğinde Usta ona sormuş : "Nasıl oldu şimdi ?", öğrenci cevap vermiş :

"Oooo ! Harika ! Sanki bir başyapıt ! "


İlginç buldum ve üzerinde hala düşünüyorum.

Katkıda bulunacak arkadaşlara şimdiden teşekkürler.

[soro]

sodomo katılırsan kızmazsın umarım.

ilk raundda,
öğrenci seyrederken vaktini buna sarfetmiş bir masraf yapmış,zaman ve dikkat maliyeti var.bundan dolayı karşılığını verdiği için beklentisi yüksek,karşılaştığı külfete (dikkatlice durup,seyredip bir de güzel mi diye karar vermek külfetine) karşılık aldığı nimetin (hat sanatındaki güzellik) birbirini karşılamasını istiyor.
ikinci adımda ise,masraf ve maliyet yok.bedava gelen bir güzellik,beklenti seviyesi düşüyor.

[K.C.]

Bu muhteşem bir Zen hikayesi bence. Ya da ben bana düşündürdüğü şeyler dolayısıyla öyle buldum, bilemiyorum...

kainatın sırrını çözdükçe bize herşey normal geliyor. Kanunlarla (doğa yasalarıyla) yönetiliyor, bundan olağan ne var. Ama tüm kanunları unutup, beynimizi sıfırlayıp bakarsak işte o zaman daha önce fark etmediğimiz güzellikleri görebileceğiz.

[sodomo--]

sorogren, oldukça ilginç bir yerden girip yorumlamışsın, bu hiç aklıma gelmemişti.

BEKLENTİ bunu not edelim.


karacahil, Ama tüm kanunları unutup, beynimizi sıfırlayıp bakarsak işte o zaman daha önce fark etmediğimiz güzellikleri görebileceğiz

BEYNİ SIFIRLAMAK bunu da not edelim. Zannedersem öğrencinin anlık, bir kaç saniyeliğine "beyni sıfırlandı" ve bambaşka bir göz ile bakıp güzelliği görebildi.

Bu hikaye bana biraz şu "bahçedeki ağaç" hikayesine benzer gibi geldi. Yani insan zihnindeki çerçevelerden bağımsız olarak dış dünyayı algıladığı zaman bambaşka şeyler keşfediyor gibi.
Zannedersem "bütünsel" bir bakış gelişiyor ve herşeyi parçalara ayıran zihnimizin göremediklerini görür hale geliyoruz.

Bu hikayelerin güzel bir tarafı da, çok fazla mesajı içinde taşıması ve her okuyanın değişik bir anlam katabiliyor oluşu.

Her ikinize de teşekkür ediyorum.

Katılıma devam edin lütfen.

[sodomo--]

Subhuti, Buda’nın öğrencisidir. Öznellikle nesnelliğe ilintisi dışında hiç bir şeyin var olmadığı görüşü demek olan boşluğun gizilgücünü kavrayabilmiştir. Subhuti bir gün bir ağaç altında oturmuş boşluğun ululuğunu duyumsamaktadır. Çevresine çiçek yağmaya başlar. “Boşluk üzerine söyleşini övmekteyiz.” diye fısıldar Tanrı. “Ama boşluğun sözünü bile etmedim ki ben…” der Subhuti. Tanrı yanıt verir: “Boşluğun sözünü etmedin, boşluğu işitmedin. İşte gerçek boşluk budur.” Subhuti’nin üstüne çiçekler yağar, yağar…

------------------------

Kırda giden birisi bir kaplanla karşılaşır. O kaçar, kaplan kovalar. Bir uçurumun kenarına gelince, bir yabani asmanın köküne yapışıp kendini aşağı sarkıtıverir. Kaplan hala tepesinde koklayıp durmaktadır. Adamcağız tir tir titreyerek aşağı bakar. Orada bir başka kaplanı, onu yemek için beklerken görür. Onu tutan tek şey asmadır. Birden, biri ak, biri kara iki sıçan asmayı kemirmeye koyularlar, usul usul. Adamcağız az ötede iri bir çilek görür. Sarmaşığı tek elle kavrayıp, öbür eliyle çileği koparır. Öyle tatlı gelir ki çilek ona!…

Not : Buradaki "tatlı çilek" hikayenin orjinalinde "zehirli çilektir" ama Batılılar daha rahat anlasınlar diye Dr. Suzuki (Zen öğretilerini batıya tanıtan kişi) bu çileği "tatlı" olarak değiştirmiştir....


http://www.blogcu.com/tasavvufvezen/ *bu siteyi herkese tavsiye ediyorum...

[kage]

bana kalırsa bu zen budizm dini tembellerin dini.oh ne güzel bütün gün koanlar üzerinde düşün taşın sonra aydınlan.ekmek elden su gölden.nasılsa bu dini uygulayanlara inanan işçiler köylüler esnaf tüccarlar var.onlara her ihtiyaçlarını verirler.tıpkı korkakların ve çaresiz beceriksizlerin dinlerinde (ki bunlar hristiyanlık,islamiyet,yahudilik ve diğer tüm mezhepler dahil.) ortaya çikan ruhban adamları gibi geçinip giderler.kardeşim bilimin sayısız uğraşları içinde olun.şimdi siz bu yazıyı okurken elektrikler kesildi. ne yapmalısınız? kibriti çakıp ekrana tut bak noldu.?!tam o anda yolda bir fren sesi.acaba elektrk kesilmesine bu fren sesimi yol açtı.bunu düşünürken kibrit söndü.kibrit niçin elinizi yakmaya devam etmedi.?tam o esnada telefon aldınız.bu ses size bşka ildeki sahadan fenerin gol haberini verdi.bu arada yağmur şiddetini arttirmişti.peki elmayı kim yedi.?bu ve benzeri sayısız olayları ard arda düşünün ve bilimsel disiplin kuralları içinde çözmeye çalışın..yoksa bilmem hangi koan bilmem hangi ayet *ohhoo yüzlerce yıl tekrarlandı durdu.not.yukardaki elma newtonun başına düşen elmadır.

[sodomo--]

Newton'un başına elma düşmedi, Arşimed çırılçıplak fırlamadı vs...bunlar uydurma inanma böyle şeylere. Bir de bu hep yapılır, işçi, köylü, gariban edebiyatı... tamamda burası edebiyat forumu değil ki, üstelik bu başlığı da buraya isteyen gelsin dilediği gibi kirletsin içini diye açmadık...

Kendine eğlence arıyorsan başka bir yere.....

[K.C.]

sodomo--";p=&quot´isimli üyeden Alıntı

Dördüncü Zen hikayemiz :

Bir Zen ustası japonca bir harfi dikkatli bir şekilde yavaş yavaş fırça ile resmediyormuş (hattatlık, kaliografi) ve bitirdiğinde kendisini seyreden öğrencisine güzel olup olmadığını soruyormuş. Öğrencisi beğenmiyor, eleştiri getiriyor bunun üzerine Usta aynı harfi tekrar yavaşça çiziyor fakat öğrencisi tekrar beğenmiyor ve çizimde bir çok kusur olduğunu söylüyormuş. Bu şekilde Usta defalarca aynı harfi dikkatli ve yavaşça çizmiş ama bir türlü öğrencisine beğendirememiş. Öğrencisi bir ara dikkatini başka bir tarafa yöneltimiş ve bunu fırsat bilen usta hızlı bir şekilde kağıda harfi çizmiş. Öğrenci başını çevirdiğinde Usta ona sormuş : "Nasıl oldu şimdi ?", öğrenci cevap vermiş :

"Oooo ! Harika ! Sanki bir başyapıt ! "


İlginç buldum ve üzerinde hala düşünüyorum.

Katkıda bulunacak arkadaşlara şimdiden teşekkürler.

Önceki yorumumun biraz kapalı olduğunu fark ettim. yeniden yorumlamak istiyorum.
Öğrenci bir işin nasıl yapıldığını gördüğünde, gözü de beyni de bunda hiçbir fevkaladelik olmadığı farketti. Sıradan bir kağıt-mürekkep bilemişi olarak göründü gözüne. Harfin yazılma süreci baştan sona bildiği için ve bu süreçteki her karede bir olağanüstülük olmadığı için ona da sıradan bir harf gibi geldi. benzetecek olursam bir bebeğin anne-babasının gözü önünde büyümesi gibi. Büyüdüğü anlaşılır fakat, gün gelip 'vay canına sen nasıl da büyümüşsün' diye olağanüstü bir hayret nidası ortaya serilmez. Ama çocuğu daha seyrek görenler birkaç yıl sonra mesela, müthiş sevinirler ve ne kadar büyüdüğünü hayretle, sevgiyle, sevinçle taktir ederler.
İşte o büyüğüme sürecini unuttuğumuzda, bize olağan gelen herşeyi beynimizde sıfırlayıp yepyeni, yeni doğmuş bir gözle baktığımıza gerçek değişimi ve fevkaladeliği görebiliriz.

sağlıcakla...

lütfen mesajlarınızı küçük harflerle yazın. silindi - neutrino

ya şunu merak ediyorum bu ZEN ZUN hikayeleri ile nasıl bir aydınlanma sağlanıyor.Çoluk çocuk gibi hikayelerle öykülerle uğraşıyonuz.
afferin size.
Ülkeyi içten ve dıştan yıkmak isteyenler varken sizin uğraştığınız dandik dundik şeylere bak.
afferin size afferin

kahrolsun terör